ตอนที่10 ความหึงของมาเฟีย

465 Words

เช้าวันต่อมา นินิวกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในห้องอาหารของคฤหาสน์ บรรยากาศเงียบเหมือนทุกวัน แต่จู่ ๆ ลูกน้องคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา “คุณนินิวครับ” เธอเงยหน้าขึ้น “มีอะไรเหรอ” ลูกน้องทำหน้าลำบากใจ “มีผู้ชายมาหาคุณหน้าบ้านครับ” นินิวขมวดคิ้ว “ผู้ชาย?” “ครับ บอกว่าเป็นเพื่อนมหาลัย” หัวใจเธอเต้นแรงทันที “พีท!” เธอรีบลุกขึ้น “เดี๋ยวฉันออกไป” — หน้าคฤหาสน์ พีทยืนรออยู่หน้าประตู ทันทีที่เห็นนินิว เขาก็รีบเดินเข้ามา “นินิว! หายไปไหนมา ฉันเป็นห่วงแทบแย่” นินิวยิ้มโล่งใจ “ฉันไม่เป็นไร” “แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่” เธอกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้น ตึก…ตึก… วิศณุเดินออกมาจากตัวบ้าน สายตาคมของเขามองไปที่พีททันที “เขาเป็นใคร” น้ำเสียงเย็นจนบรรยากาศรอบตัวเงียบลง นินิวหันไปตอบ “เพื่อนฉัน” พีทมองวิศณุอย่างระแวง “แล้วคุณล่ะ เป็นใคร” ก่อนที่นินิวจะตอบ วิศณุก็พูดขึ้น “เจ้าของบ้าน” พีทพยักหน้าเบา ๆ “ผมมารับนินิวกลับมหาลัย” คำพูดนั้นทำให้สายตาของวิศณุเย็นลงทันที “เธอยังกลับไม่ได้” พีทขมวดคิ้ว “ทำไม” วิศณุไม่ตอบ บรรยากาศเริ่มตึงเครียด พีทหันไปหานินิว “ไปเถอะ เดี๋ยวฉันพาเธอกลับเอง” เขายื่นมือมาจะจับข้อมือนินิว แต่ยังไม่ทันได้แตะ มือของวิศณุก็คว้าข้อมือเธอไว้ก่อน “อย่าแตะเธอ” เสียงของเขาต่ำและจริงจัง พีทชะงัก “ผมแค่—” วิศณุพูดตัด “ฉันบอกแล้วว่าอย่าแตะ” นินิวรีบพูด “วิศณุ ปล่อย!” แต่มือของเขายังจับเธอแน่น สายตาคมมองพีทอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดช้า ๆ “เธออยู่กับฉัน” พีทเริ่มไม่พอใจ “คุณไม่มีสิทธิ์กักตัวเธอไว้” วิศณุยิ้มมุมปาก “ฉันไม่ได้กัก” เขาดึงนินิวเข้ามาใกล้ตัว แล้วพูดชัด ๆ “เธอเลือกอยู่เอง” นินิวถึงกับอึ้ง “เดี๋ยวสิ ฉันยัง—” แต่วิศณุกลับก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงเบาจนมีแค่เธอที่ได้ยิน “อย่าไปกับเขา” นินิวถามเบา ๆ “ทำไม” วิศณุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เพราะฉันไม่ชอบ” หัวใจของนินิวเต้นแรง “ไม่ชอบอะไร” วิศณุมองตาเธอ แล้วพูดตรง ๆ “ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ” คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองเงียบไป แม้แต่พีทที่ยืนอยู่ก็เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลก ๆ และในวินาทีนั้น นินิวก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า มาเฟียคนนี้ กำลังหึงเธอจริง ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more