Valizi hazırladım. Aslında bana ait bir valizim bile yoktu. Çünkü bu evden gitmek, bir yerlere ait olmak gibi bir ihtimal hiç var olmamıştı hayatımda. Hep kalıcıydım; bir odadan ötekine, bir kararın gölgesinden diğerine savrulmuştum. O yüzden Miran’ ın valizini açtım. İçine bir şeyler koyarken fark ettim; elime aldığım her parça onundu. Gömlekleri, pantolonları, yedek çorapları… Benim payıma düşen sadece kenara sıkıştırılmış birkaç parça oldu. Sanki ben değil de o yolculuğa çıkıyordu, ben yine birinin arkasından sürükleniyordum.
Valizi kapattığımda içimde tuhaf bir sızı vardı. Kendim için hiçbir şey düşünmemiştim. Alışkanlıktı bu. Kendime ait bir ihtiyacım, bir hakkım varmış gibi davranmayı hala öğrenememiştim.
Üvey kaynanamın yanına çıktım. Havin ’in söylediğini aynen aktardım. Yayla, p
