So Into You

CHAPTER 3

Chapter 3

Dinner

Minasahe ko ang aking sintido at napabuntong hininga nalang nang magsarado na rin sa wakas ang restaurant. Months had passed like a blur. Since Helena died, medyo naging malungkot na sa bahay ampunan kaya naman madalas ako roon bumibisita para naman hindi nila masyadong indahin ang pagkawala niya.

Kaya ito, pagod na pagod ako sa pag asikaso sa restaurant.

"Ma'am una na po kami," isa isang paalam ng mga empleyado ko sa'kin.

Kahit ilang beses ko talagang sabihin na huwag na nila akong tawaging ma'am ay hindi talaga sila nakikinig. Tumango nalang ako sa kanila at ngumiti.

Nakita 'kong papalapit sa direksyon ko si Mang Lupeg, ang security guard ko dito sa Restaurant, mukha siyang problemado at balisa kaya naman sinalubong ko siya at tinanong kung may problema ba.

"M-Ma'am, alam ko pong kakaadvance ko lang n-no'ong isang linggo, p-pero pwede po bang mag advance u-ulit? Tumawag po kasi 'yong asawa ko, eh nasa hospital daw ngayon ang bunso namin. Kanina lang isinugod sa hospital." Halos lumuhod na siya sa lupa para lang magmakaawa ngunit pinigilan ko siya. Napailing ako at nginitian siya.

"Naku, Manong sabi ko naman sa inyo na kapag kailangan niyo ng pera eh andito lang naman ako." Paulit ulit naman siyang umusal ng pasasalamat sa'kin.

Sinenyasan ko siyang kukunin ko muna ang pera ko sa wallet.

"Magkano ho ba ang kailangan niyo, Manong?"

"13, 000 p-po sana ma'am." Tumango naman ako at bumunot ng 15,000 sa wallet ko. Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Manong nang ilahad ko itong lahat sakanya.

"Ito po, manong. Tulong ko po 'yan, wala kang inadvance. Ang natira d'yan ay pagkasyahin mo nalang manong dahil baka may kakailanganin pa kayong bilhing gamot." Lumiwanag ang mukha nito at niyakap ako nang umiiyak.

Napapikit naman ako at nakangiting pinagpag ang likod ni Manong. He's like a father to me.

All of my crew here in the Restaurant is a family for me so I don't hesitate on lending them a helping hand.

Nang kumalma na si Manong ay humiwalay na siya sa'kin ng yakap at paulit ulit na inusal ang pasasalamat niya bago tuluyang magpaalam at umalis.

Nakangiti naman akong tinatanaw ito. Napabaling ang tingin ko sa kabilang dako ng kalsada nang may maaninagan akong isang pamilyar na sasakyan.

Audi?

Napakunot ang noo ko nang umandar ito at pumunta sa kalsadang katapat ng kinatitirikan ng Restaurant ko which is 'yong kinatatayuan ko ngayon.

Nang tumigil na ang sasakyan sa harap ko saka ko lang naalala kung kanino ang sasakyan na iyon.

At hindi nga ako nagkamali dahil nakumpirma ito nang taong kalalabas lang ng sasakyan.

Magkasalubong pa ang kilay nito at parang nagdadabog pa. I supressed my smile. Cute.

"Ms. Kleiope, right?" Napangiwi ako nang may marinig akong pagkabagot sa klase ng pagsambit niya ng pangalan ko.

Suplado pala.

Tumango naman ako sakanya at hindi na umimik, aba'y kahit resonable akong tao eh may pagkamaldita pa rin naman ako kapag minamalditahan or sinusupladuhan rin.

"Mom's inviting you for a dinner." Nagtaka naman ako, bakit naman ako iimbitahan?

"Bakit?" magkasalubong ang kilay na nilingon niya ako at iritadong tinignan na para bang sinasabi niyang ang laki 'kong tanga.

"Tss, just get into the car." Napailing nalang ako at nakasimangot na pumasok sa sasakyan niya, hindi ko naman dala 'yong sasakyan ko e kaya wala akong iintindihin.

Napalingon ako sa driver's seat ng pumasok siya dito. Akmang isstart niya na ang kotse nang may maalala ako.

"Teka, teka nga. Pa'no mo nalaman kung nasaan ako? Stalker kita 'no?" Tinaasan ko siya ng kilay.

Napatiimbagang siya at naiinis akong tinignan.

"Can't you just shut up woman?!" He hissed.

Napailing nalang ako, akala mo kung sinong mabait.

"Sungit ah, pogi ka? Pogi?" bubulong bulong akong lumingon sa bintana. Pero umayos ako ng upo at kunwaring zinip ang bibig nang lingunin niya ako.

Nilingon ko siya, his side view features welcomed me.

Sabi ko nga, pogi.

Pinagmasdan ko siya habang nagdadrive. He seems nice, though only his features shows it. Pero kapag bumuka na bibig niyan hula ko hindi na yan matatanggap sa langit.

"Are you just gonna day dream here inside of my car the whole night, woman?" Napalabi ako nang mapansing kanina pa pala nakahinto ang sasakyan.

I mimicked what he said and irritatingly got out of his car pero awtomatikong napaawang ang labi ko nang making ang kanilang napakalaking bahay-wait, bahay?! No! It's a mansion.

I mean, yes I'm rich but my house is just a two-story building. Ako lang naman mag isa ang tumitira doon e.

Nabalik lang ako sa wisyo nang marinig ko ang boses ni Ma'am Luciana.

"There you are, mabuti't sinunod ng anak ko ang bilin ko sakanya kung hindi araw araw ko talaga siyang kukulitin." Awkward naman akong tuqmawa sakanya.

I'm not used to this, but I know I can trust them. I'm surprisingly comfortable around them.

"Mom, I'll go now," Luke spat that making us glance at him.

He's seems in a hurry, hmm.

"Could you please eat with us first? Importante ba talaga 'yan, Luke?" Luke suddenly become tense.

"Mom.."

"Fine! Just.. just don't try to do anything stupid again." I know, it's not the time for laughing but I can't help but let out my giggles.

Luke is just too adorable explaining things.

Napalingon sa'kin si Luke kaya naman agad 'kong itinikom ang aking bibig at ibinaling ang tingin kay Ma'am Luciana na ngayon ay ngumingiting tinignan kaming dalawa.

"Yeah, whatever." Padabog siyang lumabas ng bahay nila kaya hindi ko na napigilan at napahalakhak ako ngunit kalaunay natigilan din nang maalalang nandito pala ako sa harap ni Ma'am Luciana.

Kaya namay unti unti akong ngumiti na nauwi sa ngiwi nang malamang mukha pala akong tangang kanina pa tumatawa mag isa.

Awkward akong ngumiti at yumuko.

"Good evening po, Ma'am." Ngumiti naman siya sa'kin at sinenyasan akong sumunod sakanya sa dining kaya ginawa ko.

Their mansion is breathtakingly beautiful, it's like spanish style mansion, I bet they invest a lot of money just to build this.

Their walls are painted with a color peach which is very refreshing to anyone's eyes.

This is not the gloomy type of mansion. Infact, the surroundings are very light.

Huminto kami sa isang malaking pintuan. May lumapit na dalawang tao at sabay nilang itinulak iyon pabukas.

The smell of the delicious foods that is serve on top of their dining table welcomed us as we entered their dining. The things I noticed first is the Painting which is "The Last Supper" by Leonardo da vinci, it is beautifully hanged in the ceiling together with the different types of famous paintings.

At the right side is where the huge spoon and fork are hanged too, it is a wooden type.

While at the left is where the cute vases are placed neatly.