ตอนที่ 17 วิศณุคลั่งตามหา

579 Words

ตอนที่ 17 : วิศณุคลั่งตามหา โกดังร้างชานเมือง นินิวนั่งอยู่กับพื้น มือถูกมัดไว้ด้านหลัง หัวของเธอยังมึนจากยาที่พวกนั้นใช้ ชายหลายคนยืนเฝ้าอยู่รอบ ๆ หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้า เขายิ้มมองเธอ “น่าสงสารจริง ๆ” นินิวมองเขาอย่างระวัง “คุณต้องการอะไร” ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ “ไม่ได้ต้องการเธอหรอก” เขาก้มลงมองหน้าเธอ “ฉันต้องการ วิศณุ” หัวใจของนินิวเต้นแรงทันที เธอกัดปากแน่น “เขาไม่มาหรอก” ชายคนนั้นยิ้มเย็น “มาแน่” เขาพูดอย่างมั่นใจ “เพราะเธอ…คือจุดอ่อนของมัน” คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไป — ในเวลาเดียวกัน รถหลายคันกำลังขับมุ่งหน้าไปยังโกดังร้าง ในรถคันหน้า วิศณุนั่งเงียบ สายตาคมเต็มไปด้วยความโกรธ ลูกน้องที่นั่งข้าง ๆ รายงาน “เราเช็คสัญญาณโทรศัพท์ของพวกมันแล้วครับ นาย น่าจะอยู่ในโกดังนี้” วิศณุพูดสั้น ๆ “ดี” มือของเขากำปืนแน่น ภาพของนินิวที่เดินออกจากคฤหาสน์เมื่อคืนยังติดอยู่ในหัว เขาเป็นคนผลักเธอออกไปเอง ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา… เขาคงไม่ให้อภัยตัวเอง รถจอดลงหน้าทางเข้าโกดัง วิศณุเปิดประตูลงจากรถทันที ลูกน้องหลายคนเตรียมอาวุธ “นายครับ ข้างในมีคนเยอะ” วิศณุตอบเสียงเรียบ “ก็จัดการให้หมด” — ในโกดัง หนึ่งในลูกน้องของเสี่ยประยูรวิ่งเข้ามา “หัวหน้า! มีรถหลายคันมาจอดหน้าทางเข้า!” ชายคนนั้นยิ้ม “ในที่สุดก็มา” ทันใดนั้น ปัง! เสียงปืนดังลั่น ประตูโกดังถูกถีบเปิด ลูกน้องของวิศณุบุกเข้ามา เสียงปืนดังไปทั่ว นินิวสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอมองไปทางประตู และเห็นเงาร่างสูงที่เธอคุ้นเคย วิศณุ เขาเดินเข้ามาท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาคมกวาดมองจนเจอเธอ “นินิว!” เขารีบเดินเข้ามา แต่ทันใดนั้น ชายของเสี่ยประยูรคว้าตัวนินิวไว้ พร้อมเอาปืนจ่อหัวเธอ “หยุด!” ทุกอย่างเงียบลงทันที วิศณุหยุดเดิน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ชายคนนั้นหัวเราะ “ถอยไปสิ มาเฟียใหญ่” เขากดปืนแน่นขึ้น “ไม่งั้นผู้หญิงของแกตายแน่” นินิวตัวสั่น แต่มองวิศณุ เธอส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนจะบอกว่า อย่าเสี่ยง แต่วิศณุกลับพูดเสียงเย็น “แกคิดว่าฉันกลัว?” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ “ถ้าไม่กลัวก็ลองดู” วินาทีนั้น ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น ปัง! ทุกคนชะงัก ชายคนนั้นล้มลงทันที ลูกน้องของวิศณุที่ซุ่มอยู่ด้านหลังเป็นคนยิง วิศณุรีบวิ่งเข้าไป “นินิว!” เขาปลดเชือกที่มัดเธอออกทันที นินิวรีบกอดเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฮึก…” เธอสั่นไปทั้งตัว วิศณุชะงักเล็กน้อย ก่อนจะกอดเธอกลับ มือของเขาลูบผมเธอเบา ๆ “ไม่เป็นไรแล้ว” เสียงของเขาอ่อนลง “ฉันมาแล้ว” นินิวเงยหน้ามองเขา น้ำตายังไหล “คุณไม่น่ามาเลย…” วิศณุมองเธอ ก่อนจะพูดชัดเจน “ฉันต้องมา” เขาจับหน้าของเธอเบา ๆ “เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตฉันอีก” หัวใจของนินิวเต้นแรง และนี่เป็นครั้งแรก ที่เธอรู้สึกชัดเจนว่า ผู้ชายคนนี้ ไม่ได้แค่ห่วงเธอ แต่เขาอาจจะ… รักเธอจริง ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more