Ertesi gün yine erkenden çıktık evden.
Beyaz eşya mağazasının otomatik kapısı açıldığında içeri dolan soğuk hava yüzüme vurdu. Klima fazla çalışıyordu, ya da ben her şeye karşı fazlasıyla hassastım; bilmiyorum. Parlak ışıklar, yan yana dizilmiş buzdolapları, çamaşır makineleri… Hepsi tertipli, temiz, yeni. Hayat gibi değildi. Hayat böyle sıfır ayarlı gelmiyordu insana.
Zeynep kapıdan girer girmez gözleri parladı. Küçük bir kızın değil, ilk kez bir şeylerin kendisine ait olacağını fark eden birinin bakışıydı bu.
“Bak Nare abla.” dedi, en öndeki buzdolabını göstererek. “Bunun üstünde dijital ekran var.”
Abla demesine içim sızladı. Ben ondan sadece birkaç yaş büyüktüm ama sanki yıllarca yaşamış, yorulmuş, eskimiştim. O ise hala parlak.
Miran hiçbir şey demeden etrafa bakıyordu. Ellerini
