“มาหาข้าแต่เช้าเช่นนี้มีอะไรหรือ?” เสียงของผู้หยั่งรู้ประจำเผ่าเอ่ยทักร่างสูงตั้งแต่ยังไม่ทันหันหลังมามอง
“ทำเช่นไรจึงจะไม่ได้กลิ่นจากตัวมนุษย์นั่น” ไอยศูรย์เอ่ยเข้าประเด็นทันทีอย่างไม่เสียเวล
“เจ้าหมายถึงกลิ่นคนที่เกิดวันเดือนดับของเดือนแขหรือ?”
“ใช่”
ศิราวตรีส่ายหน้า “ทำอันใดไม่ได้หรอก กลิ่นนี้ติดตัวนางมาตั้งแต่กำเนิดจะให้มันหายไปได้อย่างไร หรือเจ้ากังวลกับเรื่องกลิ่นของนางที่จะทำให้สมิงตนอื่นคลั่ง?”
“ไม่ใช่”
“แล้วเจ้ามีปัญหาที่ใด?”
“กลิ่นนั่นทำให้ข้าไม่มีสมาธิ จะทำอันใดก็ไม่ได้ดั่งใจจนกว่าจะได้กลิ่นนั่น”
สมิงเฒ่าได้ยินเช่นนั้นก็อมยิ้มบาง คงจะติดกลิ่นคู่พันธะของตนสิท่า ดูแล้วสมิงหนุ่มตรงหน้าก็ดูแปลกตาไปอยู่บ้างคล้ายว่ารังสีอารมณ์รุนแรงที่มีดูจะลดลง
“…” ใบหน้าคมเข้มนิ่งสนิท สีหน้ามีความไม่พอใจที่อีกฝ่ายดูเหมือนว่าจะเข้าใจความรู้สึกที่ตนไม่อยากยอมรับ
ศิราวตรีเห็นเช่นนั้นจึงรีบเปล
