The Price of Freedom
1012 Words
Chapter 10
-ZELENA's POV-
I glanced at the clock hanging on the living room wall.
Alas-singko na ng hapon, but wala pa ring sign na umuwi si Hunter.
With a tired sigh, I dragged my feet toward my bedroom. My body was begging for rest, my eyelids heavy from the day’s endless chores.
Pagbagsak ko sa kama, napahikab ako nang malalim until my jaw almost ached. My hands throbbed painfully—raw, almost bleeding—from scrubbing curtains and carpets that felt heavier than my own exhaustion.
At alam kong sinasadya iyon ni Hunter. Pinapahirapan niya ako sa bahay.
Hunter wanted to wear me down.
May laundry area naman sa bahay, pero hindi niya ako pinapayagang gamitin. Gusto niya akong pahirapan.
At mas masakit doon… hindi niya alam kung gaano kasakit maging asawa niya.
The refrigerator was empty as always. Bread and coffee had become my only comfort. Hindi rin naman niya kinakain ang mga niluluto ko, kaya natuto na lang akong tumigil.
Yakap ang sarili, I whispered a short prayer.
Before I knew it, sleep pulled me under.
The next morning, maaga akong nagising ulit para maglinis.
But when I stepped into the garage, my heart sank.
Wala pa rin ang kotse niya.
Hindi siya umuwi kagabi, at hindi ko alam kung nasaan siya.
A familiar ache twisted inside my chest.
Alam ko kung nasaan siya kahit hindi ko na itanong.
He was with someone else.
Napangiti ako nang mapait, pero agad kong iwinaksi sa isip ang ideyang iyon at bumalik sa loob ng bahay.
Well… I know what he’s capable of.
After a simple breakfast, naligo ako at nagsuot ng blue mini dress na lampas lang ng kaunti sa tuhod ko. My damp hair fell loosely over my shoulders.
Gusto ko sanang pumasok sa school… pero nagdadalawang-isip ako.
Wala na rin akong pera. Naputol na ang sustento ni Daddy, at hindi rin naman ako binibigyan ni Hunter.
Kahit nga basic na pangangailangan, nahihirapan na ako. Hindi ko alam kung paano ako bibili ng mga kailangan ko, lalo na’t hindi naman ako ang naggogrocery.
Napatigil ako sa ginagawa kong pagpunas ng baso nang makarinig ako ng tunog ng kotse sa labas.
Bigla akong kinabahan at napahawak sa dibdib ko.
It was Hunter.
Ngayon lang siya umuwi.
Napalunok ako at pilit pinakalma ang sarili ko.
Here’s the continuation in emotional Taglish, keeping the tension, dominance, and drama while making the flow smooth and intense:
Napalunok ako at pilit pinakalma ang sarili ko.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto.
Mabagal. Mabigat.
Parang bawat tunog ay dumadagundong sa dibdib ko.
Hindi ako agad lumingon.
Hindi ako handa.
Pero naramdaman ko ang presensya niya.
“Hindi ka pa tapos?” malamig niyang tanong.
Napapikit ako sandali bago humarap sa kanya.
“P-pa… patapos na,” sagot ko, pilit pinapakalma ang boses ko.
Sandali niya akong tinitigan.
Mula ulo hanggang paa.
Parang sinusuri.
Parang may hinahanap.
Hanggang sa tumigil ang tingin niya sa suot ko.
The blue dress.
Nanigas ang katawan ko.
“Lumabas ka?” tanong niya, mababa ang boses.
Napalunok ako.
“O-oo… sandali lang. Bumili ako ng—”
Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.
Bigla siyang lumapit.
Mabilis.
Too fast.
Napaatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa mesa.
“Hindi ako nagtanong kung ano ang ginawa mo,” malamig niyang putol. “Ang tinanong ko—lumabas ka?”
“O-oo…” mahina kong sagot.
His jaw tightened.
Galit.
Pero may iba pa.
Something darker.
“Sinong kasama mo?” tanong niya.
“W-wala… ako lang—”
Bigla niyang hinawakan ang baba ko, pinilit akong tumingin sa kanya.
“Don’t lie to me.”
Nanginginig ang katawan ko.
“H-Hunter… nagsasabi ako ng totoo…”
Tinitigan niya ako nang matagal.
Parang hinahanap kung nagsisinungaling ako.
Hanggang sa dahan-dahan niyang binitawan ang mukha ko.
Pero hindi siya lumayo.
Mas lalo pa siyang lumapit.
Ramdam ko ang init ng katawan niya.
Ang bigat ng presensya niya.
“You’ve been acting differently,” bulong niya, halos dikit na ang mukha namin.
Napalunok ako.
“Ano… ano pong ibig mong sabihin?”
His lips curved slightly.
Not a smile.
A warning.
“Hindi ka na masyadong takot.”
Nanlaki ang mata ko.
“H-Hindi po—”
“Stop.”
Isang salita lang.
Pero natigil ako.
Tuluyan.
Bigla niyang hinawakan ang bewang ko.
Mahigpit.
Napasinghap ako.
“H-Hunter…”
“Maybe I’ve been too lenient,” bulong niya, malamig pero mabigat.
My heart pounded wildly.
“Ano po—”
Hindi ko na natapos.
Bigla niya akong hinila palapit sa kanya.
Halos dumikit ang katawan ko sa kanya.
“Let me remind you…” he whispered near my ear.
Nanginginig ako.
Takot.
At kung ano pang hindi ko maintindihan.
“You are my wife.”
Napapikit ako nang mariin.
Mahigpit ang hawak niya sa akin.
Parang ayaw niya akong pakawalan.
Parang inaangkin niya ako.
“And I haven’t claimed what’s mine yet.”
Tumigil ang mundo ko.
“H-Hunter…”
Mahina.
Basag.
Pero hindi niya ako pinakinggan.
Bigla niya akong binuhat.
Napasinghap ako sa gulat.
“H-Hunter! I—”
“Quiet.”
Diretso niya akong dinala paakyat ng hagdan.
Bawat hakbang niya, parang lalong bumibigat ang kaba sa dibdib ko.
“P-please…” bulong ko. “Hindi pa ako handa…”
Hindi siya sumagot.
Mas lalo lang tumigas ang ekspresyon niya.
Pagdating sa kwarto niya, sinipa niya ang pinto para magsara.
Malakas.
Napapitlag ako.
Dahan-dahan niya akong ibinaba sa kama.
Pero hindi siya lumayo.
Nanatili siyang nakatayo sa ibabaw ko.
Nakatingin.
Matindi.
Mapanganib.
“You don’t get to decide that,” malamig niyang sabi.
Nangingilid ang luha ko.
“H-Hunter… please…”
Saglit siyang tumahimik.
Parang may iniisip.
Parang may laban sa sarili.
Pero ilang segundo lang—
Bumalik ang lamig sa mga mata niya.
“This marriage…” he said slowly, “was never meant to be gentle.”
Napahawak ako sa bedsheet.
Takot.
Kabado.
At wala akong matakbuhan.
“You’re mine,” he added, his voice low and final.
“And tonight… I’ll make sure you remember that.”
- Writer
