ตอนที่5 มาเฟียเริ่มหวง
493 Words
หลังจากวันนั้น นินิวก็ถูกบังคับให้อยู่ในคฤหาสน์ของวิศณุ
ผ่านไปสองวัน
เธอเริ่มอึดอัดจนแทบจะระเบิด
“ฉันจะบ้าแล้ว!”
นินิวเดินไปเดินมาอยู่ในห้องรับแขก
“นี่มันเหมือนคุกชัด ๆ”
ทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก
วิศณุเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องสองคน
เขาเพิ่งกลับมาจากงานข้างนอก ใบหน้าดูเหนื่อยนิด ๆ แต่ยังคงความนิ่งเหมือนเดิม
เมื่อเห็นนินิว
เขาหยุดเดิน
“ทำไมยังไม่นอน”
นินิวหันมามองทันที
“คุณถามจริงเหรอ!”
เธอชี้รอบบ้าน
“คุณขังฉันไว้ที่นี่สองวันแล้ว!”
วิศณุถอดสูทออกช้า ๆ
“ฉันไม่ได้ขัง”
“งั้นเปิดประตูให้ฉันออกสิ!”
วิศณุไม่ตอบ
นินิวยิ่งหงุดหงิด
“ฉันต้องไปมหาลัย!”
เขาเดินผ่านเธอไปนั่งบนโซฟาอย่างใจเย็น
“เดี๋ยวฉันจัดการให้”
“จัดการอะไร”
“เรื่องเรียนของเธอ”
นินิวอ้าปากค้าง
“คุณเป็นใครถึงจะไปจัดการชีวิตฉัน!”
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ
โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
Rrrrr…
นินิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
บนหน้าจอขึ้นชื่อ
พีท
เพื่อนผู้ชายในมหาลัยของเธอ
เธอกำลังจะกดรับ
แต่มือใหญ่ของวิศณุกลับคว้าโทรศัพท์ไปก่อน
“เดี๋ยว!”
เขามองหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว
“ใคร”
“เพื่อน”
“ผู้ชาย?”
นินิวกอดอก
“ใช่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
วิศณุไม่ตอบ
เขากดรับสายแทนเธอ
“ฮัลโหล นินิว! หายไปไหนมา สองวันแล้วนะ!”
เสียงผู้ชายดังออกมาจากโทรศัพท์
นินิวรีบเอื้อมมือจะคว้าโทรศัพท์คืน
“เอามานะ!”
แต่วิศณุยกมือสูงกว่า
แล้วตอบกลับเสียงเรียบ
“เธอไม่ว่าง”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“เอ่อ…ใครครับ”
วิศณุพูดช้า ๆ
“คนของเธอ”
นินิวเบิกตากว้าง
“เฮ้ย! พูดอะไรของคุณ!”
แต่เขาตัดสายทันที
นินิวโมโหมาก
“คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!”
วิศณุลุกขึ้นยืน
สายตาคมจ้องเธอ
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”
“ก็บอกว่าเพื่อน!”
“สนิทไหม”
“ก็…สนิท”
คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนเล็กน้อย
วิศณุเดินเข้ามาใกล้เธอ
นินิวถอยหลังหนึ่งก้าว
“คุณจะทำอะไรอีก”
เขาหยุดอยู่ตรงหน้า
แล้วพูดเสียงต่ำ
“จำไว้”
นินิวขมวดคิ้ว
“อะไร”
สายตาคมของมาเฟียหนุ่มมองเธออย่างจริงจัง
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
“อย่าให้ฉันเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ”
นินิวถึงกับอึ้ง
“คุณจะมาหึงอะไร ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ!”
วิศณุยิ้มมุมปาก
ก่อนจะตอบช้า ๆ
“เดี๋ยวก็เป็น”
คำตอบนั้นทำให้นินิวหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว
แต่ในขณะเดียวกัน
เธอก็เริ่มรู้สึกได้ว่า
ผู้ชายคนนี้
กำลังเริ่มหวงเธอจริง ๆ
โดยที่เขาเอง…ก็อาจยังไม่รู้ตัว
- Writer
