4 yaşındaydı babasız kaldığında. Nenesi kapının önünde çamur yığının içine oturmuş, bağıra bağıra göğsünü dövüyordu. Öyle bir feryat yükselmişti ki Sarıyaprak semasına sanki kıyamet kopana kadar da inmeyecekti yer yüzüne. Gülhanım'ı en çok annesinin hali korkutmuştu. Saçlarını yola yola ağlayışı, kendini tokatlayışı, hatta karnındaki kardeşini yumruklayışı. Evdeki çalışanlar ellerini bağlamakta bulmuştu çareyi. Ama öyle çok bağırmıştı ki annesi günlerce sesini soluğunu kaybetmiş bir şekilde göz yaşı dökmek zorunda kalmıştı. Günler o şekilde karanlık ve kasvetli geçerken, bir feryat daha duyuldu konakta. Ama bu kez başka bir şeye aitti bu ses. Daha tiz, daha taze. Yeni doğmuş bir bebeğin isyanıydı sanki. Kardeşi gelmişti dünyaya. Annesi, işte o gün bir daha konuşmamak üzere susmuş, bir daha
