Aldığı cevaptan sonra derin bir oh çekerek rahatladı. Belimden tutup sinesine çekti. Sanki hastanede değildik de babaannemim kireç kokan evindeydik. Etrafımızda kimse yokmuş gibi defalarca öptü. O öptü ben utanarak ağladım.
Nadide abla hemen arkasında “nerede nasıl müdahale edeyim” der gibi kaşıyla işaret çekiyordu.
Çok tuhaftı o an kağan. Sanki beşiğinin içinde bırakılmış o bebek gibi ortada kalmış da ilk bulan benmişim gibi sarılıyordu. Sahiden benim için korkmuştu.
“Asla bırakmayacağım seni! Asla” diyerek kaç kez öptü sayamadım.
Bu olanların hepsi Nadide Ablamın gözünün önünde olduğundan o da nasıl davranacağını şaşırmıştı. Bir şeylerin ters gittiğinin farkındaydı fakat Kağan bana bu şekilde sarılırken tepki vermediğim için emin olamıyordu. Bir şekilde kendini hatırlattı.
“Güze
