Unforgettable Love

Chapter 5

Condition

Nag daan ang ilang araw na ganon parin. Walang tigil na pag iinsulto ang ginagawa nila saakin lalo yung Anthony na iyon. Lagi akong iniis ng mga hayop na iyon na walang magawa sa buhay. Lagi rin siya nag bibigay ng sulat oh nag papasabi kay Camille na 'pumunta daw ako sa cafeteria sa labas para mag lunch kami'. Tss anong akala niya saakin? Tanga? manigas muna siya.

"Girl, punta ka daw sa cafeteria sa labas sabi ni Anthony kung hindi ka daw pupunta doon siya mismo ang pupunta dito! " sigaw nanaman ng kaibigan kong ito, kung bakit napatingin nanaman ang mga estyudyante saamin.

"Manigas siya." pag mamatigas ko. Totoo naman ah manigas siya. Anong inaakala niya.

" Girl, why you're so bitter? nag mamagandang loob na nga yung tao ganyan kapa. alam ko ang taas ng standard mo pagdating sa mga lalaki, at hindi paba abot ni Anthony iyon? Ha, Andey? " ani Camille

Hindi ko siya sinagot dahil, ayaw ko yung topic niya. At tama siya mataas ang standards ko pagdating sa lalaki pero hindi ako nag mamaliit.

"Ano na? Pupunta kaba doon or siya yung pupunta dito?" tamad kong binalingan si Ice sa tabi ko sa sinabi niya dahil nag dadrawing ako. Tinitigan ko siya kung bakit siya nailang.

"Oh my God girl! Bakit mas lalo kang gumaganda? kaya hindi na talaga kami mag tataka kung bakit natipuhan kani Anthony." ani niya.

" Tumigil ka Ice. Hindi ako pupunta doon pakisabi sakanya, ang kapal naman ng mukha niya." Mahina kong sabi pero may diin.

" ha? you know what girl, If I were you... mas masaya sana ang buhay ko... " medyo malungkot na sabi ni Camille sa tabi ko. Tamad ko rin siyang binalingan dahil sabi niya.

"At bakit naman, maganda na nga ang buhay mo dahil mayaman kayo." sabi ko

"Oo,... Pero ikaw kasi hindi na kailangan mag papansin sa lalaking gusto mo dahil siya na mismo ang papapansin sayo, samantala ako kailangan ko pang mag pansin para lang sana pansinin, pero hindi parin niya ako napapansin. " ramdam ko ang lungkot sa pagkakasabi niya. Naaawa ako sakanya dahil kaibigan ko siya at parang mag magakapatid narin ang turingan namin sa isat isa.

Pero teka, anong sabi niya... na hindi ko na kailangang mag papansin sa lalaking gusto ko? What?! never ko ng nagustuhan at maguguhan ang lalaking iyon.

" Wala akong gusto sa Luhence na iyon at lolong hindi ko siya maguguhan kailanman." sabi ko sakanya

Pinilit nila akong sumama kay Anthony sa cafeteria sa labas pero nag pumulit rin akong ayaw ko, kaya wala silang nagawa. Lumabas silang dalawa para sabhin kay Luhence na iyon na ayaw ko.

Kahit pa pumunta dito iyon ang kapal naman ng mukha niyang isama ako sa ako matapos yung ginawa niya saakin. Tss. Mabait naman ako pero pagdating sa kanya at sa mga barkada niya hindi ko magawang maging mabait.

Wala pang ilang minuto narinig kona ang halakhak nila. Here we go again! Bwisit talaga mapapamura na lang ako.

" Hey " ani niya at kinuha ang sketchpad ko na pinag do-drawingan ko ng mga dream house ko.

Kukunin ko sana ang sketchpad ko sakanya pero inilayo niya ito kaya mas lalo akong nairita. Bwisit talaga itong Luhence na to!

" Ano ba?! Ibigay mo nga saakin yan!" sigaw ko sakanya dahil naiinis na naman ako.

Sinubukan ko ulit kunin sakanya yung sketchpad ko pero hinawakan ako ng mga bwiset na barkada niya.

"ah! ano ba?! Bitiwan niyo nga ako!" sigaw ko sakanila kung bakit banitawan rin nila ako.

" Dream house." sabi niya habang tinitignan pa ang iba kong ni drawing na bahay.

Maslalo tuloy ako nairita. Wala siyang karapatang tignan ang mga ni drawing ko. At bakit niya ito pinapakialaman.

"Ano ba ibagay mo nga saakin yan!" sabay subok ulit na kunin sakanya ang sketchpad ko.

"For a condition." eto nanaman ang condition ng hinayupak na ito.

" Bwisit ka! Naka drugs nanaman ata kayo! abnormal na talaga kayo! Lalo kana..." sigaw ko sakanila sa sobrang inis

"Nakadrugs na nga tayo, abnormal pa..." Tawa nung Justine niyang kaibigan sabay tapik sa mga kasamahan niya.

" Bakit guilty kayo, coz it's true, right? Pag mumukha palang ninyo halata na! " sigaw ko ulit sa kanila pero nag tawanan ulit sila. Iniinsulto talaga nila ako!.

" For a condition , kung gusto mong ibalik ko ito sayo " sabay pakita niya sa sketchpad kong hawak niya.

" Wala kang karapatang i condition ako!" sigaw ko sakanya ulit at kuha ng sketchpad ko sakanya pero inilayo niya ulit ito. Kaya sinapak ko siya ng isang beses sa braso.

"Fine. Then, I will not give it up" mariin niyang sabi pero nakangiti at kumindat pa talaga saakin! Bwisit ka kahit kailan!

" Damn you! Adik ka nga talaga!... akin na ngayan... please!" kung pwede lang mag makaawa ulit gagawin ko

" Sabi ko sayo for a condition." mariin niyang sabi.

" Ano ba kasing condition yang sinasabi mo, Adik kana talaga, ang yaman yaman niyo, bakit hindi ka mag patingin sa doctor baka nasobrahan mo na! " naiinis na talaga ako

" Will you please stop accusing us using drugs, Baby. " sabay tawa niya.

Babyhin mo yang mukha mo!

"And will you please stop calling me, Baby! I'm not your baby anymore, NEVER! bwisit ka!. ibigay mo na nga kasi saakin yan, wala ka namang gagawin jan kaya ibigay mo na saakin yan! " sigaw ko ulit sa kanya. Konti na lang talaga! konti na lang mauubos na ang konsensya ko

" I told you for a condition. Then." nabubwisit na talaga ako sa Anthony na ito!

"Condition, what?" bwisit ka talaga, bakit kailangan ako pa umintindi sa hinayupak na ito.

"Date me,Then." nabigla ako sa sinabi Niya, date? is he crazy?

"Are you crazy? do you think I will follow your condition? You're feeling! " Napasigaw ulit ako sakanya.

" okay. then, I will not give it to you" aamba na sana siyang aalis pero hinawakan ko ang braso niya, napatingin siya sa kamay kong nakahawak sa braso niya. Humikbi ang nga bwiset na barkada niya dahilan kung bakit ko siya agad binitawan.

Feeling toh!

"Fine. Pero pagkatapos nito wag na wag mo na akong guguluhin. Bwisit! "sabay amba ulit kunin sa sketch pad kong nasa kay justine na.

"Bibigay ka rin naman pala. nag aksaya kapa ng laway kakasigaw" How dare you Ace Anthony Luhence!

" bwisit ka!" naiiyak na ako kakasigaw

Nabigla ako ng bigla niya akong hinila palabas ng classroom. walang hiya talaga siya.

"bitiwan mo ako!, saan mo ako dadalhing Hayup ka!..." sigaw ko at pilit na tinatanggal ang kamay niya sa kamay ko pero mas lalo lang humigpit ang hawak nya sa kamay ko.

Napatingin ako sa mag babaeng masama ang tingin sa akin at nag bubulungan. Wala akong ibang nagawa kundi sumunod sa Hayop na Anthony na ito.

Hiyang hiya akong lumalakad dahil sa mga matang masama ang tingin saakin.

"Pwede ba bitiwan mo ako?!" sigaw ko sakanya pero parang wala lang siyang narinig at dare daretso parin ang lakad niya habang hila hila ako.

" Pwede ba bitiwan mo ako, dahil nandidiri ako sayo." mariin kong sabi kung bakit siya tumigil sa pag lalakad at humarap saakin.

Inirapan ko siya. I was disturbed by his stare, yung tipong hindi mo kayang makipag titigan sakanya dahil feeling mo masasaktan ka kapag nakipag titigan ka.

" Really? pero hawak na hawak ka sa kamay ko" mamilog ang mata ko sa sinabi niya kung bakit napatingin ako sa kamay namin gusto ko sana itong tanggalin pero maslalo niya lang hinigpitan ang hawak niya dito at hinila na ulit ako.

" Feeling mo naman. Ikaw nga itong itong mahigpit na nakahawak sa kamay ko.!" narinig ko ang munti niyang halakhak

" You're so cute." pabulong niyang sabi pero narinig ko.

Huminto siya kaya napahinto rin ako. Nasa Cafeteria kami sa labas na walang tao. Bakit walang tao dito? E, pag ganitong oras galos mag kagulo na ang mga estyudyante dito.

Inumuwestra niya saakin ang upuan. tinitigan ko lang ito dahil ayaw kong maupo. Hindi ko natatanggap na kakain ako dito kasama ang kinamumuhian kong lalaki.

"Sit." mariin niyang sabi dahil nakatayo parin ako ganun rin siya.

"Ayaw ko-" hindi ko pa naituloy hinila na niya ako upuang nasa tabi niya.

Nakakainis!

"This is how you courting me?" mariin kong tanong sakanya kung bakit napatingin siya saakin.

Pwes kung Oo, wag kang umasa na sasagutin kita. Hindi yung tulad mo yung tipo kong lalaki. Imbes na sagutin niya ako ay hindi niya ako sinagot. Snub.

" What do you want to eat?" binigay niya saakin ang mini menu, pero hindi ko ito tinanggap kundi inirapan ko lang.

" Nothing. Because I have no appetite." mariin kong sinabi at tumingin sa malayo.

"Bakit ang suplada mo." hindi ko siya tinignan, dahil galit ako.

"Edi layuan mo ako at wag pansinin." mariin ko ulit na sabi at hindi parin siya tinitignan.

Dahil hindi ko siya pinapansin siya na mismo ang nag order ng kakain namin, wrong'kakainin lang pala niya.

" One day you ganna miss me and one day I will do to you what you are doing to me today." mahinahon niyang sinabi kung bakit biglang nag sitayo ang mga balahibo ko.

What? ano daw? naguguluhan ako.

" What?..." Kunot noo akong napatingin na ngayon sakanya na ng lalagay ng pagkain sa pinggan ko.

" nevermind. Kumain ka na lang."

"No.hindi ako kakain hanggat hindi mo uulitin ang sinabi mo-" hindi ko naituloy dahil nag salita na siya.

" I said, gagawin ko sayo balangaraw kung ano ang ginagawa mo saakin ngayon." marrin niyang sabi na nakataas ng isang kilay at titig na titig saakin.

Kunot noo ko rin siyang tinitigan "excuse me. ano bang ginagawa ko sayo? Ano bang ginawa ko sayk na gagawin mo rin saakin balang araw?"

Parang may meaning kasi yung sinabi niya. Yung parang siya lang yung makakaintindi sa sinabi niya.

Problema ng taong to?

" I said nevermind." mariin niyang sabi at nag simula ng kumain.