Chapter 28
798 Words
Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo sa likod ng pinto hanggang sa hindi ko namalayang nakatulog na ako dahil sa sobrang pag-iyak.
I woke up with the very familiar feeling. Strong arms are strongly gripping my waist,literally strong it's as if he was so afraid that I'm gonna run away.
Hindi ko na alam kung anong iisipin ko.
There are many what if's on my mind right now.
Like what if he told me the reason behind that f*****g marriage.
Sana hindi ko naranasan yung ganung klaseng sakit. It would have been less painful.
Really,Stephie?
Ang sakit sakit lang kasi nung nalaman ko na ikakasal na silang dalawa and their reason?my sister is pregnant with him.
I feel so betrayed that time. Imagine my boyfriend and my sister?
I confronted him right away at sa kabila ng pananahimik niya matapos ko siyang tanungin in my mind I am praying na sana itanggi niya,sana hindi totoo ang sinabi ng kapatid ko na behind my back they were f*****g each other kasi sabi niya I would never be enough for him,that I would never satisfy him in bed,that I am a boring partner.
But no,he didn't denied it. He literally shoved it in my face how useless I am to him. He even told me na plano talaga nilang dalawa ni Suzanne ang lahat para pasakitan ako.
Tapos ngayon sasabihin niya sa akin hindi talaga sila ikinasal at hindi siya ang ama ng ipinagbubuntis ni Ate.
Ang saya di ba?
Ano ito,April fools day prank?in the month of June?
Putangina lang talaga!
"Sshhh! Sweetie,stop crying!. ,frantic na utas ni Amiel.
Dinama ko ang aking pisngi,hindi ko namalayang umiiyak na naman pala ako.
Tinalikuran ko siya at hinayaan ko ang sarili kong umiyak.
Niyakap niya ako.
"I am so sorry,sweetheart! Patawarin mo ako sa lahat ng nasabi ko sa iyo noon,I did all of that para layuan mo na ako,para mamuhi ka sa akin pero gusto kong malaman mo na lahat ng sinabi ko sa iyong masasakit na salita parang patalim na hanggang ngayon ay nakabaon sa puso ko. ,hindi ko sinasadya,patawarin mo ako. ,please sweetie,hear me out!. ,naramdaman ko ang pagkabasa ng aking damit.
"Hindi mo alam.......,wala kayong alam. . ,ang sama sama niyong lahat para paikutin ako. ,wala kayong alam. ,bumangon ako at pinagsasampal ko siya. Wala akong pakialam kung saan ko siya tinatamaan.
I wanted to let this all out. Matagal na panahon ko ng kinikimkim sa sarili ko ang lahat ng ito.
Kung hindi nila ginawa yun,sana hindi ako nasaktan,sana hindi ko napabayaan ang sarili ko. ,sana. . ,sana. . ,
Sana buhay pa ang anak ko!
Hindi sana siya nawala sa akin kung hindi nila ako pinaglaruan at niloko.
Nang dahil sa ginawa nila hindi ko na namalayan na may buhay na pala akong dapat pangalagaan sa aking sinapupunan.
Huli na ng malaman ko ang lahat. Kung kailan gusto ko ng magsimula ng bagong buhay kasama siya saka naman siya nawala sa akin.
Imagine the pain that I went through then nalaman ko na may rason pa para ipagpatuloy ko ang buhay tapos malalaman ko mawawala din siya sa akin.
I feel so useless,so broken ,so f*****g devastated. ,
That time I always ask God,why me? Bakit naman sabay sabay ang parusa niya sa akin.
All my life ginawa ko ang lahat ng makakapagpalugod sa aking mga magulang. Kahit na nararamdaman ko na ayaw sa akin ni Ate all I ever did was loved her kaya imagine my pain ng sabihin nilang plano talaga nila ang lahat para saktan ako. Ano bang nagawa kong kasalanan sa kanya para paikutin at gaguhin nila akong dalawa?
Sa halip na umiwas tinanggap lahat ni Amiel ang sampal at kalmot na ibinibigay ko sa kanya.
Niyakap niya ako ng huminto ako sa pananakit sa kanya. Mahigpit na mahigpit na yakap. Na para bang sinasabi niyang huwag akong bibitaw,na huwag akong susuko.
But how can I do that kung lahat ng sakit na akala ko unti-unti ko ng nakakalimutan ay muling bumabalik and the worst part is the pain that I am feeling right now is being tripled. Mas matindi ang sakit na nararamdaman ko ngayon,hindi ko alam kung magagawa ko pang makalimot at magpatawad.
"I'm so sorry,sorry sweetie. ,paulit-ulit niyang sambit habang hinahagkan niya ang aking tuktok.
I can clearly hear and feel his pain pero bakit wala akong maramdaman na simpatya sa nararamdaman niya.
I feel numb towards him. Pakiramdam ko isa na naman ito sa laro nila ni Suzanne.
Suddenly I don't want to call her Ate anymore. Kinamumuhian ko siya.
Ang mga magulang ko. . ,sana wala silang kinalaman dito dahil kapag nalaman ko na may kinalaman sila dito,hindi ko na alam kung ano pang dapat kong maramdaman.
Bakit nila nagawa sa akin ito?
- Writer
