Chapter 25
2155 Words
Chapter 25 | ST
May binigay na isang papel si Andy na may listahan kung ano ginagawa ni Cadence o routine niya. Kita ko sa unang list ay need offeran ng kape kapag dumating siya. Naghila ng upuan si Andy ng swivel chair para samahan ako. She’s wearing glasses and a tight pencil skirt.
“So… Mr. Hamilton loves black coffee with a pinch of sugar,” she said. Tahimik lang ako binabasa kung ano ba dapat gawin bilang sekretarya niya sa kumpanya na ito. Tumingin siya sa akin at may nakaukit na matamis na ngiti. “Uhmm… are you close with him? He’s your uncle, right?”
“Y-Yeah…” I replied.
Nagliwanag ‘yung mukha niya. “You know… I like your uncle because I am attracted to a strict and demanding boss.”
In my entire life, Cadence has never been ruthless to me. He’s always sweet and caring to me. Siguro ngayon ko makikita kung paano niya tratuhin ang ibang tao maliban sa akin. Sana gano’n pa rin ang pakikitungo niya sa akin pero boss ko na siya ngayon.
Ngumiti na lang ako sa sinasabi niya. Hindi ako sanay may nagsasabi sa akin na mga babae verbally kung gaano nila kagusto si Cadence. May parte pa rin sa akin na nagseselos at gusto ko siya ipagdamot sa iba. Paano ko nga ba siya ipagdadamot kung pinakilala akong pamangkin sa kumpanya na ito? Hays.
Narinig kong tumunog ‘yung intercom at nagsalita doon si Cadence. My heart hammered as his deep voice resonated through my ears. s**t.
“Where is my coffee?” he asked, in an authoritative tone.
“G-Gagawin ko palang, Cadence,” I replied. Namilog mata ko na napagtanto ko na tinawag ko lang siya sa pangalan niya.
“I want my coffee now.”
Huminga ako ng malalim at hinayaan ko muna si Andy gawin ang kaniyang trabaho sa tabi ko. Naglalakad ako sa pantry station at hinahanda ko na ‘yung kape niya. Bakit ba kinakabahan ako ngayon? Nung nasa Florida ako na nagt-trabaho ay maayos naman ako, ah? Kainis ka talaga, Cadence. Your presence makes me nervous!
Nang matapos ko na itimpla ‘yung kape niya ay nagtungo na ako sa opisina niya. Kumatok muna ako bago pumasok. Wala naman nagsalita kaya binuksan ko ‘yung pintuan. Nandoon siya busy sa kaniyang laptop. Napanguso ako habang naglalakad palapit sa kaniyang office desk. His face looks serious while reading the report through his laptop. Maingat ko nilapag ‘yung kape sa lamesa niya.
“That’s your coffee…” napakagat ko ‘yung labi ko na tumingin na siya sa akin. Tiningnan niya muna ‘yung kape na ginawa ko at sinimulan niya inumin ‘yun. Bigla siya tumango ng paunti-unti nang matikman na ‘yung gawa kong kape. “D-Do you like it?”
“It tastes like what I want for a coffee.”
“Thank you, Cadence.”
He cleared his throat. “Kyla, I want you to address me properly during office hours. I know we’ve known each other for a long time but I want you to call me sir during work.”
Okay fine. Hindi ako nagsalita pero I curtly bowed at him as a sign of respect. He was right, I should address him properly since he is the CEO of this company. Lumabas na ako pero sa loob-loob ko ay malungkot sa nangyayari. Tahimik lang ako nakikinig sa sinasabi ni Andy hanggang sa bumalik siya sa station niya.
I can do this as his secretary. I checked his meetings for today… may isang meeting lang siya kay Mr. Raval at 4PM. Tapos the rest ay wala na as of now. Ako rin bahala kung isasali ko ba ‘yung request ng mga tao kapag need ng meeting kay Cadence. Nakita ko na tumayo mga tao hudyat na lunch break na nila.
Biglang lumabas si Cadence at mga tao ay napatingin sa kaniya lalo na mga babae. Napanguso ako. I don’t know kung sasabay ba ako pero nanatili ako na nakaupo habang tinitingnan ‘yung phone ko.
“Aren’t you going to eat lunch?” he asked.
Umangat ‘yung tingin ko sa kaniya. Nakakunot ang noo niya at nanatili pa rin siya nakatayo doon parang hinihintay ako.
“Siguro later na lang. I’ll try to order a sandwich since I’m not that hungry,” I responded. Ramdam ko ‘yung tensyon sa amin dalawa. “You can go eat your lunch. I’ll stay here and wait for you to tell me your order.”
“Kung hindi ka pa kakain, hindi na muna ako. I’ll wait for you.”
I shook my head. “Mauna ka na, sir. Thank you. I’ll just do my job here.”
Narinig ko siya na huminga ng malalim at bumalik sa kaniyang opisina. Nag pokus na lang ako sa pagc-check ng emails at sa pag eencode ng papers. Ganito pala feeling kapag hindi kayo masyado nag-uusap ni Cadence. I am so sad inside of my heart. I wish I could talk to him and pour out all my feelings for him.
Mabuti na lang hindi ako masyadong busy kasi sinasalo pa kahit papaano ni Andy ang dapat kong trabaho. Tiningnan ko ay alas dos na ng tanghali ay hindi pa rin ako kumakain. Hanggang sa nakita ko si Andy na may dalawang paper bags.
“Hello! May inorder nga pala sa’yo si Sir. Huwag ka raw magpakagutom diyan. Nandito rin pagkain niya kasi gusto niya sabay kayo,” Andy beamed. I saw she bought it from Subway! Nilapag niya na ‘yung ham and veggie sandwich. “Wait lang, ha? Hatid ko lang ito kay Sir.”
Tumango ako. Medyo kinilig ako dahil binilhan niya ako pagkain. Sa totoo lang kasi ay wala naman ako kasama kumain kaya hindi na ako nag lunch break. Usually si Zora lang naman kasama ko palagi sa dating kumpanya na tinatrabahuan ko.
Nang bumalik si Andy ay umupo na siya sa tabi ko. Ngumiti siya sa akin at inayos ‘yung salamin niya. Her hair was tied in a messy bun. Like a usual employee working in a company. Kumakagat na ako ng sandwich na binili sa akin.
“Sabi nga pala ni Sir pwede ka raw muna mag-ikot ikot dito sa kumpanya habang wala ka pa raw masyadong ginagawa. Hays! Hindi ba kayo close ng tito mo?” she inquired.
My mouth gaped. “U-Uh… medyo? Siguro dapat formal lang ngayon kasi nagt-trabaho ako sa kaniya.”
“Ang weird hindi ka niya kinakausap sa intercom. Sa akin niya inuutos ‘yung sasabihin sa’yo.”
“Hayaan mo na. Kahit Tito ko siya ay boss ko na siya ngayon. Para wala special treatment since I'm from a family who built this company.”
“Sabagay. Samahan pa ba kita na mag-ikot dito o kaya mo na?”
I chortled. “I can handle it. Thank you!”
Pinagpatuloy niya na ‘yung trabaho niya at inubos ko na lang ‘yung sandwich. Hanggang sa napagdesisyon ko na umikot dito. Actually, alam ko naman na ito since nung bata pa ako ay binibisita namin si Daddy sa trabaho. Pero marami nagbago. The interior and the furniture of it. Wala naman masyado halaman dati pero ngayon ay on each corner ay may halaman.
Kinatutuwa ko ay nandito pa rin ‘yung vending machine ng mga softdrinks. Okay, iniiwasan ko mag intake ng sugar pero hindi masama kung uminom ako ng isang beses ngayon diba? Habang nasa kamay ko ‘yung coca cola in can, nararamdaman ko na hinahangin ‘yung buhok ko. Pinatong ko ‘yung kamay ko sa barandilya at tinitingnan ‘yung kabuuan ng lugar.
Everything was so peaceful and beautiful. Hapon na ngayon kaya hindi na masyado mainit ‘yung araw. Ang main branch ng kumpanya na ito ay malapit sa port kaya kita ko ‘yung dagat. Tapos may malalaking barko. Iba’t ibang kulay ang makikita ko na package cargo na binubuhat ng malaking crane.
What if Kyle didn’t die? If he will be able to sit on his swivel chair and lead the whole company on his own? I bet yes. And I could vaguely remember his shadows kissing my forehead. I guess I was just drunk, huh?
Mayamaya’y tapos na ‘yung shift namin lahat. It’s already dawn and the moon was proudly shining against the dark. Kinuha ko ‘yung handbag ko at pansin ko hindi pa lumalabas si Cadence. Si Andy ay naghahanda na rin umuwi at nakapag-ayos na. Lumapit ako sa kaniya para magtanong.
“Andy! Uuwi na rin ba si Cadence?” I asked.
“Mamaya pa raw. By the way, you don’t call him Tito?” Andy replied, bewildered.
My lips pursed. f**k! Nadulas ako. Dapat masyado ako nag-iingat lalo na pinakilala akong pamangkin sa kumpanya na ito. Nakakainis!
“W-We don’t call him that way. Even my brother.”
“Oh! I understand. Sige aalis na ako. Ingat ka, ha?”
I nodded. “Thank you! Bukas ulit.”
Naglakad na siya palayo sa akin. Mabuti na lang ay nakahinga ako ng maluwag kasi baka mahuli ako. Parang ang weird naman kasi ayaw ni Cadence tawagin siya ng gano’n at mahal niya ako. Nilingon ko ‘yung pintuan ng opisina niya. He hasn’t left his office until now. Pinapanindigan niya bang ayaw niya ako makita na?
Hindi ko na kinatok ‘yung pintuan kasi dalawa na lang naman kami dito sa palapag na ito e. Nakita ko siya na masyadong busy na nagbabasa ng business proposals. Bukas na ang dalawang butones. Hindi niya na rin suot ‘yung coat. Gulat niya akong nilingon with my unexpected arrival inside his office.
“What are you doing here?” he asked, coldly.
“I-I don’t know…” I responded. Kinagat ko ‘yung ibabang labi ko sa sobrang kaba ko. Mas lalo ako kinakabahan sa kung paano niya ako tingnan. “I-I don’t know where to start.”
“You told me to stay out of your life. Then I obliged.”
“Y-Yeah I did say that…”
“Then what are you doing here?”
Our eyes locked together for one minute. I could still see the young version of Cadence through his eyes when I had a huge crush on him. Panahon na lagi ko siya ninanakawan ng tingin. Lagi ko siya hinahanap kay Lola Isabel kasi ayaw makipaglaro sa akin ni Kuya Kyle.
Feeling ko napahiya na naman ako sa harapan niya. Bumuga ako ng hangin at umalis na lang ako ng walang paalam sa opisina niya. Fine, I get it. Ako naman pumili ng desisyon na ito e. Kung siya pinaninindigan niya, dapat ako na rin!
Mahalin ko muna sarili ko ngayon. Pinagtagpo lang kami ni Cadence pero hindi kami para sa isa’t isa. Marami pang deserving ang para sa kaniya. Kung saan siya masaya, doon na rin ako. Nang makapasok na ako sa elevator ay malapit na magsarado ‘yung pintuan nang makita ko siya na hinahabol pala ako.
“Kyla!” he called.
But it was too late. Nagsarado na ‘yung pintuan ng elevator. Siguro mag Grab na lang ako ngayon pauwi. Pero hindi ko feel pa umuwi kasi alam ko doon din uuwi si Cadence. Ugh!
There is a cafe nearby, maybe I’ll just grab dinner and a hot choco too? Naglalakad na ako ngayon papunta sa cafe. Mabuti na lang walang masyadong tao. Ang lamig na kasi ngayon since December na rin.
Nang makaorder ako ay naghanap ako ng pwesto, doon ako sa hindi ako makikita ni Cadence. I don’t need to rush things for my lovelife. Kahit ba pangarap ko makabuo ako ng sarili kong pamilya. I just need to find the right one and the deserving man for me before I decide to build my own family.
Hinipan ko ‘yung hot choco at halos mag moist na ‘yung salamin sa cafe sa sobrang lamig. Malapit na rin pala magdiwang ng pasko. Sixteen days before christmas. Kaya ‘yung decoration ng cafe ay pasko na.
“Hi… you look familiar to me,” the man said.
Napalunok ako. May nabubuo na takot sa dibdib ko baka siya ‘yung nagbabalak na pumatay sa akin. Ngayon humigpit ang hawak ko sa handbag. Mukhang napansin niya ata na natatakot ako.
“I’m sorry, miss. I didn’t mean to scare you like that. I’m Kai Trevor Hamilton,” he continued. Kumunot noo ko habang tinitingnan ko siya ng matagal. He looks familiar too. Mukhang nakahinga siya ng maluwag na mapanatag ako. “Did I scare you? I’m deeply sorry about that.”
Napalunok ako. “It’s fine. May kailangan ka ba sa akin?”
“Do you know Cadence?”
“Yes, he’s my—” I paused. Should I say what? “H-He’s my uncle. Why?”
He smirked. “He’s my brother. Let’s talk about him.”
- Writer
