Korku... Öyle bir duyguydu ki duyduğum bazen aklımı kaçırtacak kadar ileri gidiyordu. Canımdan yana zerre korkum yoktu ama söz konusu evlatlarım olunca gökkubbe başıma yıkılıyordu sanki.
Üç gündü diken üstünde yaşıyorduk. Şebnem ile ilgili herhangi bir şey bulunamamıştı daha. Çocuklarımı saniyelik bile gözlerimin önünden ayıramıyordum. Mehmet tüm güvenlik önlemlerini almış olsada yine de içim bir türlü rahat etmiyordu. Şebnem Allah korkusu olmayan biriydi. Ceren'i küçük yaşta organ mafyasına satan biri beni oğlunun ölümünden mesul tuttuğu için çocuklarıma neler yapmazdı.
Serkan cani, korkunç, ruh hastası biriydi. Hamile halimle bana etmediği eziyet kalmadı hem psikolojik, hem de fiziksel buna rağmen onu bilerek ya da isteyerek öldürmedim. Sadece kendimi ve bebeklerimi kurtarmak istedim
