Title:Unexpected Feelings: Kwento nina Mia at Kyle

Chapter 1 Mia Mendoza stepped out of the jeepney with her backpack slung over one shoulder, puso ng kaba. Ang init ng hapon sa Manila, pero hindi iyon ang dahilan bakit parang umiikot ang mundo niya. Bagong school. Bagong simula. Bagong mukha na hindi niya kilala. “Ito na nga,” bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang back gate ng St. Gabriel High. Malaki. Maliwanag. Ang dami ng estudyante. Ang daming boses na hindi pamilyar. Mia inhaled deeply. “Kaya ko ‘to,” sabi niya… pero hindi pa rin gumagaan ang dibdib niya. Sa unang araw niya sa bagong school, hindi pa siya sanay — hindi sa dami ng tao, hindi sa mga tingin ng estudyante, at lalo na hindi sa mga tanong ng mga kaklase sa paligid niya. “Bagong student?” tanong ng isang girl na naka-pink na polo habang nakatayo sa gilid ng corridor. “O-oo,” sagot ni Mia, halos mahubad sa sarili dahil sa bigat ng tingin. “Ayos, game. Ako si Janine,” sabi ng girl at ngumiti. “Welcome sa SG. Ano name mo?” Mia bahagya lang ngumiti. “M-Mia…” Hindi nagtagal, tumunog ang kampana para sa homeroom. Dinala si Mia sa isang classroom na puno ng mga nakatutok na mata. “At this end, seat ka,” sabi ng teacher. Tumango si Mia at dahan-dahang umupo… right beside the bad boy ng klase. Kyle Santiago pov Habang naglalagay ng books sa desk niya, dahan-dahan tinitingnan ni Kyle ang bagong kaklase sa tabi niya. Hindi tulad ng iniisip ng karamihan, hindi bastos si Kyle. May aura siyang confidence, pero may class. Rich siya — halata dahil sa branded na relo at naka-perfume na hindi overpowering. Lahat ng girls tumingin sa kanya, pero puro silent respect. Ngunit hindi niya inaasahan ang makakita ng isang tahimik na girl na may malaking mga mata at mahiyain ng ngiti. Hi,” biglang bungad ni Kyle, simple lang. Mia almost jumped sa stiffness niya. “U-um, hi,” sagot niya, halos hindi marinig. Kyle smiled — parang gentle breeze compared sa mga intimidating na classmates niya. “Ako si Kyle — kung kailangan mo ng help dito, sabihin mo,” sabi niya, genuine. Mia blinked. “N-Okay…” sagot niya, bagama’t hindi pa rin niya alam kung bakit siya napapansin sa binata. Isang araw, nagbigay ang teacher ng surprise group project. “Mia, kasama ka sa group ni Kyle,” ani Ms. Reyes habang nakatitig sa list. Kasama si… Kyle? “K-Kyle?” bungad niya at kinabahan. Kyle just smiled at her — the iyon tuloy nagpalabnaw ng kaba ni Mia. Hindi naging madali yung project — isang malaking presentation tungkol sa local history. Pero dahil magkagrupo sila, maraming pagkakataon para mag-usap. “Here,” sabi ni Kyle isang afternoon habang inaabot ang mga research notes sa kanya. “Mas okay siguro kung ganito yung outline — mas madaling intindihin.” Mia tumingin sa kanya at tumango. “Salamat…” boses niya mahina, parang nanginginig pa. Habang lumalalim ang proyekto nila, unti-unting nagiging mas madalas ang mga ngiti nila sa isa’t isa. Hindi awkward na tingnan lang ang isa — may comfort na. May understanding. Pero hindi pa rin maalis kay Mia ang question: “Bakit ba parang every time na minsan lang kami magkausap… inaantay ko yung next time?” Hindi niya maintindihan — pero ramdam niya ito. Pinipilit niya itong i-ignore… pero hindi talaga nawawala. Ito yung moments na hindi niya inaasahan: Hindi nagiging rude si Kyle. Hindi siya binubully. Hindi siya tinutukso dahil baguhan siya. Instead… gentle. Matulungin. At minsan, parang ito yung taong pinapangarap niyang makilala. One afternoon matapos ang klase, naglakad sila papalabas ng school — pareho silang may lakad pa. “Gano ka ka-occupied sa project?” tanong ni Kyle habang hawak ang binder niya. “Hmm… medyo,” sagot ni Mia. “Pero nagiging okay din kasi parang mas naiintindihan ko na yung topic.” Kyle smiled. “That’s good.” Maya-maya pa, tiningnan ni Mia yung paligid… Parang gusto niyang sabihin yung isang bagay, pero parang may something na humaharang. Silence. Hindi awkward, pero hindi rin masyadong busy. Hanggang sa… “Thanks for helping me today,” sabi ni Mia, finally. Kyle looked at her directly. “You’re welcome,” sabi niya. At dun… unexplainable grin pumunta sa mukha ni Mia. Hindi niya inaasahan. Hindi niya pinlano. Pero yun yung moment na parang focus nya sa mukha ni Kyle… mas tumagal kaysa dapat. Grabe. Ano ba ‘to? Hindi ba siya dapat natatakot na makipag-close kay Kyle? Pero bakit… …nagpapakaba siya tuwing tinitingnan siya nito? …ngumingiti siya every time na kina-call siya ni Kyle para sa group task? …at bakit parang gusto niya pang makipag-usap after school kahit hindi related sa homework? Hindi niya maintindihan. Pero may isang thing na talagang na-feel niya: Hindi ito basta crush lang… Parang may something deeper.