ตอนที่8 อ้อมกอดของมาเฟีย

478 Words

รถสีดำแล่นออกจากโกดังร้างอย่างรวดเร็ว ภายในรถเงียบสนิท นินิวนั่งตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ วิศณุ ภาพตอนถูกจับยังวนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด มือของเธอสั่นจนควบคุมไม่ได้ วิศณุหันมามอง “ยังกลัวอยู่เหรอ” นินิวพยายามทำเข้มแข็ง “ฉันไม่ได้—” แต่เสียงของเธอสั่น วิศณุถอนหายใจเบา ๆ เขาถอดเสื้อสูทของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนไหล่เธอ “ใส่ไว้” นินิวเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย “ฉันไม่หนาว” “แต่เธอสั่น” คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไป รถขับต่ออีกพักใหญ่จนมาถึงคฤหาสน์ ทันทีที่รถจอด วิศณุก็ลงจากรถก่อน แล้วเปิดประตูให้นินิว “ลงมา” นินิวก้าวลงจากรถ แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความรู้สึกที่เธอพยายามกลั้นไว้ก็พังลง ภาพตอนถูกมัด…ตอนที่คิดว่าอาจจะไม่ได้กลับมาอีก มันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน น้ำตาเริ่มไหล “ฮึก…” วิศณุที่กำลังจะเดินเข้าบ้านหยุดทันที เขาหันกลับมา “นินิว” เธอยกมือเช็ดน้ำตาอย่างลน ๆ “ฉัน…ฉันไม่ได้อยากร้องนะ” แต่ยิ่งพูด น้ำตาก็ยิ่งไหล สุดท้ายเธอก็ร้องออกมาจริง ๆ “ฉันนึกว่าฉันจะตายแล้ว…” เสียงของเธอสั่น วิศณุยืนมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วดึงเธอเข้าไปกอด นินิวชะงัก ร่างของเธอถูกกอดแน่นอยู่ในอ้อมแขนเขา “ไม่เป็นไรแล้ว” เสียงทุ้มของเขาพูดเบา ๆ “เธอปลอดภัยแล้ว” นินิวพยายามดันเขาออก “ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ” แต่มือของเธอกลับกำเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว วิศณุยิ้มเล็ก ๆ “โกหกไม่เก่งเลยนะ” คำพูดนั้นทำให้นินิวยิ่งหน้าแดง เธอรีบผละออก “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนีแล้วนะ” วิศณุขมวดคิ้ว “คิดว่าฉันโกรธ?” “ก็…ควรโกรธไม่ใช่เหรอ” เขามองเธอสักพัก ก่อนจะพูดช้า ๆ “ใช่ ฉันโกรธ” นินิวเม้มปาก “ฉันขอโทษ” แต่ประโยคต่อมาของเขากลับทำให้เธออึ้ง “ฉันโกรธที่เธอเกือบตาย” นินิวเงยหน้ามองเขาทันที สายตาคมของวิศณุจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ครั้งต่อไป” เขาพูดเสียงต่ำ “อย่าหนีไปไหนอีก” นินิวถามเบา ๆ “ทำไม” วิศณุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เพราะฉันไม่อยากเสียเธอไป” หัวใจของนินิวเต้นแรงอย่างประหลาด ทั้งที่เธอรู้จักผู้ชายคนนี้แค่ไม่กี่วัน แต่คำพูดของเขา กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า หลังจากคืนนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับมาเฟียคนนี้ กำลังเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more