Devran yan koltukta oturan, üstündeki rahatsız gelinliğe rağmen mışıl mışıl uyuyan karısına baktı. Yüzüne ev sahipliği yapan huzurlu tebessümü, uykusuzluğuna rağmen yerini koruyordu. Hava yeni yeni aydınlanmaya başlamış, gökyüzünü loş kızıllık ele geçirmişti. On saatin sonunda Antalya’ya giriş yapmıştı. Aracın yönünü Manavgat’a çevirirken tek endişesi Hüzün’ün gidecekleri yeri beğenip, beğenmemesiydi. Uykusuzluğuna, saatlerdir kat ettiği yola rağmen hem mutlu hem de huzurluydu. Korktuğu, geceler boyunca uykusundan sıçrayarak uyanmasına vesile olan kâbusları gerçekleşmemiş, düğün istediği gibi mükemmel geçmişti. İçinde günden güne büyüyen huzursuzluk duygusunun sonunda boşa olduğuna kanaat getirmiş, kendini mutluluğun sıcak ve huzurlu kollarına bırakıvermişti. Yola konsantre olmaya çalışıyo
