ตอนที่3 เทอเป็นความสุขของฉัน

549 Words

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่กลางพื้นที่กว้างราวกับคฤหาสน์ในหนัง รถสีดำค่อย ๆ จอดลงหน้าบ้าน นินิวมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง “นี่บ้านคุณเหรอ…” วิศณุเปิดประตูลงจากรถก่อนจะพูดเรียบ ๆ “ลงมา” นินิวลงจากรถอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ฉันต้องกลับหอ” วิศณุเดินนำเข้าไปในบ้านเหมือนไม่ได้ยิน นินิวรีบเดินตาม “ฉันพูดจริงนะ! พรุ่งนี้ฉันมีเรียน!” เขาหยุดเดินทันที นินิวที่เดินตามมาติด ๆ ชนแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าอย่างจัง “โอ๊ย!” เธอจับหน้าผากตัวเอง วิศณุหันกลับมามอง “ตอนนี้เธอกลับไม่ได้” “ทำไมจะไม่ได้!” นินิวเริ่มหงุดหงิด “ฉันแค่มาตามหาเพื่อน ไม่ได้สมัครมาอยู่กับมาเฟีย!” คำพูดนั้นทำให้ลูกน้องรอบ ๆ เงียบกริบ แต่วิศณุกลับมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ “พวกมันเห็นเธอแล้ว” นินิวขมวดคิ้ว “ใคร” “ศัตรูของฉัน” คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที วิศณุเดินเข้ามาใกล้ “ถ้าเธอกลับไปตอนนี้ เธอจะตกเป็นเป้า” นินิวเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ “แล้วฉันต้องทำยังไง” วิศณุจ้องตาเธอ “อยู่ที่นี่” คำตอบสั้น ๆ ทำให้นินิวเบิกตา “หา!? ไม่!” เธอส่ายหน้าทันที “ฉันไม่อยู่!” นินิวหันหลังจะเดินออกจากบ้าน แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู มือใหญ่ก็จับแขนเธอไว้ “ปล่อย!” เธอดึงแขนหนี วิศณุจับเธอแน่นขึ้น “ดื้อจริง ๆ” นินิวโมโห “คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน!” เธอสะบัดแขนแรง ๆ แล้วเผลอ ตบหน้าเขาเต็มแรง เพียะ! เสียงนั้นดังไปทั่วห้องโถง ลูกน้องทุกคนช็อกจนตัวแข็ง ไม่มีใครเคยเห็นใคร ตบหน้าวิศณุ บรรยากาศเงียบสนิท นินิวเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเธอทำอะไรลงไป “เอ่อ…ฉัน…” วิศณุค่อย ๆ หันหน้ากลับมา ดวงตาคมเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ จนเธอถอยหลังชนกำแพง หัวใจของนินิวเต้นแรง “จะ…จะทำอะไร” วิศณุยกมือขึ้น ลูกน้องทุกคนคิดว่านินิวต้องโดนแน่ แต่วินาทีต่อมา เขากลับใช้มือข้างนั้น ดันกำแพงข้างหัวเธอ กักเธอไว้ตรงนั้น ใบหน้าหล่อคมอยู่ใกล้เธอจนแทบหายใจรดกัน “รู้ไหม” เสียงทุ้มของเขาต่ำลง “ถ้าเป็นคนอื่นที่ทำแบบนี้…” เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบ “คงไม่รอด” นินิวกลืนน้ำลาย “งั้น…ฉันจะตายไหม” วิศณุจ้องตาเธอ ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ไม่” “ทำไม” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ “เพราะฉันชอบเธอ” นินิวชะงัก สมองแทบประมวลผลไม่ทัน วิศณุพูดต่อ “ตั้งแต่ตอนที่เธอกล้าด่าฉันในผับ” เขาถอยออกเล็กน้อย แล้วพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง “ตั้งแต่วันนี้” “เธอจะอยู่ที่นี่” นินิวรีบเถียงทันที “ฉันไม่—” แต่เขาพูดตัด “เพราะเธอ…” สายตาคมมองเธออย่างจริงจัง “เป็นของฉันแล้ว” นินิวถึงกับอึ้ง และเธอไม่รู้เลยว่า คำพูดของมาเฟียคนนี้ จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more