22
669 Words
Charlene’s POV
May mga umagang hindi mo kailangan ng paliwanag para malaman na may mali. Gigising ka na lang na parang may nakadagan sa dibdib mo. Hindi mabigat, pero hindi rin mawawala. Parang paalala. Parang babala. Ganito ang umagang ’yon.
Maaga akong nagising. Tahimik ang buong mansion. Sobrang tahimik na parang may hinihintay. Kahit ang mga kasambahay, maingat ang kilos. Walang nagmamadali. Walang malakas ang boses.
Parang lahat kami may pakiramdam na may darating.
Nasa kusina ako, nagtitimpla ng kape. Nakasanayan ko na ang pait nito. Pero no’ng araw na ’yon, mas ramdam ko. Hindi pa man natitikman, parang may kurot na agad sa dibdib ko.
“Ate Charlene.”
Napalingon ako.
Si Lily. Nakatayo sa may pintuan, hawak ang paborito niyang stuffed toy. Ngumiti siya, pero hindi masaya ang mga mata niya.
“Good morning,” sabi ko. Tumango siya. “Hindi ako makatulog.”
Hindi ko na tinanong kung bakit. Alam kong minsan, wala talagang sagot. Pinaupo ko siya sa tabi ko. Tahimik kaming dalawa. Pinanood namin ang singaw ng kape habang dahan-dahang nawawala. Gusto kong manatili sa sandaling ’yon. Gusto kong isipin na sapat na iyon.
Pero hindi lahat ng katahimikan ay pinapayagan kang manatili. Maya-maya, may dumating na sasakyan.
Hindi ko agad pinansin. Sanay na ako. Pero nang marinig ko ang boses.
“Kerill.”
Nanlamig ang batok ko. Napatingin ako sa bintana. Isang babae ang bumaba sa sasakyan.Matangkad. Maayos. Kampante. Ang galaw niya parang walang pag-aalinlangan. Nakaputi siya, malinis, elegante, parang walang bahid ng pagod. Parang hindi siya dumating para magtanong.
Parang dumating siya para umangkin. “Who’s that?” tanong ni Lily.
Hindi ako nakasagot. Pumasok ang babae sa bahay na parang alam niya ang daan. Parang hindi siya bisita.
“Hi,” sabi niya, diretso kay Kerill. “I’m home.”
Home.
Parang may humigpit sa dibdib ko. Tumingin siya sa akin. Mula ulo hanggang paa. Hindi bastos—pero malinaw. Parang sinusukat kung gaano lang ako.
“Oh,” sabi niya. “So you’re her.”
“I’m Monica,” dagdag niya. “The kids’ mother.”
Parang hindi na niya kailangang ipakilala ang sarili. Ramdam ko na.
“Charlene,” sagot ko.
Ngumiti siya. Hindi umabot sa mata.
“You look… simple.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong masaktan. Pero nasaktan pa rin ako. Lumapit ang mga bata. Tumigil sila sa gitna ng sala. Walang yumakap. Walang tumakbo.
“Hi, babies,” sabi ni Monica. “Missed me?”
Walang sumagot. Mas lalong humigpit ang kapit ni Lily sa damit ko.
“Close kayo,” sabi ni Monica, nakatingin sa akin. Hindi ako sumagot.
“Why are you here?” tanong ni Kerill. Malamig.
“To see my children,” sagot niya. “Masama ba ’yon?”
Tahimik ang lahat.
Tumingin siya ulit sa akin.
“You must be the temporary wife,” sabi niya. “Cute.”
Temporary.
“Don’t worry,” dagdag niya. “Hindi ako magtatagal. Gusto ko lang ipaalala sa lahat—lalo na sa mga bata—na ako pa rin ang ina nila.”
Niyakap ni Lily ang binti ko. Hindi ko siya pinigilan. Hindi ko rin siya hinila palayo. Hinayaan ko lang.
“Kids,” sabi ni Kerill. “Go to your room.”
Nag-atubili sila. Pero sumunod. Ako na lang ang naiwan.
“This isn’t a competition,” sabi ni Monica bago tumalikod.
Kung alam lang niya. Hindi ako nakikipagkumpitensya.
Hindi ko ginusto ang posisyong ito.
Pero naiwan pa rin ako sa sala, mag-isa.
Tahimik.
Umupo ako sa sofa. Doon ko lang tuluyang naramdaman kung gaano ako kaliit sa bahay na ’to. Sa mundong ’to.
Temporary.
Isang salitang alam ko naman mula pa sa simula. Pero masakit pa rin pala kapag may nagsabi nito nang harapan.
Sa unang pagkakataon, hindi ako sigurado kung kaya ko pang manatili.
At mas kinatakutan ko ang isang bagay...
Na baka tama siya. Na wala akong puwang sa bahay na ito. Na sya ang nauna, at babalik sya para kunin ang kung anong pagmamay-ari nya.
- Writer
