ตอนที่ 16 วันที่นินิวหายไป

456 Words

ตอนที่ 16 : วันที่นินิวหายไป หลังจากคืนนั้น นินิวก็เก็บของออกจากคฤหาสน์ทันที เธอไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลย น้ำตายังไหลไม่หยุด คำพูดของวิศณุยังดังอยู่ในหัว “เธอควรกลับหอ” มันเหมือนคำไล่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังบอกให้เธออยู่ที่นี่ — เช้าวันต่อมา วิศณุเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น สายตาคมกวาดมองรอบบ้าน “นินิวอยู่ไหน” ลูกน้องมองหน้ากัน ก่อนจะตอบเบา ๆ “คุณนินิว…ออกจากบ้านเมื่อคืนครับ” วิศณุชะงัก “ใครให้เธอออกไป” “เธอบอกว่าจะกลับหอ…” มือของเขากำแน่นทันที ในใจรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น — ตอนบ่าย นินิวกำลังเดินกลับหอพัก เธอยังคิดเรื่องเมื่อคืนไม่หยุด “ฉันไม่น่าหวังอะไรกับเขาเลย…” เธอบ่นกับตัวเอง ทันใดนั้น มีรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดตรงหน้า ประตูรถเปิดออก ผู้ชายสามคนลงมา นินิวหน้าซีดทันที หนึ่งในนั้นยิ้มเย็น “ในที่สุดก็เจอ” หัวใจของเธอเต้นแรง เธอรีบหันหลังจะวิ่ง แต่ชายอีกคนคว้าแขนเธอไว้ “จะไปไหน” “ปล่อยนะ!” เธอดิ้นสุดแรง แต่พวกนั้นแข็งแรงกว่า ผ้าผืนหนึ่งถูกปิดปากเธอ กลิ่นฉุนทำให้หัวเธอเริ่มมึน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะค่อย ๆ มืดลง — คฤหาสน์ของวิศณุ โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ลูกน้องรีบรับสาย ก่อนจะหันมาหานายตัวเองทันที สีหน้าเครียด “นายครับ…” วิศณุมอง “ว่าไง” ลูกน้องกลืนน้ำลาย “คนของเราที่เฝ้าหอพักโทรมาบอก…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด “คุณนินิวถูกจับตัวไปแล้วครับ” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องเย็นลงทันที วิศณุยืนนิ่ง สายตาคมเปลี่ยนเป็นความโกรธที่น่ากลัว “ใคร” เสียงของเขาต่ำจนทุกคนขนลุก ลูกน้องตอบทันที “คาดว่าเป็นคนของเสี่ยประยูรครับ” วิศณุกำหมัดแน่น ก่อนจะพูดช้า ๆ “เตรียมรถ” ลูกน้องทุกคนรีบลุกขึ้นทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่า ถ้ามีใครกล้าจับตัวผู้หญิงของวิศณุ คนนั้น คงไม่รอดกลับมาแน่ ส่วนอีกที่หนึ่ง ในโกดังร้าง นินิวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มือของเธอถูกมัดไว้ ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เขายิ้มอย่างน่ากลัว “ตื่นแล้วเหรอ” นินิวหน้าซีด “คุณต้องการอะไร” ชายคนนั้นหัวเราะ ก่อนจะพูดประโยคหนึ่ง “เราแค่ต้องการให้วิศณุ…มาเจอเรา” หัวใจของนินิวตกลงไปที่ตาตุ่ม เพราะเธอรู้ทันทีว่า ครั้งนี้ มันอาจจะไม่จบง่ายเหมือนครั้งก่อน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more