บทที่หนึ่ง (ความแค้นไม่ใช่ความรัก)
1688 Words
บทที่หนึ่ง (อยากลืม)
“เบาๆหน่อยดิวะมึง เป็นเหี้ยอะไรดื่มหนักขนาดนี้” ภายในคลับชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ชายหนุ่มใบหน้าหน้าเรียบนิ่งแววตามีความประหม่าซ่อนอยู่เล็กน้อย เขากระดกเหล้าไปหลายแก้วกระดกเป็นว่าเล่นจนเพื่อนร้องท้วงเมื่อเห็นเขากระดกเหล้าเข้าปากราวกับดื่มน้ำเปล่า
“กูอยากลืม กูอยากลืมทุกอย่างกูอยากให้พ่อกูยังอยู่กูไม่อยากให้พ่อกูต้องตายไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้วะ” ดวงตาแดงก่ำน้ำเสียงทุกข์ปนเศร้าพูดขึ้นก่อนจะมองแก้วเหล้าอย่างงงๆ
“มึงก็ควรจะมีความสุขได้แล้วไม่ใช่เหรอ” เพื่อนชายเอ่ยตอบกลับชายหนุ่มก่อนจะยกเหล้ากระดกเข้าปาก
“กูคิดว่ากูจะมีความสุขที่ได้แก้แค้นแทนพ่อแต่พอเอาเข้าจริง ๆกูก็…” ชายหนุ่มเงียบไปไม่ยอมบอกเหตุผลที่มีในใจให้เพื่อนรับรู้
“มึงคิดยังไงกับฝ้ายกันแน่ รัก?” ผู้เป็นเพื่อนมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังนั่งทุกข์ใจอยู่
“กูไม่สามารถรักคนที่ทำให้พ่อกูตายได้ กูแค่ต้องการให้ฝ้ายรักกูมาก ๆแล้วพอถึงวันนั้นกูจะทำให้เธอเจ็บเหมือนกับที่แม่กูต้องเจอ”
สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อไนท์ เทพวรินทร์หรือที่หลายคนเรียกผมว่าเสี่ยไนท์ ผมอายุยี่สิบเจ็ดปี อาชีพ มาเฟีย และเป็นมือปืนในองค์กรลับของมาเฟีย ผมเป็นพวกประเภทที่เสพติดความรุนแรงทางเพศ หรืออารมณ์ ผมไม่มีแฟน แต่ผมมีคนที่แม่ผมเลือกให้ชีวิตของผมวนเวียนอยู่กับสิ่งผิดกฎหมายและวนเวียนอยู่กับการแก้แค้นให้กับพ่อผมที่ตาย พ่อผมโดนรถชนตาย คนที่ชนไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อผมเธอชื่อฝ้าย เธอขับรถชนพ่อผมจริงๆแม่ผมเห็นกับตา หลังจากพ่อผมเสียแม่ผมก็ซึมเศร้าแม่ผมขอให้ผมแก้แค้นแทนพ่อ ขอให้ผมไปทำให้ฝ้ายเธอหลงรัก พอเธอหลงรักผมเข้ามาก ๆแม่ผมก็จะให้ผมทำร้ายจิตใจเธอเหมือนกับที่แม่ผมต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นอยู่แบบนี้ แม่ผมต้องนอนร้องไห้ทุกวัน ผมสงสารแม่ที่แต่ละวันต้องใช้ยานอนหลับกล่อมตัวเองให้หลับทุกคืน แม่ผมเคยทำร้ายตัวเองเกือบตายแต่ยังดีที่หมวยไปช่วยทัน แม่บอกผมว่าไม่เหลืออะไรแล้วแม่อยากตาย ผมลองคุยกับแม่ดี ๆจนแม่ขอถ้าอยากเห็นแม่มีความสุขคือชีวิตฝ้ายต้องพัง ครอบครัวเธอต้องไม่เหลืออะไรซึ่งตอนนี้แม่เธอก็เป็นมะเร็ง บ้านก็เป็นหนี้ล้มละลายพ่อก็พึ่งตาย แม่ของฝ้ายก็มีคดีติดตัวเพราะฆ่าลูกเมียน้อยขอพ่อฝ้าย ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเมียน้อยของพ่อฝ้ายคือใคร แต่ที่พ่อฝ้ายตายเพราะตรอมใจตายตามลูกชายของเขา ผมจึงมีโอกาสแทรกตัวเข้าไปตีสนิทกับเธอช่วยเหลือเธอทำให้เธอรักผม จนผมและเธอมีอะไรกัน ผมแอบใส่ยาและถ่ายคลิปไว้
“กูเริ่มงงกับแม่มึงวะไนท์ เรื่องทั้งหมดก็เป็นอุบัติเหตุทำไมแม่มึงถึงติดใจเรื่องการที่ฝ้ายชนพ่อมึงละวะ” เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความมึนงงซึ่งตำรวจก็ได้ตัดสินคดีไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุไม่น่าจะเป็นการฆาตกรรมอำพลางคดีแน่นอน
“กูเชื่อว่าแม่กูต้องรู้อะไรเกี่ยวกับเธอมาแน่แม่กูถึงมั่นใจขนาดนี้”
“เอ่อ แล้วมึงจะเอาไงต่อ”
“กูคงจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่แม่กูเจ็บ แม่กูบอกกูว่า ถ้าชีวิตเธอพัง แม่กูจะมีความสุขนอนตายตาหลับ กูสงสารแม่ว่ะ”
“อืม”
“กูจะทำให้มึงตายทั้งเป็นฝ้ายเหมือนที่แม่กูเป็นอยู่ตอนนี้” ชายหนุ่มขบกร้ามแน่นพร้อมกระดกเหล้าเข้าปากหมดแก้ว
ฉันนั่งมองสิ่งที่อยู่ในกำมือของฉันอย่างใจสลายและรู้สึกถึงความประหม่าที่มีในใจ ทุกอย่างมันมืดไปหมด ฉันถือที่ตรวจครรภ์ที่พึ่งตรวจมาเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา ฉันโทรบอกไนท์แล้วเรื่องท้องเขาไม่ได้ว่าอะไรไม่ดีใจไม่ตื่นเต้นอะไรเลย ฉันแทบจะบ้าตายเรามีอะไรกับเขาแค่ครั้งสองครั้งเมื่อสามสี่เดือนก่อนนั้นเอง ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นวันนี้ไนท์จะมารับไปที่บ้านของเขาซึ่งฉันไม่เคยรู้จักบ้านของเขาเลย ถามเขาเขาก็จะปัดตอบตลอด จนวันนี้เขายอมพาไปเจอแม่เขา
"แม่คะ ฝ้ายขอโทษนะคะ" ฉันกุมมือแม่ที่นอนแน่นิ่งไว้แน่น แม่เป็นแบบนี้ด้วยโรคมะเร็ง และเกิดจากการช็อกกับสิ่งที่ไปเจอซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าแม่ไปเจออะไรมา รู้แค่แม่ไปเจอพ่ออยู่กับผู้หญิงคนอื่น แถมแม่ยังฆ่าลูกชายเขา แม่ฆ่าลูกชายของพ่อที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างแม่ของฉัน
"แม่คะ ตื่นมาได้แล้วนะคะ ฝ้ายรอแม่อยู่นะคะ แม่ตื่นมาเจอหลานนะคะ ฝ้ายกำลังจะมีหลานให้แม่นะคะ" นานหลายเดือนแล้วที่แม่หลับไปไม่ยอมตื่นมาคุยกับฉันสักที ตั้งแต่ที่พ่อจากไป ชีวิตฉันกับแม่ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนกันสองแม่ลูก ฉันต้องเจอกับสิ่งที่เป็นตราบาปในตัวหัวใจฉันคือการขับรถชนคนตาย ซึ่งคนนั้นก็เป็นเพื่อนคนสนิทของพ่อซึ่งฉันไม่รู้เลยสักนิดว่าเขานอนอยู่กลางถนนวันนั้นฝนมันตกหนักมาก ที่รถเสียหลักเพราะมีรถมอเตอร์ไซค์ขับรถตัดหน้าทำให้รถฉันเสียหลักพุ่งชนกับเสาไฟฟ้าแล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป ตื่นมาอีกทีก็เป็นฆาตกรในสายตาของน้าปรางแล้ว น้าปรางเกลียดฉันมาก น้าปรางทั้งตบทั้งตีฉันในตอนที่ฟื้นที่โรงพยาบาล แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขับรถชนใครไป
ย้อนไปวันนั้นคำพูดของน้าปราง
"อีตัวซวย เสนียดจัญไร แกทำให้ชีวิตครอบครัวฉันพัง" พอตื่นขึ้นมาก็เจอน้าปรางโวยวายยืนชี้หน้าด่าทอฉันโดยที่ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ?" ฉันเหลือบมองทุกอย่างอย่างงงๆเพราะจำไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
"มึงขับรถชนผัวกูตาย มึงมันเลว"
"ขับรถชนคนตาย?"
"ใช่"
//เพียะ// หน้าของฉันหันไปตามแรงมือที่ตบเข้าที่หน้าของฉันจนมีรอยแดงฝ่ามือที่หน้า
"เธอมันตัวซวยในชีวิตครอบครัวฉัน ถ้าไม่มีเธอชีวิตฉันมันคงดีกว่านี้ เข้าใจไหมฝ้าย" น้าปรางบีบเข้าที่ต้นแขนอย่างแรงสีหน้าแววตาของน้าปรางมันน่ากลัวมาก
"ฝ้าเจ็บค่ะ หนูไม่รู้จริง ๆค่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น น้าปรางฟังฝ้ายอธิบายก่อนนะคะ ฝ้ายไม่ได้ทำนะคะ"
"จำไว้นะ ว่าชีวิตเธอกับแม่ต้องเจ็บกว่าฉัน เจ็บกว่าสิ่งที่ฉันเสียไป เธอกับแม่เธอมันตัวปัญหาในชีวิตของฉัน"
"ฝ้ายเจ็บค่ะ น้าปราง" ฉันร้องท้วงขึ้นมาทันทีเพราะน้าปรางบีบเข้าที่ใบหน้าของฉัน
"จำไว้นะฝ้าย เธอกับแม่ต้องชดใช้ในสิ่งที่ฉันเสียไป"
ผมนั่งกับแม่ที่แม่นั่งยิ้มอย่างมีความสุข ผมพึ่งเห็นรอยยิ้มของแม่อีกครั้งก็วันนี้ แม่มีความสุขที่ผมบอกว่าฝ้ายท้อง ผมเองก็ตกใจ ปนดีใจที่รู้ว่าเธอกำลังท้องลูกของผม
"ท้อง มันก็ดีนะ นับว่าเป็นเรื่องดีที่สุด5555" แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"แม่ครับ ผมพอแล้วนะครับผมจะไม่หลอกลวงอะไรฝ้ายอีกแล้ว ผมอยากจะดูแลเมียกับลูกผมให้ดีที่สุดครับแม่"
"หึ! อย่าลืมสิไนท์ เด็กนั่นมันไม่ได้เกิดมาจากความรักนะ มันเกิดมาจากการแก้แค้นต่างหาก จำไม่ได้เหรอไนท์เคยสัญญาอะไรกับแม่หน้าศพพ่อ"
"…" ผมนั่งเงียบและนึกย้อนถึงคำสัญญาที่ให้กับแม่ต่อหน้าศพพ่อ
"เอาเธอมาอยู่ที่บ้านเราด้วยสิ แม่จะช่วยเลี้ยงหลานแม่เอง และแม่จะจัดงานแต่งลูกกับ
หมวยให้เร็วที่สุด และให้หมวยเป็นแม่ของลูกแก"
"แม่หมายความว่าไงครับ?" ผมเอ่ยถามอย่างงงๆผมเริ่มจะไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่ผมต้องการแล้ว
"ก็หมายความอย่างที่พูดนั้นล่ะ วันนี้แม่จะบอกเธอทุกอย่างเอง แม่จะบอกให้เธอรู้ว่าลูกกำลังจะแต่งงาน เธอมันก็แค่ของเล่นของลูกเท่านั้น หรือเรียกสั่นๆง่ายๆว่านางบำเรอ!"
"เธอกำลังท้องนะครับแม่"
"เชื่อแม่สิ คนอย่างเธอถ้ารู้ว่าไนท์เป็นลูกชายแม่เธออาจจะไม่เก็บเด็กไว้แน่นอน เราก็เอาเธอมาดูแลให้อยู่ในสายตาพวกเราไงลูก เด็กนั้นแม่จะเลี้ยงเองเพราะยังไงก็หลานแม่ ส่วนยัยนั่นแม่จะให้ผมเมียบำเรอลูก ส่วนหนูหมวยก็จะเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย"
"ผมขอตัวไปรับฝ้ายก่อน" ผมเดินออกมาก่อนจะหันกลับไปมองแม่ ท่านกำลังมีความสุข แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฝ้ายจะรู้สึกยังไงจะเกลียดผมรึเปล่า จะฆ่าลูกผมไหม ถ้ารู้ว่าลูกเกิดจากความแก้แค้นไม่ใช่ความรัก
- Writer
