Tahimik ang buong place. Now ko lang din na realize na ang whole place ni Watt Forteros ay parang palasyo lang sa ganda. Malamig ang simoy na galing sa bukas na bintana ng private study room ni Watt. Sa ibabaw ng glass desk, nakalatag ang laptop ko, ang mga flash drives, printouts, at sticky notes. Ilang cups na ng kape ang ubos pero gising pa rin ang diwa ko—hindi dahil sa caffeine, kundi sa bigat ng iniisip ko.
Sa kabilang kwarto, rinig ko ang pagbuhos ng malamig na tubig mula sa shower. Si Watt. Palagi siyang naliligo ng malamig kapag stress o kapag gusto niyang pakalmahin ang sarili. Ilang ulit ko na siyang nakita sa ganitong state. Minsan, tahimik lang siyang lalapit, aakapin ako mula sa likod, tapos ibubulong:
"Breathe, Maurice. I’m right here."
Pero ngayong gabi, ako ang hindi ma
