The Billionaire's Private Assistant

ZEKE’S POV "You will marry Victoria Ramos, Loui. Their family owns the biggest shipping lines in Europe. This marriage will double our empire's net worth," malamig na utos ni Dad. Walang emosyon sa boses niya, parang pinag-uusapan lang niya ang presyo ng isang negosyo at hindi ang buhay ko. Ipinatong niya ang isang makapal na leather folder sa ibabaw ng kaniyang makintab na glass desk dito sa aming marangyang penthouse sa BGC. Ang silid ay puno ng mamahaling sining at kagamitan, pero para sa akin, pakiramdam ko ay nasa loob ako ng kulungang puno ng yaman pero walang kalayaan. Tinitigan ko ang makapal na dokumento habang unti-unting nanggigigil ang aking mga kamao. I hated it. I hated this life. I hated my perfectly tailored suit. I hated being called the De Vega heir. Sa paningin ng ibang tao, nasa akin na ang lahat—luxury cars, unlimited money, at kapangyarihan. Pero para kay Dad, isa lang akong pawn. Isang laruan na gagamitin niya para mas lumaki pa ang kaniyang imperyo. "I am not marrying a woman I don't love, Dad," matigas na sagot ko habang pilit na pinatitigas ang aking boses. "And I am not going to Harvard Law School. I am done living the life you planned for me." Nagpakawala si Dad ng isang nakakadurog at nakatutuyong tawa. "You think you have a choice? Without my money and the De Vega name, wala kang kwenta. You are nothing." Hindi na ako nakapagpigil pa. Nang walang kahit isang salita, mariin akong tumalikod at mabilis na naglakad palabas ng kaniyang opisina. Sumakay ako sa elevator at dumiretso sa malawak na basement parking. Pagpasok ko sa loob ng aking mamahaling sports car, marahas kong binaklas ang aking silk tie at itinapon iyon sa basurahan sa gilid. Hinubad ko rin ang aking million-dollar Rolex watch at inihagis iyon sa upuan sa tabi ko. I stepped on the gas and drove out of Manila. Sobrang bilis ng aking pagpapatakbo habang iniisip ko na sa wakas ay iniiwan ko na ang nakasasakal na mundong iyon. I didn't care about the inheritance. I didn't care about the billions. Ang gusto ko lang ay ang kalayaang matagal ko nang ipinagkait sa sarili ko. Matapos ang halos dalawang oras na walang tigil na biyahe, ipinarada ko ang kotse sa isang madilim at liblib na eskinita sa Lipa. Sa loob ng sasakyan, mabilis akong nagpalit ng simpleng black t-shirt at lumang maong na itinago ko sa compartment. Tiningnan ko ang sarili ko sa rearview mirror. Walang makikilalang tatak ng mga mamahaling kumpanya. Walang pilit na ngiti. Just me. "Mula ngayon, patay muna si Loui Ezequiel De Vega," bulong ko sa sarili ko. "In this town, I am just Zeke. Isang simpleng lalaki na gustong mabuhay nang payapa at malaya." Naglakad ako papunta sa isang pamilyar na lugar—ang Brew & Bites Coffee Shop. Ito lang ang kaisa-isang ari-arian na iniwan sa akin ng aking namayapang ina, at ito rin ang tanging lugar na hindi kayang galawin o kontrolin ni Dad. Dito ako magtatago, dito ako magsisimula, at magtatrabaho bilang isang ordinaryong barista. Pinihit ko ang hawakan ng pinto ng café, at agad na sinalubong ako ng mainit at mabangong amoy ng bagong giling na kape. Pumunta ako sa maliit na staff room, kinuha ang itim na apron, at mahigpit na itinali iyon sa aking bewang. For the first time in my life, naramdaman ko ang tunay na ginhawa at kalayaan. "Hey, new guy! Stop daydreaming at tulungan mo naman ako rito!" isang matalim at may diin na boses ng babae ang biglang bumasag sa katahimikan ko. Lumingon ako. Standing in front of me was a girl wearing the same black apron. Nakapusod ang kaniyang buhok sa magulong bun, bahagyang namumula ang kaniyang mga pisngi dahil sa init ng kusina, at ang kaniyang matatalim na mga mata ay nakatitig sa akin na parang sinusuri ang bawat galaw ko. She was undeniably beautiful, pero ramdam mo agad na may katangian at hindi basta-basta magpapatalo. "Who are you?" tanong ko habang itinataas ang isang kilay, medyo naiintriga sa kaniyang pagiging prangka. "Ako si Roxy, ang senior barista rito," mariing sagot niya habang nakapamaywang. "At hinaharangan mo ang daan papunta sa counter. Move." Isang mapang-asar na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi. I smirked, stepping closer to her. Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya hanggang sa ilang pulgada na lang ang distansya namin sa isa't isa. Narinig ko ang mahina niyang pagsinghap habang dahan-dahang napaatras ang kaniyang likod sa matigas na gilid ng counter. "What if I don't want to move, senior barista?" bulong ko habang hindi inaalis ang tingin sa kaniyang mapupulang mga labi. Bago pa siya makasagot o makapagsalita ng kahit ano, biglang bumukas ang pinto at pumasok si Ate Mhel, ang aming shift manager, na may hawak na makapal na papel. "Zeke! Roxy! Mabuti naman at andito kayong dalawa. The head office just approved a promotion para sa posisyong Assistant Shift Supervisor. Malaki ang dagdag sa sahod nito... at may kasama pang buong college scholarship para sa sinumang makakakuha nito," masayang anunsyo ni Ate Mhel. Biglang lumaki at nagningning ang mga mata ni Roxy. Halatang desperada at kailangang-kailangan niya ito nang humarap siya sa manager. "Manager! Kailangan ko po ang scholarship na ‘yan! Ako na po ang kukuha ng posisyon! Matagal ko na pong hinihintay ito!" "Not so fast," sumingit ako, sabay turo sa aking sarili habang nakangiti nang nakakaloko kay Roxy. "I already applied for that position this morning, Roxy. At dapat alam mo na, hindi ako sanay na natatalo." Roxy glared at me, her fists trembling slightly in anger. "Isang araw ka pa lang dito! Dalawang taon na akong nagpapakahirap at nagpapakamatay sa trabaho rito! Mas kailangan ko ‘to kaysa sa’yo, you arrogant jerk!" "Then let's make a bet," sagot ko, muling lumapit sa kaniya hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang hininga. Ang amoy ng banilya at kape sa kaniyang balat ay biglang nagpabilis ng t***k ng aking puso nang hindi ko namamalayan. "Kung mas marami kang maibebentang kape kaysa sa akin sa katapusan ng buwang ito, babawiin ko agad ang aplikasyon ko. Sa’yo ang posisyon at ang scholarship." Roxy bit her lower lip, nag-aalangan at nag-iisip nang mabuti. "At kapag natalo ako?" I stepped forward and trapped her gently between my arms, locking her completely against the edge of the counter. Biglang may sumiklab na kakaibang pag-aari at interes sa dibdib ko habang nakatitig nang malalim sa kaniyang mga mata. "Kapag natalo ka," bulong ko sa isang mababa at seryosong boses, "ako pa rin ang magbabayad ng tuition mo. But in return, magiging private assistant kita. Gagawin mo ang lahat ng iutos ko. You will go wherever I go. At magiging akin ka sa loob ng isang taon." Roxy’s breath hitched. Tumingin siya sa aking mga labi, pabalik sa aking mga mata, habang nanginginig ang buong katawan niya sa sobrang lapit ko. Pero bago pa siya makasagot o makapagdesisyon, ang pinto ng café ay marahas na bumukas. Tatlong matatangkad na lalaking nakasuot ng itim na suit at salamin ang pumasok, at ang kanilang mga matang mapagmasid ay nagsimulang maghanap sa paligid. Biglang bumagsak ang aking puso at nanigas ang aking katawan. Sila ang mga tauhan—mga bodyguard ni Dad. At sa isang iglap, ang kanilang mga tingin ay tumigil at nakatuon diretso sa akin.