ตอนที่ 14 คืนเลือดเปื้อน

459 Words

ตอนที่ 14 : คืนที่เลือดเปื้อน หลังจากรับโทรศัพท์ วิศณุก็รีบออกจากคฤหาสน์ทันที นินิวยืนมองรถของเขาที่ขับออกไป ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นในใจ “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเขาด้วยนะ…” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ แต่หัวใจกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก — กลางดึก นินิวยังนอนไม่หลับ เธอนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ทันใดนั้นเสียงรถหลายคันก็ดังขึ้นหน้าบ้าน เอี๊ยด! นินิวรีบลุกขึ้น เมื่อประตูเปิดออก เธอก็เห็นลูกน้องหลายคนกำลังพยุงใครบางคนเข้ามา และคนคนนั้นคือ วิศณุ เสื้อของเขาเต็มไปด้วยเลือด นินิวเบิกตากว้าง “วิศณุ!” เธอรีบวิ่งเข้าไป ลูกน้องรีบพูด “หลบก่อนครับคุณนินิว!” แต่เธอไม่สน สายตาของเธอมองไปที่แผลตรงไหล่ของเขา “เกิดอะไรขึ้น!” ลูกน้องตอบเสียงเครียด “นายถูกลอบยิงครับ” หัวใจของนินิวเหมือนหยุดเต้น พวกเขาพาวิศณุไปที่ห้องทันที หมอประจำของบ้านรีบเข้ามาดูแผล นินิวยืนอยู่หน้าประตูห้อง มือของเธอสั่น เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง หมอก็เดินออกมา “กระสุนไม่โดนจุดสำคัญครับ” นินิวถอนหายใจโล่งอกทันที “ตอนนี้เขาแค่เสียเลือดมาก ต้องพักผ่อน” เมื่อหมอออกไป นินิวค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้อง วิศณุนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อคมซีดลงเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง “บ้าจริง…” นินิวพึมพำเบา ๆ “ฉันบอกให้คุณระวังตัวเองบ้างสิ” แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยิน เพราะยังไม่ฟื้น เธอมองมือของเขา ก่อนจะจับมันไว้เบา ๆ “คุณต้องหายดีนะ” น้ำเสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป…” เธอหยุดพูด ก่อนจะกระซิบเบา ๆ “…ฉันคงแย่” ทันใดนั้นมือของวิศณุก็ขยับ นินิวสะดุ้งเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาคมมองเธอ “เธอ…ยังไม่นอนเหรอ” เสียงของเขาแหบเล็กน้อย นินิวรีบปล่อยมือเขา “ก็คุณทำให้ฉันตกใจขนาดนี้!” วิศณุยิ้มมุมปาก แม้จะเจ็บแผลอยู่ “เธอเป็นห่วงฉันเหรอ” นินิวรีบตอบทันที “ใครจะไปเป็นห่วง!” แต่ใบหน้าของเธอกลับแดงเล็กน้อย วิศณุมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะพูดเบา ๆ “ถ้าเธอเป็นอะไร” “ฉันคงยอมไม่ได้เหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนินิวเต้นแรง เธอรีบหันหน้าหนี แต่ลึก ๆ ในใจ เธอเริ่มรู้แล้วว่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อผู้ชายคนนี้ มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more