CHAPTER ONE JEEPNEY
2001 Words
Hanna pov
Hindi ko mapigilang magtalukbong ng kumot dahil sa pagka inis. Kanina pa ako inaabala ng alarm clock na nasa side table ko. Napapahimbing na ulit ng tulog ko, nang tumunog nanaman iyon. Kahit na antok na antok pa ako ay bumangon na ako at pinatay ang alarm.
Unti-unti ko minulat ang mga mata ko at napakamut sa noo ko dahil hindi pamilyar sa akin ang kabuuan ng kwarto. After a few minutes, realization hits me I smile. Lumipat na pala ako ng apartment kahapon.Kasama ito sa request ko Kay daddy tungkol sa kagustuhan kong maranasan ang simpleng buhay.
Masaya akong bumaba ng kama,yes nakakapanibago.Unang una wala mga katulog na nag hahanda ng mga isusuot ko,walang mga cook at lalong wala na akong driver. Mas nadadagdagan ang excitement na nararamdaman ko.
Hindi ko mapigilan ang hindi matuwa habang inaayos ang kama.Sa buong buhay ko ngaun ko lang naranasan ang mag ayos ng bed at Simula sa araw na ito mararanasan ko na din ang iba pang simpleng bagay.
Bigla ko naalala ang sinabe sa akin ni ate gladies na ngaun araw ang start ng class ko sa school na nilipatan ko naayos na niya ang lahat kaya pwede na agad ako umatend ng class.
Isa ai ate gladies sa mga pinagkakatiwalaang tao ni daddy.
Matapos ko ayusin ang bed ay lumabas na ako ng kwarto.Simple ang ang apartment na kinuha ni ate gladies magkahiwalay ang kwarto at banyo hindi katulad ng kwarto ko sa mansyon pumasok na ako sa banyo to be honest ngaun lang ako nakaranas ng tabo system actually kasi bath tub at shower ang ginagamit ko.
Nag umpisa na ako maligo medyo nakakangalay pala ang sumalok ng tubig sa timba at ibuhos sa ulo kaya ang ginawa ko sinahod ko na lang ang ulo ko sa mismong gripo hindi ko mapigilan ngumiti para akung ewan.
Matapos ang isang oras ready na ako hinde na ako kumain sa school na lang siguro medyo late na rin kasi. Bago ako tuluyang umalis tinignan ko muna ang kabuohan ko sa salaming simpleng maong pants, blouse with collar at doll shoes ang suot ko. Ito kasi ang sabe ni ate gladies if I really wanted to experience simple life I need to change everything even my fashion style. di ko mapigilan hindi mapangite.
Sinukbit ko na ang aking bad pack at sinugorandung naka lock ng maayos ang pinto at Tuluyan ng umalis nag lakad pa ako hanggang kanto kasi dun pa ang sakayan nang makarating ako sa sakayan napansin ko na madami na ren ang nag hihintay ng jeep.
Medyo malapit lang ang university sa apartment ko pwede lakarin ng thirty minutes na lakaran kaya Lang late na talaga ako kaya sasakay na lang ako at saka first time ko mag commute kaya gustong gusto ko ito.
Di nag tagal may dumating na ng jeep kanyng kanya na ang pag sakay ang mga tao yong iba nga nag tutulakan pa sasakay na sana ako ng napansin ko puno na sa loob at ung IBA nkabitin na kaya nakibitin naren ako Yieeee! First time!
Ready to go na sana ako nang napansin ko na ang tagal umandar ng jeep tinignan ko ang mga lalaking nakabitin din at binigyan nila ako ng are you insane look; tapos sumilip ako sa loob ng jeep at lahat sila nakatingin sa akin . Nung napasulyap ako sa driver nakanganga siya binigyan ko sila ng alanganin na ngite.
" Ah ineng dito kana lang maupo ako na ang bibitin." sabi ng isang lalaki sabay baba ng jeep ako naman pumasok at umupo sa bakanti niya.
"Thank you" I said and put my bag pack on my laps.Huminga ako ng malalim Mali ba ung ginawa ko kanina? hindi ba normal lang na may bumibiti sa jeep bakit sila pwede bumitin? ako hindi? Weird.
Umandar na ang jeep ang alam ko may bayad dito kinuha ko ang wallet ko sa bag at nagulat ako sa nakita kung laman nito.
"Gosh bakit ang dami nito?"bulong ko sa aking sarili matapo makita ang laman ng wallet ko puro thousands wala man lang naligaw kahit na hundred sabe ko kay ate gladies na kunti lang ang ilagay niya kunti lang siguro ito para sa kanya kumuha ako ng isang libo at ninalik ang wallet ko sa bag.Nilagay ko ang bag doon sa inuupunn ko at lumakad ng payuko papunta sa driver.
"Manong driver bayad po"sabe ko habang inaabot ang bayad sa driver medyo nakayuko pa ako at nakatuwad sa mga pasahero.Napansin ko medyo bumabagal ang takbo ng jeep at kunti na lang at titigil na ito.Si manong driver nakakanganga na naman at ng lumingon ako sa mga pasahero lahat sila nakaawang ang mga bibig.
Ano nanaman ba mali ba ako? diba may bayad talaga pag sumasakay ng jeep?
At nang matauhan na silang lahat ung iba napapangiti ung iba naman mag pipigil ng tawa at ung iba na wewerduhan na sa akin Pero mas nawewerduhan ako sa kanila kaya napanguso na lang ako.
"Ineng wala ka bang barya" tanong ng manong driver.
"Binigyan ko na nga po kayo ng isang libo mag hahanap pa kayo ng barya"sagot ko.Narinig ko tumawa ung babae na nasa kaliwa ko nasa likod ni manong driver kaya rinig na rinig niya ang
"Saan ba ang baba mo ineng?"tanong ulit ng driver.
"Sa Montreal University po"sagot ko medyo nangangawit na ako sa pagkakayuko ko.
"Otso pesos lang hanggang don wala ka ba talaga otso diyan?" ang kulit naman ni manong. Wala kasi akong pansukli dito sa isang libo mo."
"Ah ganun po ba?tanong ko at tinignan ang mga pasahero sa likod ko,ibinalik ko ang ringing sa driver manong driver ibabayad na din kita" seryoso Sabi ko.
Nagulat akoa ng bigla na lang tumawa ang ibang mga sahero.Bakit may mali ba sa sinabe ko? Di ba dapat magpasalamat pa sila sa akin dahil nilibre ko sila? ninalik ko ang tingen kay manong driver at nakita kong napa face palm siya.Bakit ba? Katawa-tawa manlibre ngaun? Pagtingin ko dun sa babae na malapit sa bag ko mediyo seryoso siya.Nung binalik ko sa unahan ng jeep medyo natatawa ako na ang.U. Binalik na ako sa upuan ko,di ko alam ang sasabihin kapag banana.Ano nga ba?
Ihinto mo, baba ako? eh? FPJ lang ang peg? Parang yung pelikula niya umpisahan mo tatapusin ko.Palaging pinpanuod ni daddy ang mga movie niya kaya pamilyar S akin si FPJ.
Iniisip kung mabuti kung ano ang sasabihin kapag bababa na.
At dahil baka lumampas na po ako!?ang mga pasahero di pa rin nawawala ang mga ngite sa labi smiling face ba ngaun?.
"Keep the change po"sagot ko sabay ngiti at tuloyan na bumaba.
Kanina pa aq paikot-ikot sa campus na ito pero di ko pa rin nakita ang canteen gutom na gutom na ako pasado 10 na sa kakaikot ko hindi ko namalayan ang oras hindi pa ako nag aagahan kumakalam na ang sikmura ko.
Pagkarating ko dito sa Monterial University kanina, napagdesisyonan ko na wag na lang muna pumasok sa unang klase ko dahil late na rin naman ako kaya hinanap ko na lang ang canteen para kumain pero di ko din nakikita.
"Miss excuse me!" tawag ko dun sa babae na makapal ang makeup medyo tinaasan pa ako ng kilay hindi ko pinansin ang katarayan niya.
"What?" maarting tanong niya.
"Saan po ang canteen dito?"tanong ko . Ang kilay niya na mataas napalitan ng pagkakunot.
"Are you trespasser?"balik na tanong niya sa akin with matching cross arms pa.
"Trespasser agad?hindi po pweding naliligaw landas?"napangiwi ako sa sagot ko parang ang sagwa yata ng sinabe ko,naliligaw ng landas? drugs lng.
Ang kilay niya kunti na lang didikit na.
"Then fine it on your own!" singhal niya sabay flip hair at nag walkout.
Hindi ko napigilan hindi magabuntong hiniga pinagpatuloy ko na lang ang paghahanap.
Matapos ang matagal na lakaran natagpuan ko din sa wakas ang canteen pumasok na ako sa loob, madami na rin ang studyante dito kasi lunch time na pumila ako at abala ang isip ko sa pag iisip ng oordiran ko.
Nasa counter na ako. pagkatapos ko sabihin ang order ko,binuksan ko ang bag ko para kunin ang wallet ko. nassana na ang wallet ko? Dito ko lang nilagay yun kanina ipinatong kuna ang bag ko sa may counter para matignan ang ayos ng loob pero wala talaga pinagtitinginan na ako ng mga tao dito.
"Another poor in this school." narinig ko sabi ng isa sa mga babaeng nakapila sa kanya.
"yess , look at her ,what a mess?"sabi pa ng isa.
Napatingin naman ako sa sarili ko mediyo pawisan na nga ako at ang gulo ng buhok ko,medyo pawisan na nga ako at ang gulo ng buhok ko.
Di ko na lang sila pinansin at pinagpatuloy ang paghahanap.Sa totoo lang hindi ko talaga makita halos nailabas kuna lahat ng laman ng bag ko pero wala talaga.
"Pakisama na lang ako nito miss sa order niya" singit ng isang babae naka-smile siya sa'kin.
I smile back.
"Bagay silang magsama parihas basura" narinig ko pa sabi ng isang babae ng paalis na kame sa counter dala ang mga order namin.
"Wag muna lang sila pansinin."sabi ng babae na mabait,medyo kaidad ko siya.
"Ako nga pala si Tina."pakilala niya ng makaupo na kami sa bakamteng mesa.
"I'm Hannah"sabi ko sabay abot ng kamay niya na nakalahad sa akin
Maganda siya. Actually simple lang ang ganda niya hindi ka magsasawang tignan,napansin ko na parang nag-iisip siya habang nakatitg sa akin ,wag mong sabihin kilala niya ako.
"You must be Hannah Marie Adaipmil?"nag aalangan tanong niya.
God! kilala niya nga ako tapos na ang pangarap kung mamuhay ng simple. Tumango lang ako sa tanong niya at yumuko.
"Ikaw nga!" masiglang sabi niya. Alam mo ba na kanina pa kita hinahanap kasi pinahahanap ka sa akin ni Dean, gusto ka niya makausap tungkol sa scholarship mo.
Ha? Ibig sabihin wala siya alam sa'kin? bigla na lang ako napangite sa kaalaman wala pala siya idea tungkol sa pagkatao ko.
"Teka nga sa'n kaba nagsusuot at wala ka sa first subject mo? pinuntahan kita doon pero sabe nila wala naman daw Hannah sa class nila.," medyo madadal siya at kapansin-pansin ang sigla ng boses niya.
"Well to be honest, I was lost." I answer.
"Tama na ang hinala ni Dean nung sinabe ko na wala ka pa sa klase mo, naliligaw ka pa daw" sabi niya habang natatawa. Tumawa na din ako dahil na alala ko ang mga inabot ko ngaun araw.
"Can we be friend?" sabi ni Tina, mayapos ang tawanan.
Namilog ang mga mata ko. Tama ba narinig ko gusto niya makipag kaibigan?
"May pleasure!" sabi ko na may malawak na ngite sa labi.
"Alam mo ba na isa ka sa maswerte na nabigyan ng scholarship ng school na'to? kasi sa laki nitong University na ito lima lang tayong full scholarship" inform niya sa'kin habang kumakain.
So scholar ka din? masyang tanong ko.
"Yup!" sagot niya "Kpalit nito, bukod sa maintaining of higher grades ay ang pag tuling sa mga activities dito sa school, pagkatapos natin kumain samahan kita kay Dean para malaman mo pa ang ibang detalye."
"Salamt ha" sabi ko sobrang natatawa ako dahil may kilala na ako dito sa school.
"Wala un ano kaba friend na tayo diba?"
May maganda din pala maidudulot ang araw na ito, hindi lang puro kamalasan. Nag papasalamat pa din ako dahil hindi nanakaw ang cellphone ko, kung nagkataon lagot ako kay daddy kapag hindi ko siya matawagan mamaya.
Agad kame tumuloy sa office ni Dean, marame ako nalaman about sa pagiging scholar ko. Napansin kuna pati si Dean walang alam sa pagkatao ko, iba talaga pag si dad ang kumilos, Pagkatapos pinakiwanag ni Dean sa'kin ang lahat nagpaalan na din ako sa kanya.
Paglabas ko nabungaran ko pa si Tina. Hinintay niya pala ako.
"Tara na" masayang sabi niya."
Nalaman ko na magkatulad kame ng kurso at parihas lang din ang schedule namin. Ang saya ng pakiramdam ko mag tatagumpay ako sa akin operation na mamuhay ng simple.
==========
- Writer
