BAD LOVE นางบำเรอผัวเถื่อน

เขาเข้ามาในชีวิตฉันไม่ใช่เพราะความรัก เขาแค่ต้องการแก้แค้นให้ฉันเจ็บ . . . ฉันดันหลงไปมอบหัวใจให้เขาทั้งดวง ยอมมอบทั้งกายและใจให้เขาครอง สุดท้ายต้องมาเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะฉันมันเป็นได้แค่นางบำเรอที่เขาใช้ระบายความต้องการ ระบายตัวตนที่ซ่อนไว้สุดแสนจะโหดร้ายและอันตราย . . . ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทนความเจ็บปวดที่เขามอบให้ได้ถึงเมื่อไหร่ บทที่หนึ่ง ตอน อยากลืม “เบาๆ หน่อยดิวะมึง เป็นเหี้ยอะไรดื่มหนักขนาดนี้” ภายในคลับชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ชายหนุ่มใบหน้าหน้าเรียบนิ่งแววตามีความประหม่าซ่อนอยู่เล็กน้อย เขากระดกเหล้าไปหลายแก้วกระดกเป็นว่าเล่นจนเพื่อนร้องท้วงเมื่อเห็นเขากระดกเหล้าเข้าปากราวกับดื่มน้ำเปล่า “กูอยากลืม กูอยากลืมทุกอย่างกูอยากให้พ่อกูยังอยู่กูไม่อยากให้พ่อกูต้องตายไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้วะ” ดวงตาแดงก่ำน้ำเสียงทุกข์ปนเศร้าพูดขึ้นก่อนจะมองแก้วเหล้าอย่างงงๆ “มึงก็ควรจะมีความสุขได้แล้วไม่ใช่เหรอ” เพื่อนชายเอ่ยตอบกลับชายหนุ่มก่อนจะยกเหล้ากระดกเข้าปาก “กูคิดว่ากูจะมีความสุขที่ได้แก้แค้นแทนพ่อแต่พอเอาเข้าจริงๆ กูก็…”  ชายหนุ่มเงียบไปไม่ยอมบอกเหตุผลที่มีในใจให้เพื่อนรับรู้ “มึงคิดยังไงกับฝ้ายกันแน่ รัก?”  ผู้เป็นเพื่อนมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังนั่งทุกข์ใจอยู่ “กูไม่สามารถรักคนที่ทำให้พ่อกูตายได้ กูแค่ต้องการให้ฝ้ายรักกูมากๆแล้วพอถึงวันนั้นกูจะทำให้เธอเจ็บเหมือนกับที่แม่กูต้องเจอ” สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อไนท์ เทพวรินทร์หรือที่หลายคนเรียกผมว่าเสี่ยไนท์ ผมอายุยี่สิบเจ็ดปี อาชีพ มาเฟียเป็นมือปืนในองค์กรลับแห่งหนึ่ง ผมเป็นพวกประเภทที่เสพติดความรุนแรงทางเพศ หรืออารมณ์ ผมไม่มีแฟน แต่ผมมีคนที่แม่ผมเลือกให้ชีวิตของผมวนเวียนอยู่กับสิ่งผิดกฎหมายและวนเวียนอยู่กับการแก้แค้นให้กับพ่อผมที่ตาย พ่อผมโดนรถชนตาย คนที่ชนไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อผมเธอชื่อฝ้าย เธอขับรถชนพ่อผมจริงๆ แม่ผมเห็นกับตา หลังจากพ่อผมเสียแม่ผมก็ซึมเศร้าแม่ผมขอให้ผมแก้แค้นแทนพ่อ ขอให้ผมไปทำให้ฝ้ายเธอหลงรัก พอเธอหลงรักผมเข้ามากๆ แม่ผมก็จะให้ผมทำร้ายจิตใจเธอเหมือนกับที่แม่ผมต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นอยู่แบบนี้ แม่ผมต้องนอนร้องไห้ทุกวัน ผมสงสารแม่ที่แต่ละวันต้องใช้ยานอนหลับกล่อมตัวเองให้หลับทุกคืน แม่ผมเคยทำร้ายตัวเองเกือบตายแต่ยังดีที่หมวยไปช่วยทัน แม่บอกผมว่าไม่เหลืออะไรแล้วแม่อยากตาย ผมลองคุยกับแม่ดีๆ จนแม่ขอถ้าอยากเห็นแม่มีความสุขคือชีวิตฝ้ายต้องพัง ครอบครัวเธอต้องไม่เหลืออะไรซึ่งตอนนี้แม่เธอก็เป็นมะเร็ง บ้านก็เป็นหนี้ล้มละลายพ่อก็พึ่งตาย แม่ของฝ้ายก็มีคดีติดตัวเพราะฆ่าลูกเมียน้อยขอพ่อฝ้าย ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเมียน้อยของพ่อฝ้ายคือใคร แต่ที่พ่อฝ้ายตายเพราะตรอมใจตายตามลูกชายของเขา ผมจึงมีโอกาสแทรกตัวเข้าไปตีสนิทกับเธอช่วยเหลือเธอและทำให้เธอรักผม จนผมและเธอมีอะไรกัน ผมแอบใส่ยาและถ่ายคลิปไว้ “กูเริ่มงงกับแม่มึงวะไนท์ เรื่องทั้งหมดก็เป็นอุบัติเหตุทำไมแม่มึงถึงติดใจเรื่องการที่ฝ้ายชนพ่อมึงละวะ” เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความมึนงงซึ่งตำรวจก็ได้ตัดสินคดีไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุไม่น่าจะเป็นการฆาตกรรมอำพลางคดีแน่นอน   “กูเชื่อว่าแม่กูต้องรู้อะไรเกี่ยวกับเธอมาแน่แม่กูถึงมั่นใจขนาดนี้” “เอ่อ แล้วมึงจะเอาไงต่อ” “กูคงจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่แม่กูเจ็บ แม่กูบอกกูว่า ถ้าชีวิตเธอพัง แม่กูจะมีความสุขนอนตายตาหลับ กูสงสารแม่ว่ะ” “อืม” “กูจะทำให้มึงตายทั้งเป็นฝ้ายเหมือนที่แม่กูเป็นอยู่ตอนนี้” ชายหนุ่มขบกร้ามแน่นพร้อมกระดกเหล้าเข้าปากหมดแก้ว บทที่สอง ตอน ท้อง (ไม่ได้เกิดจากความรัก) ฉันนั่งมองสิ่งที่อยู่ในกำมือของฉันอย่างใจสลายและรู้สึกถึงความประหม่าที่มีในใจ ทุกอย่างมันมืดไปหมด ฉันถือที่ตรวจครรภ์ที่พึ่งตรวจมาเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา  ฉันโทรบอกไนท์แล้วเรื่องท้องเขาไม่ได้ว่าอะไรไม่ดีใจไม่ตื่นเต้นอะไรเลย ฉันแทบจะบ้าตายเรามีอะไรกับเขาแค่ครั้งสองครั้งเมื่อสามสี่เดือนก่อนนั้นเอง ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นวันนี้ไนท์จะมารับไปที่บ้านของเขาซึ่งฉันไม่เคยรู้จักบ้านของเขาเลย ถามเขาเขาก็จะปัดตอบตลอด จนวันนี้เขายอมพาไปเจอแม่เขา “แม่คะ ฝ้ายขอโทษนะคะ” ฉันกุมมือแม่ที่นอนแน่นิ่งไว้แน่น แม่เป็นแบบนี้ด้วยโรคมะเร็ง และเกิดจากการช็อกกับสิ่งที่ไปเจอซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าแม่ไปเจออะไรมา รู้แค่แม่ไปเจอพ่ออยู่กับผู้หญิงคนอื่น แถมแม่ยังฆ่าลูกชายเขา แม่ฆ่าลูกชายของพ่อที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างแม่ของฉัน “แม่คะ ตื่นมาได้แล้วนะคะ ฝ้ายรอแม่อยู่นะคะ แม่ตื่นมาเจอหลานนะคะ ฝ้ายกำลังจะมีหลานให้แม่นะคะ” นานหลายเดือนแล้วที่แม่หลับไปไม่ยอมตื่นมาคุยกับฉันสักที ตั้งแต่ที่พ่อจากไป ชีวิตฉันกับแม่ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนกันสองแม่ลูก ฉันต้องเจอกับสิ่งที่เป็นตราบาปในตัวหัวใจฉันคือการขับรถชนคนตาย ซึ่งคนนั้นก็เป็นเพื่อนคนสนิทของพ่อซึ่งฉันไม่รู้เลยสักนิดว่าเขานอนอยู่กลางถนนวันนั้นฝนมันตกหนักมาก ที่รถเสียหลักเพราะมีรถมอเตอร์ไซค์ขับรถตัดหน้าทำให้รถฉันเสียหลักพุ่งชนกับเสาไฟฟ้าแล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป ตื่นมาอีกทีก็เป็นฆาตกรในสายตาของน้าปรางแล้ว น้าปรางเกลียดฉันมาก น้าปรางทั้งตบทั้งตีฉันในตอนที่ฟื้นที่โรงพยาบาล แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขับรถชนใครไป ย้อนไปวันนั้นคำพูดของน้าปราง “อีตัวซวย เสนียดจัญไร แกทำให้ชีวิตครอบครัวฉันพัง” พอตื่นขึ้นมาก็เจอน้าปรางโวยวายยืนชี้หน้าด่าทอฉันโดยที่ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น “นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ?” ฉันเหลือบมองทุกอย่างอย่างงงๆ เพราะจำไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง “มึงขับรถชนผัวกูตาย มึงมันเลว” “ขับรถชนคนตาย?” “ใช่” เพียะ หน้าของฉันหันไปตามแรงมือที่ตบเข้าที่หน้าของฉันจนมีรอยแดงของฝ่ามือที่หน้า “เธอมันตัวซวยในชีวิตครอบครัวฉัน ถ้าไม่มีเธอชีวิตฉันมันคงดีกว่านี้ เข้าใจไหมฝ้าย” น้าปรางบีบเข้าที่ต้นแขนอย่างแรงสีหน้าแววตาของน้าปรางมันน่ากลัวมาก “ฝ้าเจ็บค่ะ หนูไม่รู้จริงๆ ค่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น น้าปรางฟังฝ้ายอธิบายก่อนนะคะ ฝ้ายไม่ได้ทำนะคะ” “จำไว้นะ ว่าชีวิตเธอกับแม่ต้องเจ็บกว่าฉัน เจ็บกว่าสิ่งที่ฉันเสียไป เธอกับแม่เธอมันตัวปัญหาในชีวิตของฉัน” “ฝ้ายเจ็บค่ะ น้าปราง” ฉันร้องท้วงขึ้นมาทันทีเพราะน้าปรางบีบเข้าที่ใบหน้าของฉัน “จำไว้นะฝ้าย เธอกับแม่ต้องชดใช้ในสิ่งที่ฉันเสียไป” ผมนั่งกับแม่ที่แม่นั่งยิ้มอย่างมีความสุข ผมพึ่งเห็นรอยยิ้มของแม่อีกครั้งก็วันนี้ แม่มีความสุขที่ผมบอกว่าฝ้ายท้อง ผมเองก็ตกใจ ปนดีใจที่รู้ว่าเธอกำลังท้องลูกของผม “ท้อง มันก็ดีนะ นับว่าเป็นเรื่องดีที่สุด5555” แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “แม่ครับ ผมพอแล้วนะครับผมจะไม่หลอกลวงอะไรฝ้ายอีกแล้ว ผมอยากจะดูแลเมียกับลูกผมให้ดีที่สุดครับแม่” “หึ! อย่าลืมสิไนท์ เด็กนั่นมันไม่ได้เกิดมาจากความรักนะ มันเกิดมาจากการแก้แค้นต่างหาก จำไม่ได้เหรอไนท์เคยสัญญาอะไรกับแม่หน้าศพพ่อ” “…” ผมนั่งเงียบและนึกย้อนถึงคำสัญญาที่ให้กับแม่ต่อหน้าศพพ่อ “เอาเธอมาอยู่ที่บ้านเราด้วยสิ แม่จะช่วยเลี้ยงหลานแม่เอง และแม่จะจัดงานแต่งลูกกับหมวยให้เร็วที่สุด และให้หมวยเป็นแม่ของลูกแก” “แม่หมายความว่าไงครับ?” ผมเอ่ยถามอย่างงงๆ ผมเริ่มจะไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่ผมต้องการแล้ว “ก็หมายความอย่างที่พูดนั้นล่ะ วันนี้แม่จะบอกเธอทุกอย่างเอง แม่จะบอกให้เธอรู้ว่าลูกกำลังจะแต่งงาน เธอมันก็แค่ของเล่นของลูกเท่านั้น หรือเรียกสั่นๆ ง่ายๆ ว่านางบำเรอ!” “เธอกำลังท้องนะครับแม่” “เชื่อแม่สิ คนอย่างเธอถ้ารู้ว่าไนท์เป็นลูกชายแม่เธออาจจะไม่เก็บเด็กไว้แน่นอน เราก็เอาเธอมาดูแลให้อยู่ในสายตาพวกเราไงลูก เด็กนั้นแม่จะเลี้ยงเองเพราะยังไงก็หลานแม่ ส่วนยัยนั่นแม่จะให้ผมเมียบำเรอลูก ส่วนหนูหมวยก็จะเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย” “ผมขอตัวไปรับฝ้ายก่อน” ผมเดินออกมาก่อนจะหันกลับไปมองแม่ ท่านกำลังมีความสุข แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฝ้ายจะรู้สึกยังไงจะเกลียดผมรึเปล่า จะฆ่าลูกผมไหม ถ้ารู้ว่าลูกเกิดจากความแก้แค้นไม่ใช่ความรัก บทที่สาม ตอน นายมันชั่ว ผมขับรถมารับฝ้ายที่บ้านเธอ ผมมองเธอที่นั่งนิ่งเงียบและเม้มปากเข้าหาแน่นมือทั้งสองข้างกุมไว้แน่น บนรถไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเม้มปากแน่นตลอดทาง “โกรธกูไหม ที่ทำมึงท้องแบบนี้” ผมตัดสินใจเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบ ผมเป็นคนพูดอ่อนหวานไม่เป็นนี่คือหวานสุดล่ะ “เปล่า เรื่องมันผ่านมาแล้วอย่าฉันแค่รู้สึกกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิด แม่ของนายจะรับสะใภ้แบบฉันได้เหรอแล้วเราสองคนจะเลี้ยงเขาที่กำลังจะเกิดมาได้ไหม ฉันกังวล”  “อืม” ผมเลือกที่จะพูดอะไรต่อและขับรถมาที่บ้านเธอก็มองผมอย่างงงๆ พร้อมสีหน้าแววตาที่สงสัย “นี่มันบ้านของน้าปรางนี่ไนท์ พาฉันที่นี่ทำไมเหรอ” “ใช่ ที่นี่บ้านแม่กูเอง!” “แม่เหรอ หมายความว่าไงไนท์” เธอดูตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าผมคือลูกชายของคนที่เธอขับรถชนจนเขาตาย “ที่ผ่านมาคืออะไร ทำไมไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้” “ทำไม เธอตกใจเหรอ ที่รู้ว่าฉันเป็นลูกชายของคนที่เธอฆ่าเขาตาย”  “ที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่ นายเข้ามาในชีวิตฉันเพื่ออะไร นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ไนท์? ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันทั้งที่นายก็เคยบอกกับฉันว่านายรักฉัน เรารักกันแล้วทำไมถึงทำแบบนี้” น้ำตาหยดใสๆ ไหลอาบแก้มนวลของเธอ “เข้ามาคุยกันในบ้านดีกว่าเรามีอีกหลายเรื่องที่ต้องคุยกัน” ผมคว้าแขนเธอเข้ามาในบ้านเธอมองหน้าผมทั้งน้ำตา ฉันเริ่มงงไปหมดทุกอย่าง งงว่ามันเกิดอะไรกันแน่ เขาคือลูกของน้าปรางทำไมถึงไม่ยอมบอก เขาเข้ามาในชีวิตของฉันนั้นเพื่ออะไรกันแน่ ที่ผ่านมาฉันเชื่อมาตลอดว่าเขาคือทางสว่างของฉัน เขาคือคนที่เคียงข้างในวันที่ฉันมีปัญหาหลากหลายถาโถมเข้าใส่ “ตอบมาสิ ไนท์นายหลอกฉันทำไม หลอกฉันทำไม ฮึก~ ฮรือ” ฉันโดนมือหนาลากเข้ามาเจอน้าปรางกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพากันจับจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาเย้ยเย้น “ไงจ๊ะฝ้าย หนูท้องเหรอลูก!” น้าปรางมองที่ฉันพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “นี่มันอะไรกันคะ น้าปรางทำแบบนี้กับฝ้ายทำไม?” ฉันเอื้อยเอ่ยมันออกมาทั้งน้ำตา ฉันเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นที่เดินเข้ามากอดแขนของไนท์แล้วเขาก็เดินไปกับเธอโดยไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน “ก็อย่างที่เห็นเนี่ยล่ะ ฝ้าย นี่หมวยแฟนของไนท์และเขาสองคนก็กำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้านี่เอง” ทั้งอึ้งและเสียใจในเวลาเดียวกัน คำว่ารักที่เขาพร่ำบอกฉันมันดังก้องในหูของฉัน “นายหลอกฉันทำไมไนท์ ฮึก!” เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉันเลยสักนิด “ฉันทำทุกอย่างเพื่อพ่อ แค่นั้นที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรให้กับเธอเลย” เขาตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่คำพูดของเขาทำฉันเจ็บเจียนตายที่ดันคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้มันคือความรัก “นายเข้ามาหลอกให้ฉันรักทำไม นายทำแบบนี้ทำไมนายทำแบบนี้ทำไหม ทำไมต้องเอาความรู้ดีๆ ที่ฉันมีต่อนายมาล้อเล่นด้วย” ฉันเดินเข้าไปทุบตีเขาที่ยืนนิ่ง ฉันเหมือนกับคนบ้าคลั่งอย่างไงอย่างงั้นเลยตอนนี้หัวใจและความรู้สึกของฉันมันแตกสลายไปหมด “หยุด แล้วเลิกบ้า หยุดพร่ำเพ้อประโยครักเน่าๆ ของเธอได้แล้วนะ” “นายมันชั่ว” หญิงสาวพ่นคำหยาบออกมาจากปากของเธอเธอไม่เคยพูดมันหยาบหรือแสดงท่าทีแบบนี้มาก่อน “ก็เพราะมึงนั่นละที่ทำให้ชีวิตกูพังไงกูถึงต้องเอาคืน มึงทำให้พ่อกูตายมึงทำให้แม่กูต้องเสียใจ” “ฉันไม่รู้ ว่าฉันชนพ่อนายได้ยังไง นายฟังฉันก่อนสิ”  “พอได้แล้วยัยบ้า ดูสารรูปตัวเองซิ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวง่ายเองแล้วจะมาร้องห่มร้องไห้โวยวายให้มันได้อะไร มันก็สมควรแล้วแหละ แต่เธอจะมาเรียกร้องอะไรจากพี่ไนท์ไม่ได้นะ เพราะฉันกำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่นานนี้”  “จริง ส่วนเรื่องของเด็กที่กำลังจะเกิดมา ฉันก็จะเลี้ยงให้เอง แต่เด็กคนนั้นจะรู้แค่ว่าพ่อเขาเป็นใครและไม่รู้ว่าใครเป็นแม่” ปรางทิพย์พูดออกมาอย่างพออกพอใจที่เห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหมือนคนบ้าที่ระงับสติอารมณ์ไม่ได้ในตอนนี้ มันชั่งเหมือนกับชีวิตเธอที่ผ่านมาที่เคยโดนจริงๆ “ฉันไม่มีทางเก็บเด็กคนนี้ไว้ให้พวกคุณใช้เขาเป็นเครื่องมือแก้แค้นฉันหรอก ฉันขอตายดีกว่า”  พอพูดจบ เธอรีบวิ่งออกมาจากข้างในบ้าน แต่ดันมาสดุดล้มลงกับพื้นอย่างแรงเพราะมีชายรูปร่างหนา ผลักเธอจนล้มลงกับพื้นอย่างแรงก่อนจะวิ่งหนีไปหลังบ้าน เธอได้แต่กอดท้องตัวเองไว้ด้วยความเจ็บและจุกเพราะเธอล้มลงกับพื้นและเสียหลักอย่างแรง ที่ร้องไห้ออกมาและเอ่ยขอความช่วยเหลือก่อนที่ทุกคนจะวิ่งออกมา เมื่อเห็นว่าเธอล้มมีเลือดออกเต็มกระโปรง เขาไม่รอช้ารีบวิ่งพาเธอขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาล ตลอดทางชายหนุ่มเข้าเอาแต่ขบกรามแน่นด้วยความโมโหที่เธอคิดจะฆ่าลูกของเขาได้ลงคอ เธอทั้งเจ็บปวดและทรมานมากมีเลือดไหลออกมาเต็มไปหมด คำพูดที่เธอบอกจะไม่เก็บเด็กไว้นั้นดังก้องในหูซ้ำไปซ้ำมา ที่เธอพูดไปเพราะความโกรธ ไม่ได้คิดจะให้มันเป็นแบบนี้สักนิด ถึงพวกเขาไม่เลี้ยงเธอก็เลี้ยงเองได้ เธอได้แต่ภาวนาให้ลูกยังอยู่กับเธอ “ถ้าลูกกูเป็นอะไร ชีวิตมึงไม่มีความสงบแน่” น้ำเสียงดุดันเอ่ย พร้อมมองเธออย่างโกรธแค้น เป็นอย่างที่แม่เขาพูดทุกอย่างว่าคนอย่างเธอจะไม่เก็บเด็กไว้จริงๆ บทที่สี่ ตอนแท้ง ปรางทิพย์และลูกชายนั่งรอหน้าห้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง อยู่ๆ ปรางทิพย์หันมองลูกชายที่นั่งขบกรามแน่นด้วยความโมโห เธอแสยะยิ้มออกมาอย่างชอบใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอทำมันลงตัวหมด ฝ้ายเธอจะแท้ง ส่วนลูกชายของเธอก็จะโกรธและเกลียดฝ้ายที่ฆ่าลูกของเขา ชีวิตของเธอก็อาจจะไม่มีความสุขตลอดไป “ผู้หญิงคนนี้ คิดฆ่าได้กระทั่งลูกตัวเองเลวจริงๆ ไม่แปลกที่มันขับรถชนพ่อตายโดนที่มันไม่รู้สึกผิด ฮึก!” ปรางทิพย์เอ่ยปลอบใจลูกชายของเขาพร้อมสีหน้าเศร้าสลดที่เธอสร้างขึ้นมา “ถ้าลูกผมเป็นอะไร ผมจะไม่ให้อภัยเธอตลอดไป” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาแดงกล่ำ “เห็นไหมว่าผู้หญิงคนนี้เลวขนาดไหน แม่รับไม่ได้จริงๆ ผู้หญิงคนนี้ฆ่าทั้งพ่อ แล้วก็จะยังมาฆ่าหลานอีก” ปรางทิพย์บีบน้ำตาแห่งความสงสารใส่ลูกชายของเขาก่อนจะเสี้ยมให้ลูกชายเกลียดเธอมากยิ่งขึ้น พอเห็นแม่ทุกข์แล้วคำพูดเป่าหูของแม่ก็มีผลกับเขาเท่าที ~แกร๊กกกกก~ ประตูค่อยๆ เปิดออกมาอย่างช้าๆ “ลูกผมเป็นยังไงบ้าง?” ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าหมอวัยกลางคนที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด “เสียใจด้วยนะครับ พวกเราจะเก็บเด็กไว้แล้ว แต่คุณผู้หญิงเขาไม่ยอม เขาไม่อยากให้เก็บเด็กไว้” คำพูดของหมอยิ่งทำให้เขาโกรธเข้าไปใหญ่เมื่อรู้ว่าเธอสั่งแบบนี้ ปรางทิพย์มองหน้าหมอก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ เขากำมือของตนไว้แน่น  “แล้วตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้างคะ?” ปรางทิพย์เอ่ยถาม  “อาการยังน่าเป็นห่วงเพราะเสียเลือดมากจากการทำแท้งครั้งนี้!” “ทำไมถึงเลวขนาดนี้ได้นะ ผู้หญิงคนนี้ยังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่ไหม หลานฉัน~ฮรืก~”  “ผมขอตัวกลับก่อนนะแม่” ไนท์เอ่ยก่อนจะเดินออกไป เหลือแค่หมอกับปรางทิพย์สองคนที่มองหน้ากัน “ขอบคุณนะพี่” ปรางทิพย์เอ่ยขอบคุณหมอ “ไม่เป็นไร ปกติเธอก็ไม่ได้จะแท้งหรอกนะ แต่พี่ใช้ยาขับเลือดตามที่เราต้องการแล้ว” หมอพูดก่อนจะมองหน้าปรางทิพย์ที่ยิ้มอย่างมีความสุข “พี่รู้ใช่ไหม ทำไมหนูถึงเกลียดอีเด็กนี่ เพราะมันทำให้ชีวิตหนูต้องพัง หนูไม่เหลือใครแล้ว แม่มันก็เลวลูกสาวมันยิ่งเลว ตอนนี้หนูก็ได้แต่ภาวนาให้ยัยนั่นมันรีบๆ ตายให้สาสมกับบาปที่มันทำไว้” “เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว พี่ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้เรื่องของปราง ปรางต้องใจเย็นๆ พี่ดูจากท่าทางของไนท์แล้วดูรักเธอไม่เบาเลยนะ” “พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนี่มันแค่จุดเริ่มต้นของเกมส์ เธอยังต้องเจออีกเยอะ หนูต้องขอบคุณพี่ที่พี่ห้ามไม่ให้หนูฆ่ามันกับแม่มัน แต่จะทำให้มันตกนรกทั้งเป็น” “ถ้าเธอแท้ง แล้วเรื่องจะเป็นยังไงต่อ” หมอพีระเอ่ยถามด้วยความงง “พี่ก็รู้นิสัยของไนท์ ถ้ารู้ว่าเสียของสำคัญไปเขาจะทำยังไง ขณะเมียคนแรกของมัน มันยังฆ่าตายได้” ปรางทิพย์พูดก่อนจะนึกถึงคราวของภาที่ไนท์จับได้ว่าเล่นชู้กับลูกน้อง ไนท์ฆ่าเธออย่างไม่ใส่ใจใยดี “แล้วเรื่องหมวยล่ะ ปรางจะให้หมวยแต่งงานกับไนท์รึเปล่า” “หมวยก็เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมส์เท่านั้น ถ้าจบเกมส์หมากเกมนี้ก็ต้องหายไป” สำหรับปรางทิพย์ตอนนี้ทุกคนคือหมากเกมส์แก้แค้นเท่านั้น ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอเลยสักนิด “อืม งั้นพี่ขอตัวนะ” แล้วหมอพีระก็เดินออกไป ปรางทิพย์จึงเดินไปเยี่ยมแม่ของฝ้ายที่นอนเหมือนผัก “รุ่ง ทำไมเธอไม่รีบตายล่ะ จะอยู่ทำไมหรืออยู่ดีความฉิบหายของลูกสาวเธองั้นเหรอ เธอจะรู้ไหมว่าลูกสาวตัวดีของเธอ ตอนนี้มันกำลังคลั่ง แถมตอนนี้นะมันยังเป็นคนที่ไนท์เกลียดที่สุด เธอก็รู้ใช่ไหม ว่าต่อไปลูกสาวเธอจะเป็นยังไง จะมีความสุขไหม หรือตายทั้งเป็น ไม่ต้องมาโกรธอะไรฉันนะ ฉันเพียงต้องการทวงความยุติธรรมให้กับตัวเอง ในสิ่งที่เธอทำมันลงไปนะรุ่ง เธอมันน่าสมเพชขยะแขยงถ้าไม่มีเธอกับลูกสาวเธอครอบครัวฉันคงสมบูรณ์แบบกว่านี้ ชีวิตครอบครัวเราคงไปได้สวย”  บทที่ห้า ตอน ฉันฆ่าลูกเธอ ควันบุหรี่สีเทาขาวพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณห้อง ชายหนุ่มใบหน้าคมกริบ สีหน้าเรียบนิ่งนั่งบริเวณมุมห้อง สีหน้าแววตาทั้งผิดหวังโกรธและเสียใจในเวลาเดียว “มึงมันเลวฝ้าย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบและโกรธเคือง เขาคิดว่าเธอจะไม่ทำร้ายลูกที่เป็นสายเลือดของเขาและเธอ แต่เธอก็ทำมันจริงๆ เธอสั่งให้หมอฆ่าลูกเขาจริงๆ ในความคิดของเขาตอนนี้ เธอเป็นทั้งคนเลวที่ฆ่าพ่อเขา แถมยังมาฆ่าสายเลือดเขาอีก “กูจะทำให้มึงไม่มีความสุข ตลอดชีวิต” เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน เช้าของวันใหม่ ตัดมาอีกด้านของหญิงสาว ใบหน้าที่ชีดราวกับศพ ร่างกายที่เหนื่อยล้าอิดโรย เพราะเสียเลือดไปมาก เธอค่อยๆ ลืมตามองรอบๆ พบว่าเธออยู่โรงพยาบาล เธอกุมมือเข้าที่ท้องตัวเอง ก่อนจะมองพยาบาลที่เดินเข้ามา “ลูกฉัน ลูกฉันปลอดภัยไหมคะคุณพยาบาล” น้ำเสียงแผ่วเอ่ยถามพยาบาลที่เดินเข้ามาพร้อมอาหารและยา “ลูกอะไรกันคะ คุณสั่งให้คุณหมอเอาเด็กออกไม่ใช่เหรอคะ คุณจะมาถามทำไม?” พยาบาลเอ่ยถามด้วยความงุนงง เพราะหมอที่ดูแลไข้เธอบอกมาว่าหญิงสาวเป็นคนให้เอาเด็กออก “ไม่จริง ฉันไม่ได้สั่ง” เธอลูบเข้าที่ท้องตนเอง “กินข้าวและยานะคะ เดี๋ยวคุณหมอที่ดูแลไข้จะเข้ามาตรวจอีกรอบค่ะ” พยาบาลเข็นชามข้าวต้มมาวางตรงหน้าเธอ เธอเอาแต่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ เหมือนคนที่กำลังบ้าและเสียสติ ~แกร๊กกกกก~ เธอหันมองประตูที่เปิดเข้ามาปรางทิพย์และหมวยแฟนสาวของชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง ทั้งคู่มองเธอก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ “ออกไปได้แล้ว” ปรางทิพย์บอกพยาบาลที่ยืนมองเธอกับหมวย “โอเคค่ะ หนูกำลังจะออกไป” พยาบาลเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้อง ปรางทิพย์เดินเข้าไปมองใบหน้าของเธอที่มีแต่หยดน้ำตาก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “ลูกเธอตายแล้ว!” ปรางทิพย์กระแทกเสียงดังจนทำให้เธอคลุ้มคลั่ง เธอกระชากแขนปรางทิพย์อย่างแรง “คุณใช่ไหมที่ฆ่าลูกของฉัน คุณใช่ไหม ฮึก!!” เธอเขย่าแขนปรางทิพย์อย่างแรงเพื่อเค้นเอาคำตอบจากปรางทิพย์ ปรางทิพย์เงียบพร้อมทั้งเล่นหูเล่นตายั่วโมโหเธอใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มน้ำเสียงหัวเราะที่มีความสุข ยิ่งทำให้เธอคลั่งหนักกว่าเดิม “ลูกเธอตายแล้ว เธอชอบไหมฝ้าย เธอชอบมันไหมตอบฉันหน่อยสิ” ปรางทิพย์เน้นประโยคเดิมอีกครั้งพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาดังลั่น “คุณฆ่าเขาทำไม เขาไปทำอะไรให้คุณหนักหนาคุณฆ่าเขาทำไม” เธอพยายามใช้สองมือทุบตีเข้าที่ตัวปรางทิพย์  “ก็เพราะฉันเกลียดแกไง” ปรางทิพย์ผลักเธออย่างแรง “คุณเกลียดหนูทำกับหนูก็ได้ ทำไมต้องทำกับลูกของหนูด้วย ฮรึก!! ฮื่อ!!” “ฉันเกลียดแกและแม่ของแก ฉันไม่อยากให้เด็กนี่มันเกิดมาด้วยซ้ำไป แต่จะทำยังไงได้มันผิดพลาดมาแล้ว ทางเดียวที่ทำได้คือกำจัดมันเท่านั้น” ปรางทิพย์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินไปปัดของข้าวของรอบๆ ห้องให้แตกกระจาย “คุณน้า” เธอเธอเจ็บที่ปรางทิพย์บีบแขนเธอให้ลุกขึ้นมา  “ฉันฆ่าลูกเธอ ฉันฆ่าเด็กคนนั้นเองฉันทำให้มันตาย เธอชอบไหมฝ้าย ชอบมันไหม” ปรางทิพย์เอ่ยออกมาอย่างหน้าตายหญิงสาวกำมือของเธอพร้อมเม้นปากแน่น เพียะ เพียะ ปรางทิพย์ตบเข้าที่หน้าของเธออย่างแรง เธอใช้แรงเท่าที่มีผลักปรางทิพย์ด้วยความโกรธแค้นที่ฆ่าลูกของเธอ ปรางทิพย์ยิ้มให้กับเธออย่างท้าทาย “โอ้ยหมวยไปตามคนมาช่วยแม่ทีลูก เจ็บจัง!” ปรางทิพย์ปัดแจกันแตกกระจาย ก่อนจะยีผมตัวเอง ให้ฟูเธอตกใจกับสิ่งที่ปรางทิพย์ทำ เธอพยายามจะหนีปรางทิพย์ที่กำลังบ้า คว้าแขนเธอไว้อย่างแรงพร้อมจับที่มือเธอตบหน้าตัวเองอย่างแรง “ปล่อย คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย” หญิงสาวพยายามดิ้นและถกมือของตัวเองออก  “ช่วยด้วย ฝ้าย อย่าทำฉัน! ฝ้าย อย่าทำ!” ปรางทิพย์ทั้งตบทั้งตีตัวเอง จนเป็นรอยแดงซ้ำบนใบหน้าก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “น้าปรางคะ ปล่อยฝ้ายปล่อย” ~เพล้ง~ “ฝ้ายอยากเอาแจกัน โยนใส่น้าอย่าเลย อย่าลูกอย่า…” ปรางทิพย์ล้มลงกับพื้น เหมือนโดนทำร้ายอย่างหนัก แอ๊ด~ เสียงเปิดประตูเข้ามา ทั้งชายหนุ่ม หมวยและพยาบาล นางพยาบาลต่างพากันยกมือถือมาอัดคลิปวิดีโอ  เพราะปรางทิพย์นอนร้องไห้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแดงโดยที่เธอยืนมองเป๊ะเลยในขณะที่ทุกคนเดินเข้าไป “แม่” ชายหนุ่มผลักเธอจนเซล้มลงกับพื้น ก่อนจะพยุงผู้เป็นแม่ ผู้เป็นแม่หันกลับมายิ้มให้กับหมวย ส่วนเธอนั้นล้มลงที่พื้นอย่างหมดแรง เพราะเธอพึ่งเสียเลือดมาร่างกายก็อ่อนแออ่อนแรง แทบจะไม่มีแรงที่จะสู้ได้เลย เขามองที่เธออย่างเหลืออดกับสิ่งที่เธอทำกับแม่ของเขาแบบนี้ “แม่ไม่ได้ฆ่าเด็กในท้องฝ้ายนะลูก ถึงแม่จะเกลียดหนูอยากแก้แค้น แต่แม่ก็ไม่มีทางที่แม่อยากฆ่าหลานตัวเองได้ลงหรอกฝ้าย หนูนั่นละที่ฆ่าได้แม้กระทั้งลูกของตัวเอง” ปรางทิพย์ร้องไห้ออกมา กอดลูกชายแน่นอย่างกลัวๆ “แม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” น้ำเสียงแผ่วเอ่ยถามผู้เป็นแม่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ “แม่เจ็บนิดหน่อยลูก ฝ้ายเขาตบแม่แถมพยายามเอาแจกันฟาดแม่ ดีนะที่แม่หลบทัน~ ฮื่อ~ ไม่งั้นแม่ตายแน่เลย” “เธอทำเกินไปรึเปล่า” หมวยมองหน้าแม่ก่อนจะพากันพูดสมทบให้อารมณ์เขาโกรธขุ่นเคืองเธอมากกว่าเดิม “ทุกคนออกไปให้หมด” ใบหน้าที่ดุดันหันมองพยาบาลที่พากันชุบซิบคุยกันเรื่องแม่เขา “ค่ะ” เหล่านางพยาบาลก็พากันเดินออกไปก่อนจะหันมองหญิงสาวที่นั่งกุมท้องตัวเองเหล่านางพยาบาลต่างพากับชุบซิบกันเรื่องฝ้ายว่าทำเกินเหตุ เธอคงบ้าแน่เลย “แม่กับหมวย กลับไปก่อนเถอะครับ ทางนี้ผมจะจัดการเอง” “แต่พี่ไนท์คะ…” “พาแม่กลับไปก่อนหมวย พาแม่ไปทำแผลก่อน ส่วนผู้หญิงคนนี้พี่จะจัดการเอง” เขาเอ่ยก่อนจะปรายตามองเธอที่นั่งร้องไห้มองมาที่เขา “ไปกันเถอะค่ะ คุณแม่ เดี๋ยวหมวยพาคุณแม่ไปทำแผลนะคะ ทำไมเขาถึงทำกับคุณแม่ได้แบบนี้” หมวยแสร้งแกล้งพูด ก่อนจะพยุงปรางทิพย์ ปรางทิพย์หันไปยกยิ้มให้กับเธอ ก่อนจะพากันเดินออกมา จากห้องปรางทิพย์ลูบหน้าตัวเองเธอไม่เจ็บเลยสักนิดนอกจากสะใจ “หึ! น่าสมเพชนะคะคุณแม่” หมวยพูดกับปรางทิพย์อย่างสนุกปาก “แม่ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไนท์จะรักแม่นั่นสักแค่ไหนกันเชียว ยังไงเขาก็ต้องเลือกคนที่เป็นแม่อยู่ดี ตอนนี้ไนท์อาจจะยังมีความรักหลงเหลือให้มันอยู่แต่อีกไม่นานมันจะหมดไป” ปรางทิพย์จะคอยเสี้ยมให้ไนท์ เกลียดฝ้ายจนไม่มีทางรักเธอ