Gelukkig werd ik en heel Italië gered door één man: Francesco Panetta. Dagen daarvoor had de zoveelste Keniaan deze jongen uit Calabrië geklopt op de 10.000 meter. Francesco was geen favoriet, maar de 3000 meter steeplechase is een vreemde wedstrijd, anders dan alle andere. Elke sprong over de obstakels, elke race door het water, de kuip met water, put de benen uit en maakt het risico om in het water te vallen, groter. Maar Panetta niet, hij viel niet, nooit. Een voor een haalde hij zijn tegenstanders in en voor een heel Olympisch stadion won hij.
Ik voelde het aan als persoonlijke wraak, ik zat niet op één lijn met mijn klasgenoten, de coole jongens die gebruind door de zon terugkeerden van hun vakantie in Griekenland. Zij waren altijd de winnaars, ik trainde van ’s ochtends tot ’s avond
