ห้องมืดทึบ กลิ่นอับลอยอยู่ในอากาศ
นินิวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง
หัวของเธอหนักเหมือนจะระเบิด
“อือ…”
เธอพยายามขยับตัว
แต่ทันทีที่ขยับ มือของเธอก็รู้สึกตึง
นินิวก้มลงมอง
มือของเธอถูกมัดไว้กับเก้าอี้
“นี่มัน…”
เธอเริ่มตกใจ
ประตูเหล็กดังขึ้น
แกรก
ผู้ชายสามคนเดินเข้ามาในห้อง
หนึ่งในนั้นยิ้มเย็น
“ตื่นแล้วเหรอ”
นินิวขมวดคิ้ว
“พวกคุณเป็นใคร!”
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
“คนที่เกลียดวิศณุ”
หัวใจของนินิวเต้นแรง
“ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา!”
อีกคนหัวเราะ
“โกหก”
“เมื่อคืนทั้งผับเห็นว่าเขาปกป้องเธอ”
นินิวเริ่มกลัว
“ปล่อยฉันไปเถอะ”
ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้
“ปล่อยได้สิ…”
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
“ถ้าวิศณุยอมแลกอะไรบางอย่าง”
นินิวเม้มปากแน่น
ในหัวมีแต่ความคิดเดียว
บ้าเอ๊ย…ฉันไม่น่าหนีออกมาเลย
—
ในเวลาเดียวกัน
โกดังร้างแห่งหนึ่งนอกเมือง
รถสีดำหลายคันจอดเรียงกัน
วิศณุก้าวลงจากรถ
ใบหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว
ลูกน้องรีบเข้ามารายงาน
“นายครับ เราเช็กแล้ว”
“พวกมันเอาคุณนินิวมาไว้ที่โกดังนี้”
วิศณุมองโกดังตรงหน้า
แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ
“พวกมันมีคนประมาณสิบคนครับ”
ลูกน้องพูดต่อ
“เราจะบุกไหม”
วิศณุหยุดนิ่งครู่หนึ่ง
ก่อนจะตอบสั้น ๆ
“บุก”
ลูกน้องทุกคนพยักหน้าทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เสียงปืนก็ดังขึ้น
ปัง! ปัง! ปัง!
ประตูโกดังถูกถีบเปิด
ลูกน้องของวิศณุกรูกันเข้าไป
เสียงยิงกันดังสนั่น
—
ด้านในห้องขัง
นินิวสะดุ้ง
“เสียงอะไร!”
ผู้ชายที่เฝ้าอยู่รีบวิ่งออกไป
“มันมาแล้ว!”
หัวใจของนินิวเต้นแรง
หรือว่า…
ประตูห้องถูกเปิดกระแทก
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
ร่างสูง ใบหน้าคมเข้ม
วิศณุ
ดวงตาของเขากวาดมองรอบห้อง
ก่อนจะหยุดที่เธอ
“นินิว”
น้ำเสียงของเขาต่ำลงทันที
นินิวเบิกตา
“คุณ…!”
วิศณุเดินตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว
แล้วรีบแก้เชือกที่มัดมือเธอ
ทันทีที่เชือกหลุด
นินิวก็ลุกขึ้น
แต่ขาของเธอสั่นจนแทบยืนไม่ไหว
วิศณุรีบจับเธอไว้
“เจ็บตรงไหนไหม”
คำถามนั้นทำให้นินิวชะงัก
นี่คือมาเฟียเย็นชาคนนั้นจริง ๆ เหรอ
เธอส่ายหัวเบา ๆ
“ไม่…”
ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นใกล้ ๆ
วิศณุสบถ
“เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้”
เขาจับมือเธอแล้วพาออกจากห้อง
ระหว่างทางยังมีเสียงยิงกันอยู่
นินิวกลัวจนเผลอจับแขนเขาแน่น
วิศณุหันมามองเธอ
ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“ไม่ต้องกลัว”
เขาจับมือเธอแน่นขึ้น
“ฉันมาแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนินิวเต้นแรงอย่างประหลาด
และในวินาทีนั้นเอง
เธอเริ่มรู้สึกได้ว่า
ผู้ชายคนนี้
อาจจะเป็นคนเดียวที่ปกป้องเธอได้จริง ๆ