So Into You

CHAPTER 1

Chapter 1

Helena

"Magpahinga ka muna hija, kanina ka pa umaasikaso sa mga bisita ah. Ni hindi pa nga kita nakikitang kumain," Nanay Lorri spat. I gave her a weak smile before nodding.

"Opo, pauubusin ko muna itong mga biscuit na ipinamimigay ko" She sighed and nodded as if realizing that she can't stop me from what I'm doing.

Tumalikod siya sa'kin at bumalik sa loob ng kusina. Nanay Lorri is one of the elders here in bahay ampunan.

Nakaburol ngayon sa Chapel si Helena. She is one of the kids here that has a disease and that is Lung Cancer. I treated her like my sister kaya naman sobrang sakit sa'kin ng nangyari.

No'ng unang kita palang daw sakanya sa labas ng bahay ampunan ay may pagitan na ang bawat paghinga nito kaya't nahalata ng mga elders na may sakit nga ito simula sanggol palang.

Hindi rin namin alam kung buhay paba ang mga kamag anak nito kaya naman mga sponsors ng charities lang ang napunta dito na naging malapit sa bata.

I am also one of their sponsors. Galing rin ako dati dito sa bahay ampunan ngunit may pamilyang kumupkop sa'kin, my adoptive mother inherit me her assets that's why I'm financially stable.

She died when I was 15 years old. 6 years of living without her, huli na ng malaman 'kong sakin ipinama lahat ng ari arian niya dahil huli na nagpakita ang kanyang abogado. 21 na ako ngayon.

I just didn't know why she didn't give an inheritance on her own family. Instead, sa'kin niya iyon lahat ibinigay.

I sighed when I realized that I'm zooning out again.

Ni hindi ko man lang namalayan na naubos na pala ang mga biscuit. Napatawa ako ng makita ang mga bata na nginangatngat na ang biscuit na kanina lang ay nakalagay pa sa platong bitbit ko.

Naiiling 'kong ibinaba ang plato sa lamesa at lumabas muna upang makalanghap ng sariwang hangin.

Mainit ngunit hindi masyadong masakit sa balat dahil na rin siguro sa maginaw na hampas ng hangin.

San Quero is indeed a place to relax, kaya nga kapag masyado akong stress sa restaurant ay bumibisita ako dito dahil bukod sa kapayapaan ng lugar ay nakakawala rin ng stress ang pakikipaglaro sa mga bata.

They reminds me of my self. A little me-that is laughing and running with the other kids, happily building a memories of my childhood.

Napaigtad ako nang may nakita akong paparating na sasakyan. Audi? I don't remember a sponsor driving that kind of luxurious car.

Ipinagkibit balikat ko nalang iyon dahil baka lalampas lang din naman. Ngunit napakurap ako nang huminto ito sa tapat ko mismo.

My brows knotted in confusion. Sinubukan 'kong aninagin ang bintana ngunit heavily tinted iyon.

Maya maya pa'y may lumabas doon na isang Ginang, I bet she's in her 40's? Akala ko ay siya lang ang bababa ngunit napatulala ako sa lalaking kasunod niyang bumaba.

Hinawi nito ang buhok na nakabrushed up. Kung ang iba ang gagawa no'n siguradong magmumukhang bakla ngunit sakanya ay napakamanly nitong tignan.

His face is screaming handsomeness. Ipinilig ko ang aking ulo ng mapansin natulala ako sakanya.

Did you just drool over that man, Klei?!

Kinastigo ko ang sarili dahil sa ginawa ngunit natigil ako nang lingunin ako ng Ginang.

"Ah hija?" Her voice is kind of relaxing. It automatically sooths people.

"Po?" tanong ko ngunit nagnakaw pa ng isang sulyap sa lalaking ngayo'y nakakunot noo na habang nakatingin sa mga batang nangungulit sakanya.

"Ito naba ang bahay ampunan ng San Quero?"

"Ah opo, bakit po?" Bakit naman kaya napadpad sila rito?

"My name is Luciana Verjan and that man over there is my son, Luke Verjan. I just want to know if you know someone named Helena? We got a hint from the police na meron daw ditong bata na Helena ang pangalan," She murmured.

"Wait, kaano ano po kayo?" I don't know why I suddenly feel pity towards this woman.

"If ever she's the kid we're looking then I am her mother." Napanganga ako sa sinabi nito.

Hindi ko alam ang sasabihin, paano nga kapag ito ang mama ni Helena? It will be hard for them to accept that she's now dead. To think na aabutan niyang nakaburol ang anak niya?

I cleared my throat and gesture them to come in.

"P-pasok po muna kayo ma'am, sir. I'll just call Nanay Lorri to talk with you about that matter." Dali dali akong pumasok sa kusina at tinawag si Nanay Lorri.

Nagulat pa siya nang ipinaliwanag ko sakanya ang sinabi sa'kin ng ginang.

Nang makarating kami sa living room ay pinaupo muna namin sila at binigyan ng biscuit at juice. Ando'n sa chapel sa gilid ng bahay ampunan nakaburol ang labi ni Helena kaya hindi nila ito makikita dito.

"Ah magandang umaga po ma'am, sir. Naipaliwanag na po sa'kin ni Klei ang sinabi po ninyo. Si Helena po ay 7years old na. Nakita po siya ng kasamahan namin dito sa bahay ampunan nang 2 yearsold palang siya. She is diagnosed having a Lung Cancer"

The woman's eyes started to water. Her cries become louder as she realize what Nanay Lorri's describing is what her daughter looks like when she was taken away from them(according about what she said).

"Anak ko... Ang anak ko, siya ang anak ko. Kahit hindi ko pa siya nakikita ay alam 'kong siya 'yon." The woman turned into her son and repeatedly chanted that.

Pinakalma niya naman ang kanyang ina.

Napalunok ako nang tanungin nito kung nasaan ang anak niya at nagkatinginan kami ni Nanay Lorri

"Sumunod po kayo samin Ma'am." Naiiyak na tumango naman ang babae at nagpaalalay sa kanyang anak.

Nilingon ko ang lalake, he looks nervous. Maybe he sense that something is wrong.

Nang malapit na kami sa Chapel ay hindi ko nakayanan, tumalikod ako at pumunta sa sanctuary na lagi 'kong pinupuntahan. Nasa likod lang ito ng bahay ampunan.

Gustuhin ko mang malaman kung totoo ngang anak no'ng babae si Helena ay hindi ko kayang makita kung paano ito iiyak kapag nakumpirma nitong ang anak niya nga iyon.

I am always like this, always affected about people might feel. I get upset when they're upset.

I'm like a magnet of emotions.

Siguro dahil lahat ng mga naramdaman nila ay naramdaman ko narin? Everytime I encountered people who's walking in the path I walked before, it automatically brings back the memories.

Their pain is like a salt that rubs my opened wound. A key of my pandora's box. I prefer it being close so no chaos will happen.