Sabaha göz açma sebebim bu defa kapımın tıklatılmasıydı, duyduğum anda yüzümü yastıktan kaldırıp kapıya ters bir bakış attım. Uyandırılmaktan nefret ederim. Saate baktım ve gözlerim kocaman oldu. Saat 13:30 olmuş. "Yuh! Bu saate kadar nasıl uyudum ya," diye söylenerek doğrulup oturdum, kapıdaki kişi ısrarla kapımı tıklatmaya devam ediyordu. Yüzümü ovarak ve esneyerek, "Gel," diye mırıldandım. Kapı açıldı ve Pervin, bir bacağı ile üst gövdesini içeriye sarkıtarak eğilip, gülümseyen yüzüyle bana baktı.
"Günaydın Nalan Hanım, kusura bakmayın uyandırmak istememiştim ancak kuzeninizin geldiğini size haber vermezsem kızacağınızı düşündüm."
Hemen ayağa kalkıp, dolabıma doğru koştum. "Sen çık, ben geliyorum." Kapının sesini duydum. Dolabı açıp hızlıca giyebileceğim, düz, ince askılı yeşil elbise
