When The Good Girl Got Hurt

Chapter 29

Mararahan at tantiyadong katok sa pinto ang aking narinig. Hindi ako umimik.

Maya maya lang ay sumungaw ang mukha ni Gina sa pinto.

Hindi pa rin ako nagsalita kahit na nakikita ko sa kanya ang kaba at pag-aalangan.

Tiningnan ko lang siya habang nakataas ang aking mga kilay.

"M-mam!. . . ,aahhm! Mr. Santos wants to have an appointment with you po. ,nag-aalangang saad niya.

Hindi ako nagsalita pero tinitigan ko siya ng matiim bago ko muling ibinalik ang aking pansin sa mga papeles na nasa harapan ko.

I heard her sigh before she close the door.

I lean on my chair after I make sure that she had closed the door. I took a deep breath then close my eyes.

A week. . . .it had been a week since the last time that I saw him. Iniwan ko siya sa beach house sa Batangas nung gabi ring iyon.

I feel so lost that time. Hindi ko alam kung anong dapat na maramdaman at gawin ko nung mga panahon na yun that's why I decided to left him.

Baka kasi kung ano na namang masabi at gawin ko sa kanya na baka pagsisihan ko lamang sa bandang huli.

Until now hindi ko alam kung paano tatanggapin ang lahat ng nalaman ko sa kanya.

Damn him!

Nagpakabayani siya sa pag-ako ng anak ni Suzanne kapalit naman nun ang pagkawala ng anak namin.

How ironic was that?

Oo hindi ko pa alam na magkakaanak na kami,pero paano na yung mga ipinangako niya sa akin na hanggang sa huli ako lang at paano na yung sinasabi niyang mahal na mahal niya ako?

Ganun na lang ba yun? Kapag may lumapit sa kanya na gustong ipaako sa kanya ang ipinagbubuntis nito iiwan niya ako dahil gusto niyang magpakabayani?

I really can't understand why he did that?

Ganun ba kaimportante sa kanya si Suzanne para akuin niya ang ipinagbubuntis nito?

Damn s**t!!!

It stings and it f*****g hurts knowing that he loves my sister. !!

He left and hurt me for her!

Bakit kung kailan gusto ko ng magsimulang magbago at bigyan ng pagkakataon ang sarili kong maging masaya saka ko malalaman ang lahat ng ito.

Naririnig ko na may sumisigaw sa labas.

I sigh as I open the mini-drawer on my table. Kinuha ko ang maliit na remote at itinutok ko sa pinto.

Saglit lang at narinig ko na ang pagkalabog ng pinto ng aking opisina.

"Damn it! Stephanie, open this f*****g door!!!. ,dinig kong sigaw ni Amiel habang patuloy ang pagbayo niya sa aking pinto.

Humugot ako ng malalim na hininga at pagod na isinandal ang aking likod sa upuan.

Alam ko na hindi niya mabubuksan ang pinto kahit na anong klase ng pagwawala pa ang gawin niya. Alam din iyon ni Gina.

"Sweetie please,let me explain! Don't do this to me,please!!. ,sigaw niya uli.

I'm sorry Amiel but I am not ready to talk to you yet.

At hindi rin ako sigurado kung kaya ko pa bang makaharap ka.

I wonder if ever you'll find out about our child,ano kayang gagawin niya? Will he mourn the way that I mourned for our unborn child?

Or will he blame me for the loss of our child?

Napaismid ako sa huling naisip ko.

Kung malalaman niya at ibubunton niya sa akin ang sisi ang kapal ng mukha niya.

Tumunog ang aking intercom.

"Mam,I'll be going na po!. ,ramdam ko ang nerbiyos sa tinig ni Gina.

"Is he there?. ,malamig kong tanong sa kanya.

"Aahhhm. ,sabi po ng guard nasa lobby po siya. . ,

I took a deep breath and lazily lean my head on my desk.

"A-and Mam......sabi po ng guard pinauwi na po niya yung driver niyo. ,dugtong pa niya.

"You know what to do,Gina. . ,pinatay ko ang intercom matapos kong sabihin yun sa kanya.

Inayos ko ang aking mga gamit at bitbit ang mga itong lumabas ako ng opisina.

Good thing hindi pumasok ngayon si Ashley at least walang makakapuna sa gagawin ko.

Tinanguan ako ni Gina ng makita niya akong lumabas. Sumabay siya sa akin sa paglalakad.

"Ingat po kayo,Mam!. ,tipid niyang sabi sa akin. Tanging tango lang ang iginanti ko sa sinabi niya.

Dahan dahan akong bumaba sa hagdan. I used the fire exit para hindi ako makita ni Amiel. Para lang akong tanga sa ginagawa ko di ba?

Nakita ko ang taksing nakaabang sa ibaba. Tumingala ako kay Gina at sumenyas ng okay. Usapan kasi namin na hihintayin niya munang makaalis ako bago siya umuwi. Alam ko naman kasing siya ang inaabangan ni Amiel para alamin kung uuwi na ako.

Sinensayasan ko ang taxi driver na umalis na kami. Sa likod kami ng building dumaan para siguradong hindi mapansin ni Amiel ang pagdating at pag-alis ng taxi.

Tiwala naman ako sa driver kasi ang guard mismo ang kumuha nito. I know sinabi na rin sa kanya ni Gina ang balak namin. Sa ngayon magagawa ko pa ito pero alam ko ring this is the first and last time na magagawa ko ito. I'm sure kapag nakalabas si Gina na hindi ako kasunod,aakyat na yun sa opisina at kapag nakita niyang wala ako doon i'm sure by then he'll figure things out.

I should start thinking kung paano ko siya matatakasan next time.

That is kung hindi pa rin siya magsasawa.

How I wish magsawa na siya ng maaga.

Kasi honestly hindi ko na talaga alam kung kaya ko pang magpatawad uli.

Agad akong bumaba ng taxi matapos magpasalamat sa driver. Ngumiti ako sa guard at sa receptionist na nag-uusap sa lobby ng building na kinaroroonan ng bago kong condo unit.

I feel like I am so drained and so tired.

Napabalikwas ako ng bangon ng maramdaman ko ang pangangasim ng aking sikmura.

Sumuka ako ng sumuka hanggang sa pakiramdam ko nailabas ko na ang lahat ng kinain ko kagabi. Hinila ko ang tuwalya sa sabitan at ipinunas sa aking bibig.

Napaupo ako sa tiled floor ng banyo. Hinang hina ang aking pakiramdam. Marahan kong minasahe ang aking tiyan. Inisip ko kung alin kaya sa mga kinain ko kagabi ang nakasama sa aking tiyan. Hindi naman talaga siya masakit,nangangasim ang pakiramdam ko at medyo nahihilo na rin ako.

Am I sick?

Dahan dahan akong tumayo at hinanap ang aking toothbrush. Nanlaki ang mata ko ng makita ko ang lagayan ko ng sanitary napkins na wala pang bawas.

Could it be?

I suddenly remembered ganitong ganito din ang naramdaman ko noon na pilit kong iniignora dahil mas inintindi ko ang ibang bagay keysa sa aking kalusugan yun pala hindi ko alam na may munting buhay na sa aking sinapupunan.

Nangangatog ang aking mga kamay na humawak ako sa sink. Hinaplos ko ang aking tiyan.

"Oh God! Please guide me kung talagang meron na po akong munting anghel sa aking sinapupunan. ,please don't take my baby again. .,umiiyak kong usal.

God gave me a reason to be alive again and I won't waste this chance.

Panay ang patak ng mga luha sa aking pisngi pero nakangiti ako.

I am so happy kahit na hindi ko pa napapatunayan kung totoong nagdadalang-tao ako.

Nararamdaman ko. . . ,