XWoensdag 2 september
Ik word wakker en strek mijn hand uit, ik zoek op de tast het lichaam van Chiara naast het mijne, niets. Ik doe mijn ogen open, ze is er niet. Ik kijk naar de trap naar de benedenverdieping, leeg. Allen in Amerikaanse films blijft de camera na een liefdesnacht hangen op de kleren die in de hal, op de trap en in de slaapkamer op de grond zijn gegooid. In werkelijkheid gaat het anders: mijn kleren liggen op de stoel, van die van haar geen spoor. Hoe vaak heb ik niet gewenst dat dit zou gebeuren, hoe vaak heb ik me niet elk detail voor de geest gehaald, ieder moment. Is het echt gebeurd of heb ik het me ingebeeld?
Ook in de film vindt degene die wakker wordt, de ander in de keuken, waar die ontbijt staat te maken voor twee, of onder de douche in de badkamer, misschien
