CHAPTER 2: THE DESPERATE YES
1120 Words
ROXY’S POV
"Akala mo ba yayaman ka kakatimpla ng kape ng ibang tao?!"
Iyan ang bungad sa akin ni Mama kaninang umaga bago ako umalis ng bahay. Masakit, pero sanay na ako. Simula nang mamatay si Papa dalawang taon na ang nakakaraan, ako na ang bumubuhay sa pamilya namin. Pero para kay Mama, wala pa rin akong kwenta kumpara kay Kuya Ruben na buong araw lang namang nakahilata at nagpapakasarap sa banig niya.
Kaya nung sabihin sa akin ni Ate Mhel na may posisyon para sa Assistant Shift Supervisor na may kasamang full college scholarship, pakiramdam ko ay dininig ng Diyos ang mga tahimik kong iyakan sa gabi. Ito na ang chance kong makatapos at makaalis sa toxic naming bahay.
Pero itong si Zeke—ang bagong barista na isang araw pa lang sa trabaho pero saksakan ng yabang—gusto pang umagaw ng pangarap ko.
Right now, he has me trapped against the counter. Ang dalawa niyang kamay ay nakaharang sa magkabilang gilid ko, at sobrang lapit ng mukha niya. Amoy mamahaling pabango siya na may halong kape, at ang kaniyang dark eyes ay nakatitig diretso sa mga labi ko habang nag-aalok ng isang baliw na pustahan.
"Kapag natalo ka, ako pa rin ang magbabayad ng tuition mo. But in return, magiging private assistant kita. At magiging akin ka sa loob ng isang taon," bulong niya.
Magiging akin ka.
Biglang uminit ang mukha ko at bumilis ang t***k ng dibdib ko. Nababaliw na ba ang lalaking 'to?
Pero bago pa ako makasagot o makawala sa pagkakahawak niya, marahas na bumukas ang pinto ng café. Tatlong lalaking naglalakihan at naka-black suit ang pumasok. Seryoso ang mga mukha nila at nakakatakot ang tindig, parang mga tauhan ng sindikato.
"Nasaan si Young Master Loui?" tanong ng pinakapinuno nila habang nagtitingin sa paligid.
Naramdaman kong biglang naging bato ang katawan ni Zeke sa tabi ko. Ang kaniyang mapagmataas na aura ay biglang napalitan ng matinding kaba. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
"Roxy, please," bulong niya, ang boses niya ay biglang naging pakiusap. "Hide me. Don't let them see me."
"Ano? Sino ba sila—"
Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla niyang hinawakan ang bewang ko at hinila ako pababa. Napaluhod kaming dalawa sa sahig, tago sa likod ng makapal na kahoy ng counter.
"Zeke, ano ba 'to? Sino ba ang mga 'yan? Hinahanal ka nila!" inis na bulong ko habang pilit na lumalayo sa kaniya dahil sobrang lapit na naman namin sa isa't isa. Ang dibdib niya ay nakadikit na sa balikat ko.
"I'll explain later. Just... please, quiet," sabi niya, sabay patong ng kaniyang hintuturo sa mga labi ko.
Sobrang lambot ng daliri niya, at nang magtagpo ang mga mata namin sa dilim ng ilalim ng counter, pakiramdam ko ay may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.
"May tao ba rito?" narinig kong sigaw ng isang lalaking naka-suit mula sa labas. Naririnig ko na ang mabibigat nilang yabag na papalapit sa kinaroroonan namin. Papasilip na sila sa likod ng counter isang tingin lang at huli na kami.
Tumingin ulit sa akin si Zeke. Desperado na siya. "Roxy, sa'yo na ang scholarship. Papapirmahan ko na ang withdrawal ng application ko kay Manager ngayon din. Just save me from them."
Nalaglag ang panga ko. Sa isang iglap, nakuha ko na ang pangarap ko. Pero kapalit ng pagtatago sa kaniya.
"Paano 'yung pustahan?" bulong ko.
"It's still on," seryosong sagot niya, at unti-unting bumalik ang mapang-asar niyang ngiti kahit seryoso ang sitwasyon. "You get your scholarship now, which means you already won that part. Pero kapag natalo ka sa sales sa katapusan ng buwan... you will still be my private assistant. At magiging akin ka pa rin. Deal?"
Mabilis na papalapit ang mga yabag ng sapatos ng mga lalaki. Malapit na sila. Wala na akong oras mag-isip. Kailangan ko ng pera, kailangan ko ng scholarship.
"Fine! Deal!" mabilis kong bulong.
Eksaktong pagkasabi ko nun, tumayo ako nang mabilis mula sa pagkakapagtago at hinarang ang tatlong lalaking naka-black suit na papasilip na sana sa likod ng counter.
"Magandang umaga po! Welcome to Brew & Bites! Ano pong order nila, Sirs?" masayang bati ko, habang ang kanang paa ko sa ilalim ng counter ay binigyan ko ng mahinang sipa ang binti ni Zeke para manatili siyang nakatago.
Tinitigan ako ng tatlong lalaki mula ulo hanggang paa. "May nakita ka bang lalaki na pumasok dito? Matangkad, gwapo, at mukhang mayaman?"
Tumikhim muna ako bago sumagot. "Ah... wala po, Sir. Ako lang po at ang manager ko ang tao rito ngayon. Bakit po? May atraso ba sa inyo?"
Tiningnan ng pinuno ang kaniyang mga kasamahan at tumango. "Wala rito. Let's check the other shops nearby. Bilis."
Mabilis silang lumabas ng café. Nang tuluyan nang sumara ang pinto, napabuntong-hininga ako nang malalim at napahawak sa counter. Grabe, parang aatakihin ako sa puso.
"Nakaalis na sila?" narinig kong boses mula sa ilalim.
"Oo, wala na," sagot ko.
Doon dahan-dahang tumayo si Zeke. Pinagpagan niya ang kaniyang itim na t-shirt at tumingin sa akin. Ang kaniyang mga mata ay may kakaibang kinang na hindi ko maintindihan. Naglakad siya papalapit sa akin habang dahan-dahang itinatago ang ballpen sa bulsa niya.
"Good job, partner," smirk niya. Kinuha niya ang kontrata ng aplikasyon niya sa ibabaw ng counter at pinunit ito sa harap ko. "As promised, sa'yo na ang scholarship."
Napasuntok ako sa hangin sa tuwa. "Yes! Sabi ko sa'yo, hindi mo ako kayang talunin!"
Inilapit ni Zeke ang mukha niya sa akin, may mapanganib na ngiti sa mga labi. "Huwag ka munang magdiwang, Roxy. Nakuha mo ang scholarship, pero nagsisimula pa lang ang buwan. Kapag mas mataas ang benta ko kaysa sa'yo sa katapusan... magiging assistant kita. At gagawin mo ang LAHAT ng gusto ko."
Diniinan talaga niya ang salitang lahat.
"Hinding-hindi ako papatalo sa'yo, Zeke," hamon ko sa kaniya, pilit itinatago ang kaba ko.
"We'll see," bulong niya.
Papaalis na sana siya para pumunta sa kusina nang biglang tumunog ang lumang telebisyon sa sulok ng café. Breaking news.
"Ang kaisa-isang tagapagmana ng De Vega Group of Companies na si Loui Ezequiel De Vega IV ay opisyal nang ibinalitang nawawala matapos takasan ang kaniyang pamilya at ang kaniyang nakatakdang arranged marriage kagabi. Ang sinumang makakapagturo sa kinaroroonan ng bilyonaryo ay makakatanggap ng sampung milyong piso..."
Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakatingin sa screen ng TV. Doon ipinakita ang litrato ng nawawalang bilyonaryo. Naka-suit ito, maayos ang buhok, at seryoso ang mukha.
Dahan-dahan kong nilingon si Zeke na nakatayong natitigilan sa tabi ko.
Kahit magulo ang buhok niya ngayon at naka-cheap na t-shirt lang siya... walang duda. Ang lalaking katabi ko at ang bilyonaryo sa TV ay iisang tao.
- Writer
