yazardan...
Gecenin zifiri karanlığı, Ankara’nın ayazıyla birleşip bungalovun ahşap duvarlarına sızarken, içerideki hava Demir için nefes alınmaz bir raddeye gelmişti. Odada yankılanan düzenli nefes sesleri, Mert’in, Çağatay’ın ve diğerlerinin derin uykuda olduğunun kanıtıydı. Her biri omuzlarındaki bir buçuk yıllık barut kokusunu uykunun kollarına bırakmıştı ama Demir’in zihni, bir savaş meydanı gibi uğuldamaya devam ediyordu.
Yatağın içinde bir o yana bir bu yana döndü. Çarşaflar tenine batıyor, yastık başına ağır geliyordu. Gözlerini her kapattığında Hasret’in o tek kollu, kanlı mavi elbisesiyle aynadaki silüeti beliriyordu. Ama bu kez, o puslu hayalin üzerine bir başka görüntü biniyordu, Kıvırcık kızıl saçlar, pembe saten bir gecelik ve kehribar rengi, hayat dolu bakışlar…
"Huzursuz
