หลังจากเหตุการณ์ที่โกดัง
นินิวก็ไม่ได้หนีออกจากคฤหาสน์อีก
แต่บรรยากาศระหว่างเธอกับวิศณุกลับแปลกไป
เขายังคงนิ่ง เย็นชาเหมือนเดิม
แต่ดูเหมือนจะ คอยมองเธอตลอดเวลา
—
ช่วงเย็นวันหนึ่ง
นินิวกำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่ที่สวนหน้าบ้าน
ทันใดนั้นรถหลายคันก็ขับเข้ามาในคฤหาสน์
นินิวขมวดคิ้ว
“ใครกัน…”
ลูกน้องหลายคนรีบเดินไปที่หน้าบ้าน
สีหน้าทุกคนดูตึงเครียด
ไม่นานชายกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา
ท่าทางดูอันตราย
หนึ่งในนั้นมองเห็นนินิว
เขายิ้มเย็น
“อ๋อ…นี่เอง”
นินิวเริ่มรู้สึกไม่ดี
“คุณเป็นใคร”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“ศัตรูของวิศณุ”
หัวใจของเธอเต้นแรง
“เขาอยู่ไหน”
นินิวกำลังจะถอย
แต่ผู้ชายสองคนก็เดินมาปิดทางเธอ
“อย่าเพิ่งไปสิ”
เธอเริ่มกลัว
“อย่าเข้ามานะ”
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ถอยออกไปจากเธอ”
ทุกคนหันไปมองทันที
วิศณุ
เขาเดินเข้ามาช้า ๆ
แต่สายตาคมของเขาน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าขยับ
ชายคนนั้นหัวเราะ
“ฉันแค่มาทักทาย”
วิศณุมองเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“ถ้าจะมาทักทาย…”
เขาหยุดเล็กน้อย
“…ก็อย่ามายุ่งกับของของฉัน”
นินิวชะงัก
“ของ…?”
ชายคนนั้นหันไปมองเธอ
“ผู้หญิงของแกเหรอ”
บรรยากาศเงียบกริบทันที
ลูกน้องทุกคนรอฟังคำตอบ
วิศณุเดินมาหยุดข้างนินิว
แล้วดึงเธอมาอยู่ด้านหลังเขา
ก่อนจะพูดชัด ๆ
“ใช่”
หัวใจของนินิวเต้นแรง
ชายคนนั้นยิ้ม
“งั้นก็ดูแลให้ดีล่ะ”
เขาหันไปสั่งลูกน้อง
“ไป”
กลุ่มชายพวกนั้นเดินออกจากบ้านไปในที่สุด
เมื่อทุกอย่างสงบลง
นินิวก็รีบเดินมาหาววิศณุ
“เมื่อกี้คุณพูดอะไร!”
วิศณุมองเธอ
“อะไร”
“ที่บอกว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ!”
วิศณุยักไหล่เล็กน้อย
“มันจำเป็น”
“จำเป็นยังไง!”
เขามองเธอนิ่ง ๆ
ก่อนจะตอบสั้น ๆ
“เพื่อปกป้องเธอ”
นินิวเงียบไป
หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
วิศณุหันหลังจะเดินออกไป
แต่ก่อนจะไป
เขาหยุดแล้วพูดเบา ๆ
“แล้วอีกอย่าง…”
นินิวเงยหน้ามอง
วิศณุยิ้มมุมปาก
“ฉันไม่ได้โกหก”
นินิวถึงกับอึ้ง
เพราะประโยคนั้นเหมือนจะบอกว่า
เขาอาจจะคิดแบบนั้นจริง ๆ
และในวินาทีนั้น
เธอก็เริ่มรู้สึกได้ว่า
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมาเฟียคนนี้
กำลังจะ เปลี่ยนไปมากกว่าเดิม