Watt Forteros's POV
Tahimik ang gabi. Ang tanging maririnig mo lang ay ang banayad na patak ng ulan sa labas at ang mahina niyang paghinga habang natutulog sa kama ko.
Nasa gilid ako, nakaupo sa tabi niya, pinagmamasdan ang mukha niya habang mahimbing ang tulog.
Maurice Miranda.
How did this girl—this stubborn, brave, chaotic woman—end up taking over my life so easily?
Napansin kong magalaw siya matulog, parang may hinahabol sa panaginip. Minsan may mumunting kunot sa pagitan ng kilay niya, na parang kahit sa tulog ay hindi siya matahimik. Napapaisip ako, ano bang pinagdadaanan mo, Maurice?
Hinawi ko ang ilang hibla ng buhok na tumatakip sa pisngi niya. Her skin was warm, soft. I wanted to touch her more, pull her close, but she looked so fragile like this. Parang basag na salamin na
