Kötüler Tarikatı

“Cehennem boş, tüm şeytanlar burada.” — William Shakespeare 1 Asalet 10 sene önce Yüce Efendinin kendisiyle iletişime geçerek Kötüler Tarikatına katılmasını istemesinden sonra yıllarca hizmet ederek Cellatlığa kadar yükselmişti. 63 kişilik tarikatın içinde Yüce Efendi ile 11 kadından biri, dört celladın içinde de tek kadın cellattı. Bir sonraki hedefi Yüce Efendi’nin sağ kolu olmaktı. Fakat bu uzun bir süre mümkün görünmüyordu. Çünkü hali hazırda bir sağ ve sol kol vardılar ve efendileri kendilerinden gayet memnundu. Zaten pozisyonun boşalması durumunda bu konuma aday olan üç cellat daha vardı ve hepsi Asalet’ten daha tecrübeliydiler. Asalet kısa bir süre önce cellatlığa yükselmişti ve biraz sonra henüz ikinci infazına çıkacaktı. Kötüler tarikatının kendileri gibi katı kuralları vardı. Hırsızlar, tecavüzcüler, işkenceciler ve cellatlardan oluşan bu tarikatın tüm üyeleri başları olan Yüce Efendi tarafından özenle seçiyordu. Ve kurallar açıktı; bir hırsız yalnızca hırsızlık yapabilirdi, tecavüzcünün işine karışıp kimseye tecavüz etme yetkisi yoktu. Oysa hırsızlardan bir tanesi son kıyımlarında bu kuralı ihlal etmiş ve Yüce Efendi tarafından idama mahkum edilmişti. Tüm tarikat üyeleri mahkeme salonunda toplandılar. Yüce Efendi yukarıdaki yerini almış infazın gerçekleşmesini bekliyordu. O aşağıda olan biten her şeyi görürken kimse onu göremiyordu. Çünkü onun durduğu yer yukarı bakıldığında görülemeyecek bir konumdaydı. Zaten yukarı bakmak yasaktı. Şimdiye kadar yalnızca bir işkenceci buna cesaret etti ve bedelini canıyla ödedi. İlk önce diğer yedi işkenceci tarafından işkence edildikten sonra tabii. Elbette ki bu durum bütün tecavüzcü, hırsız ve dışarıda kontenjanda bekleyen herkesin işine gelmişti. Çünkü olayın neticesinde bir tecavüzcü işkenceciye, bir hırsız tecavüzcüye yükselmiş olacak, dışarıda bekleyen adaylardan biri ise hırsız olarak kötüler tarikatına giriş yapmış olacaktı. Böylelikle hem sadistçe güdülerini bastırıyorlar hem de yağmaladıkları kasabaların ganimetlerini paylaşıyorlardı. Yüce efendi bu tarikatı 20 sene önce henüz 17 yaşındayken kurmuştu. Kötüler tarikatı insanlara zarar vermekten büyük haz duyan ve bu kinle beslenen acımasız bir çeteydi. Asalet idamı gerçekleştirirken uyması gereken prosedürleri yerine getirdi. Kendisini bir güzel temizledikten sonra Aslan derisinden yapılmış olan kürkünü giydi. Yüce efendinin belirlemiş olduğu kurallar neticesinde idam sırasında cellatların üzerinde iç çamaşırları dahi olmayacak, belirlenen aslan kürkü giyilecek ve önü açık olacaktı. İdama mahkum edilen kişi ise tamamen çıplak olacaktı. Asalet bir önceki infazına nazaran bu kez kendine daha güvenen bir tavır ile mahkûmun arkasına geldi. Elinde ona tahsis edilen gümüş kılıç vardı. Tarikatın cellatlarına özel olan gümüş kılıçlar paha biçilemez nadide ürünlerdi. Tarikatın üyeleri büyük bir yozlaşmışlık ile ağızlarının suyunu akıtarak meslektaşlarının acizce can vermesini bekliyorlardı. Asalet kendinden emin bir edayla mahkûmun arkasında durdu. Efendisinin tam da yukarda onu izlediğini biliyordu. Kafasını kaldırmadan başını öne eğip efendisini selamladı. Daha sonra sözlerine başladı. “Sen ki kural tanımaz mahluk! Son kıyımımızda oryantasyonun olan hırsızlık işini bırakıp bölgenin genç kızlarından birine tecavüz ettin. Tarikat üyelerinin çoğu olayın gerçekleştiğini doğruladı. Bu haysiyetsizce davranışından ötürü hem tecavüzcülerimizin hakkını sabote ettin hem de unvandaşın olan hırsızların ismini karaladın. Ve en önemlisi de Yüce efendimizin buyurduğu bu mutlak kuralı çiğneyerek 20 yıllık manevi değerlerimize resmen küfür ettin. İşlediğin bu haysiyetsizce suçundan ötürü idama mahkum edildin.” Asalet iki eliyle kılıcının topuzunu kavrayıp kaldırdı ve indirmeden önce son sözünü söyledi, “Normal şartlarda kalan ömrünün süresinin Yüce efendimizin ömrüne eklenmesi dileğiyle.” Kılıcı sertçe mahkûmun ense kökünden aşağı indirdi. Kılıç derine saplanırken bir ara takılır gibi olunca Asalet daha büyük bir kuvvet uyguladı. Kılıcı mümkün olduğunca derine sapladıktan sonra bir hışımla çıkardı ve bağırdı. “Çok yaşayın yüce efendimiz!” Hep bir ağızdan gür sesle tekrar ettiler, “Çok yaşayın yüce efendimiz!”