Na anderhalf uur ronddwalen door de straten van een onbekende stad was ik wanhopig: halfweg een steegje zette ik een van de twee enorme koffers neer en ging erop zitten. Ik was moedeloos. Het adres hield ik in mijn hand, toen ik op eens, heel onverwacht, achter mij enkele keelklanken hoorde. Ik zag een meisje op de fiets, dat iets in het Duits tegen me zei, tot ze doorhad dat ik er niets van begreep.
Ze herhaalde haar vraag in het Engels: ‘Hi, I’m Cornelia. Can I help you?’
Omdat haar naam niet echt Duits klonk, maar eerder zuiders, vroeg ik haar in het Italiaans: ‘Ben je Italiaans?’
‘I’m German, but my grandfather was Italian. Here is the origin of my name. Can I help you?’
Ongelofelijk, ze had aangevoeld dat ik in moeilijkheden zat en was gestopt om me te helpen. Ik liet haar het bri
