The Masochist Wife

Chapter 5

"Oh...there come's the couple! Come on, sweethearts! Join us in our table!" Hyper na bati samin ni Mommy ng makitang papalapit na kami ni Jace sa hardin.

Kita ko sa mga mata niya ang pagkagalak nang makitang magkahawak-kamay kami ni Jace papasok sa Venue.

Lingid sa kanilang kaalaman na pilit kong pinapakalma ang sarili ko dahil sa lihim naming pagtatalo ngayun-ngayon lang.

Dumiretso kami sa magkatabing upuan na bakante. Mabilis akong binitawan ni Jace at dali-daling umupo. Bigla akong nakaramdam ng awkwardness. Ngayon lang nag sink in sa isip ko na makakatabi ko ulit ang asawa kong umupo.

Nanatili akong nakatayo sa likod ng upuan ko at di ko napansing lahat ng mata ay nakatuon na sa akin. Niyuko ko ang ulo ko sa kahihiyan.

D*mn, Gail Justine! You're making yourself fool!

"Jace, pull a chair for Gail." Hindi iyon suhestiyon bagkus isang utos galing kay Dad.

Jace is now sitting but suddenly stand up after hearing Dad's authoritative voice. Malamang napansin din ni Dad na wala akong planong ipaghila ng asawa ko ng upuan.

Padabog na tumayo si Jace sa kinauupuan at pagalit akong pinaghila ng upuan katabi niya. Masamang tingin ang ipinupukol niya sa akin pero di ko iyon pinansin.

My eyes are now busy roaming around the garden. Hinahanap ng mga mata ko kung saan ang table ng mga kaibigan ko.

Di kalayuan sa table namin, ay andun sila nakapwesto sa gilid ng fountain. At take note, lahat sila nakatingin sa akin ng may pag-aalala. I silently signed okay to them, hoping they'll get my message that there's no need for them to worry.

Nagtama ang tingin namin ni Froilan. I guiltily nodded to him. He forced a smile in response, as if he's still worried. I mouthed him "Later" and that's when I finally seen his genuine smile.

Tahimik akong napangiti at sa di inaasahang paglingon ko ay nagtama ang tingin namin ng asawa ko. Pasimple niya akong binulongan.

"You can't really wait that sh*t of yours with that man, huh?" inis na bulong niya sa akin.

Hindi ko alam pero lihim akong napangiti. Lately, napapansin ko na lihim kong ikinatutuwa pag naaasar ko si Jace. It feels like I am happy seeing him mad at me. I don't care if it will sounds like I ain't a good wife. Besides, I was a good one for the whole 3yrs of marriage with him.

"Mind your own business Jace." I calmly said as if I'm not torturing him on my mind.

Hindi ko na narinig pang sumagot siya pagkatapos nun pero di nakatakas sa gilid ng mga mata ko ang pagkuyom ng mga kamao niya.

Tinaasan ko lang ng kilay iyon at muling ibinalik ang atensyon sa Mommy at Daddy niyang nagkakatuwaan kasama ang iilan sa kanilang mga Business Associates.

Pasimple kong nilingon ulit ang pwesto ng mga kaibigan ko. Nakita ko silang nagkakatuwaan na at hindi ko mapigilang mapasimangot. Naiinggit ako sa kanila habang nag-eenjoy sa party. Samantalang ako dito, bagot na bagot na.

"You wished you were with him, right? Sharing laughters...together with your friends?" napaigtad ako ng maramdaman ko ang mga bibig niya malapit sa likod ng tenga ko.

Hindi ko namalayang napansin niya pala ang paglingon ko sa table ng mga kaibigan ko.

"Yeah." tamad kong sagot sa pang-aasar nya.

Mas inilapit niya pa ang mga bibig niya dahilan upang magsitayuan ang mga balahibo ko.

"Well, sorry for now Mrs. Franco. 'Cause as far as I remeber, nasa teritoryo ka ng mga magulang ko. In short, YOU ARE ALSO IN MY TERRITORY. Your flirting with that guy can wait...outside!" Diinan nya ang kanyang huling salita na mas lalo kong ikinainis.

I know in myself na hindi iyon paglalandi but I have no time either to explain it to him. For now, I am okay with what he thinks of me. Besides, wala namang tama sa lahat ng mga ginagawa ko. Lahat para sa kanya ay mali.

I sighed deeply. Sa buong pagsasama namin, lagi niyang pinaparamdam sakin na I don't belong to him. I am unappreciated, unloved and the most painful thing is that he makes me feel like marrying me was a mistake.

I glanced into their table again. They're still enjoying the party. I wished I was there with them, sharing laughters together. Not in this table which I don't actually belong.

”Hija, are you okay? ” untag sakin ni Mommy. Nabalik ako sa reyalidad ng marinig ang boses niya.

All eyes are on me again, waiting for my answer.

”Ahm... Y-yes, Mom. I'm sorry, may naalala lang po ako. ” sagot ko sabay yuko.

Gaaad, Gail! Hanggang ilang beses mo bang planong ipahiya ang sarili mo sa araw na ito?

”I have noticed you keep on glancing at your friends. Do you want to be with them? ” Sunod na tanong niya na ikinagulat ko.

Kanina pa pala ako nahahalata. I don't know kung bukod sa kanya at kay Jace kung may iba pa sa mesang ito ang nakakapansin niyon.

”P-pwede po ba? ” I shyly asked her. Hiyang-hiya ako dahil baka isipin nilang lahat na ayokong makisama sa kanila. It's just that.... I feel like, I don't belong in here.

”Ofcourse, anak! Ano ka ba naman! Ofcourse you can be with anyone you want especially with your friends. Go be with them and let yourself enjoy the rest of the party!” Pag-uudyok ni Mommy na lihim kong ikinatuwa.

I hugged her for saving me out in this hell. I silently thanked her for that.

Dali-dali akong umalis sa mesang yon at walang pag-aalinlangang pinuntahan ang mga kaibigan ko. Ni hindi ko na maalalang lingunin si Jace at ang reaksyon nya sa sobrang excitement.

”Look who's finally here!” Puna agad sakin ni Rojaina nang makitang papalapit na ako sa table nila.

Napalingon silang lahat at napangisi nang makita ako.

”Finally, makakasama ka na namin. Kanina pa kami naghihintay na mahiram ka.” Tuwang-tuwa na sabi ni Pau sabay beso sa akin.

Nilapitan ko sila isa-isa at binesohan samantalang isang mahigpit naman na yakap ang iginawad ni Froilan sakin.

”You, okay there? We're all worried for you!” bulong nya sakin habang yakap nya padin ako.

Lihim akong napangiti. Gaaad, what did I do in my past life to deserve them as my friends?

”I'm okay, Froi. Thank you for all your concerns.” I gently said as I hugged him back.

”Hoyy, kayong dalawa. Baka nakakalimutan nyo, hindi lang kayo ang tao dito. HAHAHAH” pambabasag ni Alve Jean sa amin.

Tatawa-tawa naman akong binitawan ni Froilan at hindi nakaligtas sa paningin ko ang pasimpleng pagpukol ng masamang tingin samin ng asawa ko.

I rolled my eyes to him. Bahala siya sa buhay nya basta ako hahayaan ko ang sarili kong mag-enjoy ngayon. Kahit ngayon lang, kakalimutan kong isa akong masokistang asawa.

---

Nagpatuloy ang asaran at katuwaan sa lamesa namin. Wala kaming pakialam sa mga ibang bisitang nakatingin kapag nag iingay kami.

I have Mom's blessings to be with them and be happy, so I did.

”Kung andito lang si Aian, malamang mas maingay sana tayo ngayon dito.” aniya Rojaina ng maalala si Aian.

“Talaga buhh? Baka kamo mahawaan nya tayong lahat maghikab” segunda ni Pau na syang ikinatawa naming lahat.

Si Aian ay kasama din namin sa grupo. Kasalukuyan siyang nasa Toronto, Canada to pursue his loved with Zarena.

He's on his early 30's and NGSB!! Imagine? And what's makes it worst is wala syang hilig sa babae!! Isa lang ang kinahihiligan nya at yun ay ang pagtulog! Nakaupo man yan o sa kahit anong posisyon, Aian will always find his ways to sleep.

I let out a deep sigh remembering our memories together nung mga panahong buo pa kami at wala pang sariling mga buhay.

Lihim akong napangiti habang pinagmamasdan ang nga kaibigan ko. God knows how much I am thankful for having them in my life. Without them, I don't know what to do and how to cope up on my own.

“Ayos ka lang?” muling tanong sakin ni Froilan nang mapansin ang pananahimik ko.

I smiled and nodded. He is really thoughtful!

“Good. Just let me know if something's bothering you, okay?” he said in a sweet tone and gently caressed my hands.

“Ahhhhm..”

Nagulat ako at sabay pa kaming napalingon ni Froilan sa taong nagsalita. At our back, there's my husband looking at us like he's mad.

Agad naman akong nataranta at biglang binawi ang mga kamay kong hawak parin pala ni Froilan. Thu, wala namang malisya iyon sa amin pero sa asawa ko, hindi ako nakakasigurado.

“Seems like you're really enjoying,huh?” He said in a very sarcastic voice.

Uh-oh! There he goes again!

Sa sobrang kaba ay dali-dali akong tumayo sa pwesto ko at mabilis na lumapit sa kanya. I grabbed his arm, leading his way away from my friends.

Nakasunod sya sa akin pero hindi nawawala ang tingin nya sa kung nasaan si Froilan. His eyes are bloodshot and there's something in it..Is he mad? Jealous?

Naaaah! Imposible!

Nung medyo malayu-layo na kami sa table nila ay saka lang ako nagkalakas ng loob na lumingon sa kanila.

They are all silent and they're worriedly looking at me.

I guiltily waved them a goodbye.

Mabigat ang loob kong iwanan sila dun. Pero wala akong choice kundi ilayo dun ang asawa ko.

Knowing Jace, he wouldn't let this pass. Ayaw na ayaw niyang napapahiya at natatapakan ang ego nya bilang lalake.

“F*ck! I really can't help it! You're trigerring the demons out of me,woman!” I heard my husband's voice as he is now leading our way pabalik sa loob ng bahay.

“Whatever, Jace! I don't have much time to argue with you!” I said out of frustration!

Medyo tumaas na rin ang boses ko sa kanya. Hindi ko alam kung dulot ba iyon ng wine na ininom ko kanina or talagang naiinis ako sa kanya.

I thought I'm gonna enjoy the party but it seems that I was wrong. He dragged me out of the party for heaven's sake!!!!

“Don't you dare shout at me, woman! Know your place! And tell that Froilan to know his place too. I am territorial. What's mine is mine! ” He said and walked out.

I was left here....dumbfounded.

W-what the hell did he mean by that?