Tahimik ang buong kwarto.
Tanging patak ng ulan sa labas ang maririnig — ‘yung tipong hindi na malakas, pero sapat para magpaalala ng mga gabing mahirap matulog.
Nakaupo si Althea sa gilid ng kama, hawak-hawak ang mug ng kape na kanina pa lumamig.
Kanina lang, maingay pa silang magkakapatid sa baba — si Isabella, hindi pa rin nauubusan ng banter, habang si Mama naman, kalmado lang na humahagikgik.
Si Papa, as usual, tahimik pero halatang nag-aalala.
Ngayon, nasa taas na ulit siya — tahimik, pero hindi mapakali.
Hindi dahil sa sermon ng ama niya… kundi dahil sa isang simpleng tanong na ayaw umalis sa isip niya:
“Bakit ko nga ba pinapansin ‘yung mga sinasabi ni Isa?”
Umiling siya, pilit inaalis sa isip ang ngiti ng kapatid kanina.
Pero kahit anong iwas, biglang sumingit sa isip niya
