Belki de Sungur konağında yenilen en sessiz akşam yemeğiydi. Behiye hanım, kendini iyi hissettiği için salondaki yatağı toplatmış ve ailesi ile aynı sofraya oturmak istemişti. Ama önüne koyulduğundan beri tabağındakileri tırtıklayan ve ağzını bir kez bile açmayan kocası canını sıkıyordu.
- Celil ağa, hayrolsun hasta mısın?
- Yoktur bişeyim kadın. Sen yemene bakasın.
- Ne dedi komutan, bize bu kötülüğü edeni bulmuşlar mı?
- Karışma sen adam işine.
Cesur, lokmasını yuttuktan sonra bir yudum su içip babasına dikti bakışlarını.
- Ben karışayım o zaman Celil ağa. Ne oldu karakolda, yok mu bir haber?
- Yokmuş. Düşmanım var mı diye sordular.
- Sen ne dedin?
- Yok dedim, düşmanım. Cesur gibi oğlum varken düşmana ne hacet dedim.
- Karnın doyduysa çayı küçük salonda içelim senlen. Açık açı
