Sweet Vengeance

Chapter 18

Masyadong tahimik ngayon sa mansion. Tila ba takot gumawa ng ingay ang bawat isa. Kasalukuyan akong kumakain ng almusal, at nasa harap ko rin ngayon si Coven.

Kanina pa kami hindi nag papansinan ramdam din ang tension sa pagitan naming dalawa. Pansin ko na nagpapalitan na ng tingin yung mga tauhan kong nakapalibot ngayon sa hapag pati na rin ang pag kunot ng noo ni Walter na hindi na ata nabura simula makita niya kaming nag aalmusal ng sabay pero walang pansinan ni Coven.

Wala akong balak na kausapin ito dahil hindi pa rin maalis sa isip ko ang naging sagutan namin nung nakaraang mga araw. Matalik na kaibigan ko si Coven magmula napadpad ako sa Europa siya na ang kasama ko, pero kahit ganun hindi ko pwedeng palampasin ang ginawa niya kahapon.

Patapos na akong kumain ng marinig ko itong mag salita.

"I'm sorry." Umangat ang tingin ko rito at nakita ko itong nakatitig sa plato niya, hindi ko ito pinansin at nag-umpisa muling kumain.

"I said I'm sorry." Muli akong tumingin rito at nakitang nanatili pa rin sa plato ang tingin niya, tila hindi ito makatingin ng diretso saaking mga mata.

Hindi ako umimik at pinagmasdan lang siya ng muli niya itong ulitin.

"Aviannah, I said I'm sorry."

Malakas na binaba ko ang gamit na kutsara sa lamesa dahilan para mapatingin ito saakin.

"When you are saying sorry, look directly into my eyes dimwit."

" S-sorry. " Inismiran ko lang ito at iniwan siya sa hapag para pumuntang unibersidad.

***

Tahimik lamang akong naka-upo sa loob ng classroom habang hinihintay ang susunod na klase. Katatapos lang ng klase ko kay Professor Walton, nag discuss lang siya wala naman masyadong nangyari bukod sa panaka-naka niyang tingin sakin na hindi ko naman pinapansin.

Mukang may gusto itong sabihin ngunit hindi niya magawa sa hindi ko malaman na dahilan.

Lumipas na lamang ang oras hanggang sa tuluyan na syang lumabas sa classroom namin, at ngayon kasalukuyan kong binabasa ang message request nya sa messenger ko.

She wants to meet me in her office later after lunch, she knows that I don't have class this afternoon kaya naman wala daw akong maidadahilan para tumanggi.

But Alessia Armani will fetch me later to have lunch with her, kasabay na din ng pag pili namin ng susuotin para sa gaganaping party bukas.

What should I do?

Muli kong tiningnan ang aking cellphone nang muli itong umilaw dahil sa isang notification.

It's a message from an unknown number, but I already know who it is the moment I read what the message is all about.

Unknown number:

355 Days left, time is running.

Matapos ko mabasa ang message ay agad ko na rin itong binura. Napahilot na lamang ako sa aking sintido bago nag tipa ng mensahe para kay Professor Walton.

"I'll go there at lunch time, but I won't stay for long I have errands to run."

Agad naman niya itong naseen, at kita ko na nagtatype ito ng message ngunit lumipas na ang ilang minuto ay patuloy pa rin ito sa pagtipa.

Ang haba naman ata masyado ng gusto niyang sabihin para abutin ng ilang minuto. Kanina pa ako naghihintay rito, nahihirapan na din ako sa pasimpleng pagtatago ng cellphone ko dahil nag uumpisa na ang klase.

Nang mainip ako kahihintay at napagpasyahan kong ibulsa nalang yung cellphone ngunit natigil lamang ako ng makatanggap na ako ng reply nito na talaga namang ikinasimangot ko.

Czaris Natasha Walton:

K.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa reply niya, nagsayang pa ako ng oras dahil akala ko kung ano na sasabihin niya, isang malamig na K lang pala, tss.

Hinintay ko lang matapos ang klase at mag lunch time bago ako dumiretso ng tuluyan sa office ng propesora. Kakatok palang ako ngunit kusa na itong bumukas at bumungad sakin si Ara na kakalabas lang ng opisina.

Seryoso ang muka nito at tanging tipid lang na ngiti ang ginawang pagbati saakin bago umalis. Pinagmasdan ko lang ito habang papalayo, mukang wala siya sa mood makipagbiruan ngayon. Ipinagkibit-balikat ko na lamang ito at pumasok na sa office ni Miss Walton.

Nakaupo lamang ito sakanyang swivel chair kaharap ng laptop niya, tila busy dahil napapakunot pa ang noo niya.

Lumapit ako sa table nito at kinatok ng mahina yung table dahilan para mag-angat ito ng tingin saakin.

Kapansin-pansin ang pagkairita sa mata niya ng nag-angat ito ng tingin ngunit agad rin itong nawala ng makita ako.

Natitigan ko nanaman ang mga mata niyang tila nanghihigop, it's really pretty. She always has this cold look on her eyes, showing no emotions but when you stared at it deeply it was like she's always talking to you through her eyes that sometimes even though it looks cold you'll also feel warm.

Dumapo ang tingin ko sa labi niyang mamula-mula, even though i don't use lipstick or lip balm or whatever you call it I know the difference between it and a natural color of lips, alam ko rin ang pinagkaiba nito sa kagagaling lang sa pakikipaghalikan and seeing her swollen lips right now I already know what happened.

Tumikhin ako para maagaw na ng tuluyan ang atensyon nito dahil mukang wala pa rin siyang balak mag-salita.

"So why am I here? What do you need to tell me?"

Tila natauhan naman ito at agad sinara ang laptop niya bago tumayo at hinarap ako.

"Why don't you sit first Miss Forbes?" Tumaas ang kilay ko sa itinawag nito saakin.

"I'm busy, I have no plans to stay here for long. So tell me what it is. " Walang ganang sagot ko rito, pansin ko na medyo nainis siya sa way ng pagsagot ko pero hindi ko nalang ito pinansin at hinintay nalang siyang magsalita.

"Okay. So, uhm do you have some plans tomorrow?" She asked avoiding my gaze.

"What do you mean?" Gusto kong linawin niya ang tanong niya dahil bakit siya magtatanong ng ganun?

Bumalik ang tingin niya saakin, kita ko pa ang pagkagat niya sakanyang ibabang labi ayaw pa ata ulitin ang sinabi niya kanina.

"I mean are you free tomorrow? It's Saturday and I know you don't have class during weekends."

"No." Agarang pag-sagot ko rito habang nakatingin pa rin ng diretso sakanyang mga mata.

Tumango tango nalang ito bago ngumiti ng tipid saakin.

"I see. That's all Miss Forbes you may go."

Ang dali niyang kausap.

Bumalik na ito sa kanyang swivel chair at muling binuksan ang laptop niya, hindi ko alam pero naiinis ako.

" I guess Miss Carter is free tomorrow. Ask her instead. " Pansin kong natigilan ito at may balak pa atang sabihin ngunit tinalikuran ko na ito at umalis na sakanyang opisina.

Nagkita kami ni Alessia sa mall na pag-aari niya. Siya ang pumili ng susuotin namin para bukas, hinayaan ko na lamang ito dahil maganda rin naman ang taste niya pag dating sa mga suotin . Nagustuhan ko rin ang pinili nyang suit para saakin kaya okay lang.

Natagalan lang kami ng dahil sa pag pili niya ng dress na susuotin, pabago-bago ito kahit lahat naman ay maganda sakanya.

Nang matapos kami bumili ng susuotin para sa party bukas ay napag-pasyahan naming kumain na ng dinner sa isang Korean restaurant dahil ginabi na rin kami sa mall kanina at hindi na napansin ang oras.

I thought we'll just eat silently because we're both tired but she kept on talking, she's asking me about my life which I didn't answer much at muka namang napansin niya ito kaya siya nalang ang nagkwento tungkol sakanya.

I was just observing every move she made, every word she said. She talks like a professional, all her moves are calculated, I tried asking her about her parents trying to get more information but all she gave me was the basics and I can say that this woman is a genius not just in her work but in everything.

I'm really wondering why she's showing interest in me, does she know something?

"Do you have any siblings?" I asked her.

"None, I'm an only child."

"I bet your parents love to spoil you, knowing that you're the only princess they have." She chuckled.

"I'm no princess, they don't spoil me that much even though they want to I'm the one who doesn't like it. I don't like it when someone's trying to spoil me like bombing me with gifts and whatever."

" I see, I guess you're the opposite. " I said while sipping on my wine.

" What do you mean? "

" You're the one who loves spoiling someone. "

" Do you think so? "

" Yes, with the way you bought me suit this day, and also paying the bills for our dinner. Are you my sugar mommy now? "

She stared at me for a few seconds analyzing what I just said then started to laugh elegantly.

I can also see crystal tears forming on the side of her eyes from too much laughing, I just watched her till she composed herself.

"I'm sorry, I can't help it you're really funny." My eyebrow raised.

Do I look like a clown now?

"So where are we? Uh right, me being your sugar mommy." She chuckled.

"Sure baby, I can be your sugar mommy. I have no objection to that." She added.

" So what does a sugar mommy do? Buying her baby lots of gifts? And what does my baby can offer? " She asked with a smirk forming on her lips.

" Warm your bed." I said while looking at my empty glass which made her laugh again.

"Should we go somewhere private then so you can warm my bed?" I looked at her and saw her biting her lower lip as she sip on her wine.

"You're enjoying this do you?" I asked her .

"What? I was just asking." She said giggling.

"So what do you want me to use to warm your bed? I can buy you a heater."

"Warm my bed using your body Avice. I would love that, you hugging me while sweats kept on flowing through our foreheads from too much heat ."

" What a vulgar mouth from a fine lady." I said that made her laugh again.

"You're the one who started it."

"Whatever, should we go home now? It's getting late."

"Ow, running away from mommy?"

"Oh shut up."

"What do you think, just one night? Make this mommy happy."

She loves teasing me and I can see that she's really enjoying it seeing my now irritated face.

I want her to stop because my mind is starting to play with me, imagining not so innocent things.