ตอนที่ 15 : ความจริงที่ซ่อนอยู่
หลังจากคืนที่วิศณุถูกลอบยิง
ทั้งคฤหาสน์ก็เงียบลง
นินิวยังคงอยู่ดูแลเขา
แม้เธอจะบอกตัวเองว่าไม่ได้ห่วง
แต่ทุกเช้าเธอก็เดินมาดูว่าเขาฟื้นหรือยัง
เช้าวันหนึ่ง
วิศณุนั่งพิงเตียงอยู่
แผลที่ไหล่ยังพันผ้าไว้
นินิวถือถาดอาหารเข้ามา
“หมอบอกให้คุณกินยา”
เธอวางถาดลง
วิศณุมองเธอเงียบ ๆ
“เธอไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้”
นินิวขมวดคิ้ว
“ทำไม”
“ฉันมีคนดูแลอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ
“งั้นก็ให้ฉันช่วยอีกคนสิ”
เธอพูดเหมือนไม่ใส่ใจ
แต่ในใจกลับรู้สึกน้อยใจเล็ก ๆ
ทันใดนั้น
ประตูห้องก็ถูกเคาะ
ลูกน้องคนสนิทของวิศณุเดินเข้ามา
“นายครับ มีเรื่องต้องคุย”
วิศณุพยักหน้า
“ออกไปก่อน”
เขาหันมาบอกนินิว
เธอทำหน้าไม่พอใจนิด ๆ
แต่ก็เดินออกไป
—
หน้าห้อง
นินิวกำลังจะเดินกลับ
แต่เสียงสนทนาข้างในกลับดังออกมา
“คนที่สั่งลอบยิงคือแก๊งของ ‘เสี่ยประยูร’ ครับ”
วิศณุเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะถาม
“แน่ใจ?”
“ครับ…แล้วก็มีอีกเรื่อง”
ลูกน้องพูดเสียงเครียด
“เราสืบไปเจอข้อมูลบางอย่าง”
“เกี่ยวกับผู้หญิงที่อยู่บ้านนาย…”
หัวใจของนินิวเต้นแรงทันที
เธอเผลอหยุดฟัง
“หมายความว่าไง”
เสียงของวิศณุดูจริงจังขึ้น
ลูกน้องตอบ
“ครอบครัวของเธอ…เคยทำงานกับเสี่ยประยูรมาก่อน”
นินิวชะงัก
เหมือนโลกหยุดหมุน
ในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนที่วิศณุจะพูดช้า ๆ
“เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้”
“ผมก็คิดแบบนั้นครับ”
ลูกน้องตอบ
“แต่ถ้าเสี่ยประยูรรู้ว่าเธออยู่กับนาย…”
เขาเงียบไป
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของนินิวเจ็บ
“เธออาจจะเป็นจุดอ่อนของนาย”
ในห้องเงียบสนิท
นินิวยืนนิ่งอยู่หน้าประตู
มือของเธอสั่น
เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
ไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวตัวเองเคยเกี่ยวข้องกับศัตรูของวิศณุ
ทันใดนั้น
ประตูห้องก็เปิดออก
วิศณุยืนอยู่ตรงหน้า
สายตาคมของเขามองเธอทันที
ทั้งสองสบตากัน
เขารู้ทันทีว่า
เธอได้ยินทุกอย่างแล้ว
บรรยากาศเงียบหนัก
ก่อนที่นินิวจะพูดเสียงเบา
“มันจริงเหรอ…”
วิศณุไม่ได้ตอบทันที
เขาเพียงมองเธอเงียบ ๆ
แล้วพูดสั้น ๆ
“เธอควรกลับหอ”
หัวใจของนินิวเหมือนถูกบีบ
“คุณกำลังไล่ฉันเหรอ”
วิศณุหลบสายตา
“มันปลอดภัยกว่าสำหรับเธอ”
น้ำตาของนินิวเริ่มคลอ
“หรือคุณคิดว่าฉันเป็นพวกเดียวกับเขา”
วิศณุเงียบ
และความเงียบนั้น
เจ็บยิ่งกว่าคำตอบ
นินิวกัดปากแน่น
ก่อนจะพูดทั้งน้ำตา
“งั้นฉันจะไป”
เธอหันหลังเดินออกไปทันที
วิศณุยืนมองเธอจากตรงนั้น
กำมือแน่น
เพราะความจริงที่เขาไม่กล้าพูดคือ
เขาไม่ได้ไล่เธอ
เขาแค่…
กลัวเธอจะอันตรายเพราะเขา