พันธนาการสมิง

อารัมภบท ความเชื่อเรื่องลี้ลับมีมาแต่โบร่ำโบราณ ไม่ว่าจะเป็นภูตผี ปีศาจ อมนุษย์ หรือสิ่งอื่นใดที่ไม่ใช่คนต่างเป็นที่น่าหวาดกลัวสำหรับคนธรรมดาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเพราะสิ่งเหล่านั้นมีพลังฤทธิ์เดชเหนือคนธรรมดาสามารถควบคุมจิตใจทำให้หวาดกลัวหรือแม้กระทั่งสามารถเอาชีวิตคนๆ หนึ่งได้อย่างง่ายหากคนผู้นั้นจิตอ่อนแอ แต่ก็ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่มีวิชาที่สามารถต่อกรกับพวกมันได้อย่างทัดเทียมหรือหากฝึกวิชาจนเก่งกล้าก็อาจที่จะสามารถเอาชนะสิ่งเหล่านั้นที่มีฤทธิ์เดชไม่มากได้อย่างสบายๆ สำหรับผู้คนในหมู่บ้านน้ำพางสิ่งที่ลี้ลับที่ทำให้ชาวบ้านหวาดกลัวมากที่สุดคือ ‘เสือสมิง’ อมนุษย์ที่มีฤทธิ์เดชและพละกำลังมหาศาล ความสามารถของสมิงนั้นมากมายไม่ว่าจะเป็นการปลอมแปลงตน พลังไสยเวทย์มนต์ดำ หรือการสะกดจิตผู้คนให้คล้อยตาม มันชอบแปลงร่างเป็นคนธรรมดาส่วนร่างที่แท้จริงของมันเป็นเสือลายพาดกลอนตัวใหญ่ดวงตาดุดันน่ากลัว ทุกๆ คืนวันอมาวสีหมู่บ้านจะเข้าสู่ความเงียบงัน ทุกบ้านเรือนจะเข้านอนไวกว่าปกติประตูหน้าต่างจะถูกปิดสนิทก่อนที่ตะวันจะตกดิน ห้ามมีการจุดไฟจุดตะเกียง ห้ามส่งเสียงพูดคุย บ้านไหนมีเด็กเล็กจะต้องถูกเป่ามนต์คาถาให้หลับใหลไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมากลางดึก หลังเที่ยงคืนหากมีคนเรียกชื่อห้ามขานตอบรับแม้ว่าจะเป็นเสียงคนคุ้นเคยก็ตามเพราะเสียงที่เรียกนั้นหาใช่เสียงของคน นี่คือกฎของหมู่บ้านน้ำพางที่ต้องปฏิบัติตาม… มีชาวบ้านวัยรุ่นคึกคะนองที่พึ่งผ่านการฝึกวิชาคาถาอาคมได้ไม่นานจากหมู่บ้านอื่นเดินทางมาที่หมู่บ้านนี้คิดที่จะลองของไม่ทำตามกฎในคืนต้องห้ามผลปรากฏว่าเช้าวันถัดมาถูกพบเป็นศพสยองเนื้อถูกฉีกกระชากแทบหาสภาพเดิมไม่เจอ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจึงไม่มีผู้ใดกล้าลองของอีก เรื่องเล่านี้ก็ถูกเล่าขานต่อกันมาชั่วลูกชั่วหลานจนถึงปัจจุบันซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว แม้ว่าทุกวันนี้จะไม่มีคนตายจากสมิงมาเป็นยี่สิบปีแล้วแต่ช่วงเวลากลางคืนของวันเดือนดับก็มักมีเหตุการณ์แปลกประหลาดหรือเสียงแปลกๆ ให้ชาวบ้านได้ยินอยู่เสมอ ทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะละเลยกฎของหมู่บ้านแม้แต่คนเดียวเพราะรู้ว่าสมิงนั้นมีจริงๆ ไม่ได้เป็นแค่เรื่องเล่าเอาไว้ขู่เด็กเล็ก “น่ากลัวจังเลยนะจ๊ะตา” เดือนแขที่นั่งฟังคนเป็นตาเล่าเรื่องของหมู่บ้านข้างเคียงให้ฟังก็อดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้ ภูติผีปีศาจใครไหนเลยจะไม่กลัวแล้วนี่สิ่งที่ตาพูดให้ฟังนั้นเป็นถึงสมิงอมนุษย์ที่มีฤทธิ์เดชยิ่งกว่าภูติผีปีศาจไม่แปลกที่ไม่ว่าใครๆ ก็หวาดกลัวกัน “เออ พอเอ็งไปถึงหมู่บ้านนั้นก็ระวังตัวหน่อยล่ะ” ชายชราที่สวมเพียงผ้าขาวม้านั่งสานไม้ไผ่บนแคร่หน้าบ้านเอ่ยเตือนหลานสาวที่กำลังจะพากันเดินทางไปหมู่บ้านดังกล่าวเพื่อไปเยี่ยมเพื่อนของตนที่นอนป่วยกระเสาะกระแสะ ทางโน้นส่งข่าวมาว่าคนใกล้จะไม่อยู่เป็นคนแล้วดังนั้นจึงอยากเจอหน้าก่อนตายที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน “จ้ะตา” เดือนแขรับคำคนเป็นตาก่อนจะถามสิ่งที่ตนอยากรู้ “แล้วตาเคยเจอสมิงที่หมู่บ้านนั้นไหม” ดวงตากลมโตมองไปยังผิวกายนอกร่มผ้าที่เต็มไปด้วยอักขระสีดำที่ถูกสลักลงเต็มทั้งตัวตั้งแต่ลำคอเหนี่ยวย่นไปจนถึงข้อเท้า ตาของเธอเป็นถึงจอมขมังเวทย์ที่เก่งกาจคนหนึ่งของหมู่บ้านคิดว่าคงจะเคยเจอเสือสมิงอยู่บ้างและคำตอบก็เป็นไปตามที่เธอเดาเอาไว้ ชายชราชะงักดวงตาฝ้าฟางสีอ่อนมองหลานสาวคนเดียวด้วยสายตาอ่านยาก “เคยสิ” “…” “ข้าเคยเจอสมิงที่เป็นหัวหน้าพวกมันตัวเป็นๆ เลยล่ะนังแขเอ้ย”