MERYEM

1. Bölüm

Karanlıktı. Korkuyla koştuğum yol önümü göremeyeceğim kadar karanlıktı. Zifiri karanlığın içinde çok korkuyorum, nerdeydim ben böyle? Korkudan hıçkırıklarla ağlıyorum. Çıplak ayaklarımın bastığı çalı çırpı canımı çok yakıyordu. Sivri taşların soyduğu, yara bere içindeki ayaklarıma batan her diken beni daha çok ağlatıyordu.

"Meryem! " Karanlığın içinde korkuma ışık olan bir sesle koşmayı bıraktım.

"Meryem! " Biri yardım dilenirce adımı yana yakıla haykırıyordu. Sağa, sola bakınıyorum çaresizce.

Yok...

"Meryem! " Bir yanım sesin sahibini tanıyor, ama kim olduğunu çıkaramıyorum. Onu tanıyan yanım onun için çok endişeleniyor.

"Yardım et Meryem! " Koşa koşa katettiğim yol uçurumun kenarına varıyor. Dibinde biri var, yardım istiyor. Elimi uzattım ona doğru, tutundu. Onu yukarı çekmeye çalışırken bir bebek sesi yankılanmaya başladı. Bebeğin sesi ile daha çok ağlamaya başladım. O benim bebeğimdi.

Yukarı doğru çekmeye çalıştığım kişiyi kurtarmaya gücüm yetmiyordu ve bebeğim patlarcasına ağlıyordu. En son elimi o kişinin elinden kurtarmaya çalıştım, ama bırakmıyordu.

"Yardımına ihtiyacım var Meryem bırakma beni... "

"Bırak bebeğim ağlıyor! " Çaresizce çırpınmama rağmen elimi bir türlü bırakmıyor.

"Ben olmadan bebeğimizi bulamazsın, sen olmadan ben ona kavuşamam. Yardımına ihtiyacım var Meryem bırakma beni. " Ben elimi kurtarmaya çalıştıkça o daha da sıkı tutuyordu.

.....

"Abla! Ablaaa! " Açtığım gözlerime tepemde dikilen Asel değdi ilk. "Niye ağlıyorsun abla? " Ağlıyor muydum ben? Hemen doğrulup ellerimle ıslak gözlerimi sildim.

"Ya Rabbi hayrını bana şerrini şeytana çevir. " Ne biçim rüyaydı o öyle. Hâlâ içim acıyordu. Asel küçük elleriyle yanaklarımı okşadı.

"Kötü rüya mı gördün? " O tatlı sesi gülümsetti beni.

"Evet cantanesi, kötü rüya gördüm. "

"Sabah namazından sonra uyudun ya ondan oldu, babaannem öyle demişti. " Daha altı yaşındaki küçük hanım bana ders veriyordu. Amcamın beş çocuğunun en küçüğüydü Asel. Bıcır bıcır konuşur, çok tatlı ve akıllıydı. Tabi sık sık nazar değmeside kaçınılmazdı.

"Doğru dedin canımın tanesi sabah namazından sonra uyuyunca kötü rüya gördüm. Ama seninde suçun var azıcık sen uyuttun beni. " sık sık odasından kaçıp gelir benimle uyurdu Asel. Dün gece de yine gelmişti ve beraber uyumuştuk.

İkimiz birlikte ayaklanıp birlikte odayı topladık. Ben üzerimi giyinirken Asel bıcır bıcır bir şeyler anlatmaya devam etti. Ama gördüğüm rüya bir türlü hatrımdan çıkmıyor. İkimiz beraber mutfağa indiğimizde annemle yengem sofrayı bahçeye kuruyorlardı güzelleşen havadan istifade. Hemen onlara yardım etmeye başladım.

Cemile Yenge'm amcamın ikinci eşiydi. İlk eşi Allah rahmet eylesin Zehra Yenge'm Fatıma daha bir yaşındayken vefat etmişti. Benimde süt annemdi. Annem doğumdan sonra rahatsızlanınca ilk o beni emzirmiş. Ali Abi iki yaşın üzerinde olduğu için onu sütten kesip annemin hastanede yattığı iki ayın ardında da bir buçuk yıl emzirmiş beni taki Fatıma'ya hamile kalana kadar. Mekanı cennet olsun çok iyi bir insanmış ben pek hatırlayamasamda. Daha sonra Azam Amca'm Cemile Yenge'm ile evlendi. Hayal meyal hatırlarım düğünlerini. Ondan da üç çocuğu oldu, iki oğlan bir kız. Kuzenlerimin aksine benim hiç kadeşim yok, çünkü annem ile babamın çocukları doğduktan en geç bir hafta içinde hep ölmüşler. Dört abim bir de ablam ölmüş. Sonra ben olmuşum, yaşayacak nasipim varmış ki bugün yirmi dört yaşındayım. Benden sonra doğan bir kardeşim de yine öldü.

Bundan sebep sadece annem ile babam değil tüm aile üzerime titrer. Hele ki dedem ile babaannem.

"Uykucular uyanmış! " Annesine kıkır kıkır gülerek baktı Asel. Tepsideki kahvaltılıkları bahçedeki masaya götürüp sofrayı düzenleyen Fatıma'ya bırakıp mutfağa döndüğümde Asel annesi ile anneme uykuda ağladığımı anlatıyordu. Annemin yüzü gölgelenirken bana döndü.

"Meryem, ne oldu kızım? "

"Yok bir şey annem rüya görmüşüm öyle, şimdi hatırlamıyorum bile. " Onu sakinleştirmek için gülümseyerek yanağından öptüm. O da bana gülümserken çay demliklerini alıp bahçeye çıktım. Her zaman ki gibi dedem ile babaannem birlikte sofraya teşrif ederken masada oturan herkes ayaklandı her zaman ki gibi. Dedem sofranın başına geçip otururken sağ tarafına babaannem sol tarafına babamın geçmesiyle hepimiz sofraya geçtik. Dedemin, "Bismillah! " Diyerek başlamasıyla hepimiz kahvaltıya başladık.

Bizim evde her sofraya bu şekilde oturulur ve ben bu ailenin bir parçası olduğum için her gün şükrediyorum.

Kahvaltıdan sonra babam, ben kendimi bildim bileli severek yaptığı işine manava giderken, amcam marangozhanesine gitmek için evden çıktı. Ama Ali Abi'nin hâlâ çıkmamış olması dikkatimden kaçmadı. Öğretmenlik yaptığım Kur'an kursuna gitmek için her zaman olduğu gibi bugün de siyah örtünün üzerine siyah feracemi giyerek çıkmak üzereyken Ali Abi elini omuzuma koydu.

"Hadi gel bugün seni ben bırakayım kursa, dönüşü de yine ben alırım seni birlikte döneriz. "

"Peki. " İkimiz birlikte dışarı çıkarken Ali Abi'nin benimle konuşmak istediğini anlaşmıştım. Az sonra birlikte yola çıktığımızda hafif bana taraf bakıp gülümsedi. Arabayı sağa çekip konuştu.

"Meloşum, seninle bir şey konuşmak istiyorum. " Öyle güzel bir Meloşum deyişi var ki kendimi abisi tarafından şımartılan küçük çocuklar gibi hissediyorum.

"Tabi abim. "

"Emin olduğum bir insan olmasa sana bu konuyu açmazdım. Önce seninle konuşayım kararına göre daha sonra dedeme, amcama konuyu açarım. " Başımı hafif salladığımda Ali Abi konuşmaya devam etti. "Benim arkadaşım Kemal vardı ya, usulünce konuyu bana açtı. Kur'an kursunda yeğeni de varmış öğretmenlik yaptığın çocuklardan biri. Annesi seni çok beğenmiş o da aramızdaki arkadaşlık hukukundan dolayı önce benimle konuştu. Olurun varsa annesi bize gelecekmiş ama yok olmaz dersen bu konu burda kapanır. "

Ne diyeceğimi bilemedim. Arkadaşı o kadar düşünceli ve ahlaklıydı ki bir iş için bize gelmek zorunda kalsa bile evde genç kızlar var diye asla içeri girmez kapıda beklerdi.

"Sen bu konuyu bir düşün akşam seni almaya geldiğimde bir cevap verirsin. " Başımı hafif salladığımda Ali Abi arabayı çalıştırıp yola devam etti.