Toen kwamen de games: toen ze een schommel neerzetten, die er nog troostelozer uitzag dan deze, was de rij langer dan die voor het nieuwste model van de iPhone. Ik weet nog dat ik na uren wachten eindelijk mocht schommelen, ik wilde er niet meer af. Ik hield niet van schommelen maar de voldoening om erop te staan en de anderen te zien wachten, maakte dat ik me de koning te rijk voelde. Ik ging er pas af toen alles om me heen begon te draaien en de kinderen dansende mieren leken.
‘Waar denk je aan?’ vraagt ze schommelend.
‘Aan mijn kindertijd, toen alles nog zo moeilijk leek, maar eigenlijk veel eenvoudiger was.’
Intussen gaat Leonardo het toeristenbureau binnen. De bediende spreekt geen Italiaans, maar wel een beetje Spaans dankzij een zeeman uit Valencia waarmee ze een kortstondige lie
