Nefesi, kor alev gibi sıcacıktı; yüzümde estikçe, ısındığımı, fakat aşırıya kaçıp da beni yaktığını hissediyordum. Bir şeyler kıpırdıyordu. Gözlerimin önündeki silüet bir görünüp, bir kaybolmaya, daha sonra ise yavaş yavaş silinmeye başladı. Korku, beni geriye doğru adımlamaya zorladı. Gözlerimin önünden kaybolmuştu. Onu göremiyordum. Aklımda kalan tek şey, o son bakışlarıydı. Bana ne kadar da öfkeli ve üzgün hâlde bakmıştı böyle... Ona ne yaptım ben? Onun bana yaptıklarının yanında, benim yaptıklarım bir toz zerresiydi. Hiçbir anda bu fikrim değişemezdi, onu ağlatan ben değildim.
Geriye doğru adımladım ve ayağım boşluğa düşünce, çığlık çığlığa denizin yüzeyine çarptım. Fakat, gözlerimi ağır ağır açıp kapatmaya başladığımda, yüzümde esen rüzgârın, onun nefesi olmadığını, sadece balkon per
