‘Dat nooit’, zegt Chiara luid.
Psyche dringt aan: ‘Het alternatief is je hele leven op de vlucht zijn, met het risico dat, als ze je vinden, je hetzelfde lot ondergaat als die jongen.’
‘Ik sta op het punt naar een verlaten eiland te gaan. Daar blijf ik met de schaal tot we in wat rustiger water zitten.’
Psyche schudt met haar hoofd.
‘Ik denk dat er iemand anders achter dit alles zit. En die zal nooit opgeven.’
Chiara zwijgt lang, haalt dan haar iPhone uit haar zak en stuurt een appje.
‘Ik spreek af met die gek van Constantijn, maar op mijn voorwaarden.’
Dit gezegd zijnde bijt ze in een boterham.
‘Drinkt u alleen iets? Geniet toch van het aperitief.’
Psyche neemt een aardappelchip en zegt: ‘Die focaccia’s lijken lekker, maar er zit rozemarijn in.’
‘Vindt u dat niet lekker?’ vraagt
