มาเฟียกับยัยนักศึกปากร้าย

เสียงดนตรีในผับดังจนพื้นแทบสั่น ไฟหลากสีสาดไปทั่วทั้งร้าน ผู้คนกำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน แต่มุมหนึ่งของร้านกลับเงียบผิดปกติ โซน VIP ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำกำลังนั่งเอนหลังอย่างสงบ ดวงตาคมมองผู้คนในร้านด้วยความนิ่งเฉย เขาคือ วิศณุ เจ้าของผับแห่งนี้ และมาเฟียที่ทั้งเมืองต่างรู้จัก ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขา แต่จู่ ๆ เสียงโวยวายก็ดังมาจากหน้าร้าน “ปล่อยฉันเข้าไป! เพื่อนฉันอยู่ข้างใน!” หญิงสาวในชุดนักศึกษากำลังเถียงกับการ์ดหน้าผับอย่างไม่เกรงกลัว ผมยาวสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าสวยแต่เต็มไปด้วยความดื้อ เธอคือ นินิว “ไม่ได้ครับ ที่นี่ไม่รับนักศึกษา” การ์ดพูดเสียงเข้ม “แต่เพื่อนฉันเข้าไปแล้ว!” นินิวพยายามจะเดินฝ่าเข้าไป แต่การ์ดขวางไว้ เหตุการณ์นั้นทำให้คนในร้านเริ่มหันมามอง รวมถึงวิศณุ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา “ปล่อยเธอเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้การ์ดรีบถอยทันที นินิวเดินเข้ามาในร้านอย่างไม่ลังเล ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มตรงหน้า เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอ” คำถามตรง ๆ ของเธอทำให้การ์ดรอบ ๆ ถึงกับตกใจ ไม่มีใครกล้าพูดกับวิศณุแบบนี้ วิศณุยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ใช่ แล้วเธอล่ะ เป็นใคร” นินิวกอดอก “ฉันมาหาเพื่อน เพื่อนฉันชื่อแพรว เข้ามาที่นี่เมื่อชั่วโมงก่อน” วิศณุหันไปมองลูกน้อง “ไปเช็ก” ลูกน้องรีบเดินออกไปทันที ระหว่างนั้นสายตาคมก็ยังจับจ้องเธอไม่วาง ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น เธอไม่ได้กลัวเขาเลย “เธอชื่ออะไร” “นินิว” “นักศึกษา?” “ใช่ แล้วมันผิดเหรอ” คำตอบกวน ๆ ทำให้วิศณุหัวเราะเบา ๆ ตั้งแต่เขาเปิดผับนี้มา ยังไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้ ไม่นานลูกน้องก็กลับมา “เจอแล้วครับนาย เพื่อนเธอเมาหนักอยู่ด้านใน” นินิวถอนหายใจโล่งอก “งั้นฉันเข้าไปรับเพื่อน” เธอกำลังจะเดินผ่านเขาไป แต่วิศณุกลับยื่นมือมาขวางไว้ นินิวขมวดคิ้ว “มีอะไร” วิศณุก้มลงเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ใกล้เธอ “เธอไม่กลัวฉันเหรอ” นินิวมองตาเขาตรง ๆ “ทำไมต้องกลัว” คำตอบนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบกริบ วิศณุยิ้มมุมปาก “ผู้หญิงส่วนใหญ่กลัวฉัน” นินิวยักไหล่ “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงส่วนใหญ่” วิศณุหัวเราะออกมาเบา ๆ ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริง ๆ แต่จู่ ๆ ลูกน้องอีกคนก็รีบวิ่งเข้ามา “นายครับ มีเรื่อง” สีหน้าของเขาดูเครียด “มีคนจากแก๊งศัตรูเข้ามาในร้าน” บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนทันที วิศณุหันไปมองลูกน้องอย่างนิ่ง ๆ แต่วินาทีต่อมา เสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง! เสียงกรีดร้องของผู้คนดังลั่นร้าน นินิวตกใจจนตัวแข็ง ยังไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่ของวิศณุก็คว้าแขนเธอไว้แล้วดึงเข้ามาแนบตัว “หมอบ!” เขากดเธอลงหลบหลังโซฟาทันที หัวใจของนินิวเต้นแรงไม่หยุด นี่มันอะไรกัน… เธอแค่มาตามหาเพื่อน แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ท่ามกลาง การยิงกันของมาเฟีย นินิวเงยหน้ามองชายตรงหน้า “นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” วิศณุมองเธอด้วยสายตานิ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ “ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน” และตั้งแต่วินาทีนั้น ชีวิตของนินิวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป