Truth Really Hurts

Chapter nine

AETHAN POV.

Galit kayo sa akin? Wala akong magagawa dahil yun ang totoo.

F L A S H B A C K

"You're 10 minutes late, superman!" Nakipag apir na lang muna ako kina Ethan he's my TWIN brother, john and Vincent they're my friends.

"Why you are late?" Chismosong tanong ni John.

"May tinulungan lang ako." Umarko ang pagtaas nang kilay nila sa akin at parehas silang tatlo na halos three inch na lang ang paggitan namin eh, may balak pang ilapit. Minsan naisip ko kung nababakla nga talaga sila dahil sa akin.

"Ano na? Tititigan mo lang ba kami? I know I'm handsome, so? No need to face that." Masamang tingin ang pinukaw ko sa kakambal ko dahil sa sinabi niya. Hambog.

"Tch! As usual nag pakabayani na naman yang kambal mo." Sinamaan ko naman nang tingin

"Tch!" Nag kwentuhan lang kami habang nakain.

"So ano? Deal ka ba?" Hmmm...

"Pag iisipan ko." Saad ko kay John.

"Wag mo nang pag isipan! I pupusta ko yung limited edition bugatti veyron by mansory vivere na nag kakahalags nang £2.44 million ko, kung mapapaibig mo yung huling babaeng nakilala mo, which is yung tinulungan mo." Saad pa ni Vincent. Yan siya eh.

"Sakin I pupusta ko ang one month Allowance ko." Pusta rin ni John.

Talaga bang na loloko na sila? Si John, ang allowance niya sa isang araw ay ten thousand. Kung may 31 days it means 310 thousand ang ipupusta niya. Nahihibang na sila.

"Sige, ako ipupusta ko yung isang resort ko."

"Sigurado ba kayo?" Hindi makapaniwala kong saad.

"Yes! But! Kung hindi mo siya mapapa ibig sayo, one month allowance, your expensive car and your resort ay mapupunta sa amin." Ganyan kami, lalo na pag boring nag pupustahan.

"Ok fine!" Pag suko ko, dahil alam ko naman na wala akong magagawa.

"Yun oh! Kailangan mapa ibig mo yun!" I sigh, this is not new for me. But this time I think it's my first time.

E N D O F F L A S H B A C K

Yan ang deal namin. Ginawa ko lang ang part ko. At wala na akong kasalanan kung nasaktan siya.

Ginawa ko 'to, dahil may rason ako.

At ang rason na yun na ang alam kong mas makasasakit sa babaeng mahal ko.

ELLA POV

"FCUK YOU JOHN! Sinabihan na kita! Sinabihan ko na kayong mag kakaibigan! Pero ano ito!? Taengina! Sana pala nung una palang inilayo ko na siya sa inyo!" Galit! Kong saad

"Hindi naman namin ginustong mahulog ang loob nang kaibigan mo sa kaibigan namin." Napatawa ako nang malakas.

"Hahahahaha... Kung hindi niyo ginusto? Bakit gumawa pa nang paraan yang kaibigan niyo!? May pa SWEET SWEET pa siya! Yun pala! Ubod ang sama niya, Niyo! Pare-pareha lang kayo." Umalis ako dun.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Si Yna, masyado siyang nasaktan.

Hindi ko alam ang pwede kong gawin para maibalik siya sa dating siya.

She really broken.

"Ynne." Kinakabahan ako, sa bawat hakbang na ginagawa ni Ynne.

Alam ko, ngayon alam niya ang nangyari kay Yna.

"Where's that f*****g asshole?" Ramdam ko ang galit, sa bawat words na sinasabi niya.

"Ynne." Napalunok laway ako. Galit na talaga siya. Siya yung tipo na kapatid, na once na masaktan ang kapatid niya LALO NA SI YNA, makikipag patayan yan, hanggat hindi tumatahan sa pag iyak si Yna.

"WHERE'S THAT f*****g ASSHOLE!" Nangangatog na ako ngayon sa katayuan ko. At pinag titinginan na rin kami ng mga tao.

"Kuya Ynne!" Napatingin ako sa sumigaw. Si Yna. Agad akong lumapit sa kanya.

"Kuya, I'm ok. No need to worry, sanay na ako. Sanay ako eh, hindi naman ito bago para sa akin. Alam mo naman yun diba? Sino nga ba kasi ang mag titiis sa kagaya ko? Isang taong mabilis magtiwala, isang tao na trip nang lahat iwanan. Ako yun eh, ako 'to. Wala na tayong magagawa, kahit masakit kailangan tanggapin. Makakaya ko 'to kuya. Kahit mahirap, kakayanin ko nandiyan naman kayo eh." Napaiyak ako sa sinabi ni Yna. Nasasaktan ako. Best friend ko siya eh, para ko na siyang kapatid. Ang sakit lang na nakikita siyang nasasaktan.

"Yna." Niyakap ni Ynne, si Yna.

"Kakayanin ko'to kahit wala siya. Kahit masakit kakayanin ko." She really love's Aethan. Hindi ko alam kung bakit nila ginawa ang bagay na yun. Napatingin ako sa gawing kaliwa ko, hindi kalayuan nakita ko sila Aethan.

Alam kong narinig nila ang mga yun, at sana patayin sila nang konsensya.

AETHAN POV

Paulit ulit kong naririnig sa utak ko ang mga sinabi ni Yna.

Ginagawa ko lang naman ito dahil sa kanya eh.

Ginagawa ko ito, dahil ayoko siyang masaktan at mahirapan.

Kung ako lang ang masusunod, gugustuhin kong nasatabi niya ako kapag lumuluha siya. Ang mas masakit, ako ang dahilan nang pag luha niya.

"Bro, makasasama sayo yan." Hindi ko pinakinggan si Vincent ini-straight ko ang pag inom nang Alcohol.

"Bakit kelangan pang mangyari ito? Bakit sakin pa? Kung kelan natuto akong magmahal nang totoo." Lasing na nga talaga ako.

"Malalagpasan mo rin yan. Mas makakabuti ang ginawa mo dahil kung hindi mo siya lalayuan mas lalo siyang masasaktan kapag nakalimutan mo siya." Ramdam ko ang pag patak nang luha sa mata ko. Ang sakit eh. Ang sakit sakit, kung inaakala nila na Hindi kami naiyak? Hindi kami nasasaktan? No! We're still a Human at nasasaktan din kami.

"Tama na yan." Inagaw nila sa akin ang alcohol.

T R U T H R E A L L Y H U R T S

"Son." Napatingin ako kay Dad.

"Yes Dad?" Tanong ko.

"Hindi mo talaga sasabihin sa kanya?" Natigilan ako.

"Ayoko pong mahirapan siya."

"How's Ella John?" Who's Ella?

"Girlfriend mo?" Tanong ko kay John na ikinatingin nila.

"Hindi, pero soon." Natawa naman ako.

"Pakilala mo naman kami!" Yung tingin nila kanina, ay ginawa na nilang tingin na nag aalala.

May nasabi ba akong mali?

"She's Yna's Best friend." Bakit hindi ko matandaan?

Mag tatanong pa sana ako nang dumating si Tita, she's a doctor.

"Ate." Tawag ni Dad.

"Oh, nandiyan pala kayo. Nasaan si Isabelle?" Sakto namang bumaba si Mom.

Kinakabahan ako nang Buksan ni Tita ang isang envelope.

Lahat kami tahimik, nag aabang kung anong resulta. Eh, ano pa ako? Mas kabado ako!

"Sorry to say, but Aethan. You had a Alzheimer's. Dahil sa age mo tinatawag itong Early Onset Alzheimer." Saad ni tita. Alzheimer? Pero masyado pa akong bata.

"Paano nangyari yun Isabelle? She's too young to had that Disease." Naiiyak na saad ni Mom.

"Having Alzheimer at 18 years old is possible, but highly unlikely. Pero sa kalagayan niya it's possible. At Nag de develop ang Dementia which is Alzheimer too. Ay ang paulit ulit na head trauma, remeber? Nung three years old palang si Aethan. May aksidente, at sinundan pa yun nang mabagok ang ulo niya nung five years old palang siya. At baka yan ang dahilan." Napasandal ako sa Upuan dahil sa naririnig ko.

"A--nong mangyayari sa kanya?" Tanong ni Mom. Pinakikinggan ko na lang sila, parang nanghina ako.

"signs of the disease, of which the most common are memory loss, communication problems, general confusion, difficulty performing familiar tasks, misplacing objects, behavior and personality changes, and sudden mood swings, thinking. Symptoms usually develop slowly and get worse over time, becoming severe enough to interfere with daily tasks.Yan ang mga mangyayari sa kanya, sooner or later." Ibig sabihin, makakalimutan ko silang lahat? Impossible.

"Malulunasan ba yan? Mga treatment? Medicine? Kahit ano." Tanong pa ni Mom. Alam kong naka tingin lang sa akin sila Vincent.

"Unfortunately Alzheimer's has no current cure, but treatments for symptoms are available and research continues. Although current Alzheimer's treatments cannot stop Alzheimer's from progressing, they can temporarily slow the worsening of dementia symptoms and improve quality of life for those with Alzheimer's and their caregivers." Saad ni tita.

Wala akong masyadong maintindihan sa sinabi ni tita, kaya nag se search na lang ako.

Mabuti narin ang pasya kong iwanan siya, kundi baka mahirapan at masaktan lang siya kapag nakalimutan ko siya.

"Aethan." Napatingin ako kay Mom. Wala na pala si tita.

"Gagawa tayo nang paraan, h--hindi ka ma--mamatay ha. Hindi ka mamamatay." Para akong kinilabutan. Ganun ba talaga kalala ang sakit ko? Ganun ba para mag cause nang death ko?

"Akyat po muna ako sa taas." Paalam ko, tinapik ko sa balikat ang mga kaibigan ko.

Magiging ayos din ang lahat.

Kinuha ko ang laptop ko, hindi ko kasi masyadong maintindihan ang sinazabi ni tita.

WHAT IS ALZHEIMER?

"Alzheimer or also known as early onset dementia are cause of repeated head trauma, and base of the Scientists believe Alzheimer's disease prevents parts of a cell's factory from running well. They are not sure where the trouble starts. But just like a real factory, backups and breakdowns in one system cause problems in other areas. As damage spreads, cells lose their ability to do their jobs and, eventually die, causing irreversible changes in the brain." Tatlong beses ko itong binasa, dahil parang ang hirap intindihin na ewan.

"The role of plaques and tangles

Two abnormal structures called plaques and tangles are prime suspects in damaging and killing nerve cells.

Plaques are deposits of a protein fragment called beta-amyloid (BAY-tuh AM-uh-loyd) that build up in the spaces between nerve cells.

Tangles are twisted fibers of another protein called tau (rhymes with “wow”) that build up inside cells.

Though autopsy studies show that most people develop some plaques and tangles as they age, those with Alzheimer’s tend to develop far more and in a predictable pattern, beginning in the areas important for memory before spreading to other regions.

Scientists do not know exactly what role plaques and tangles play in Alzheimer's disease. Most experts believe they somehow play a critical role in blocking communication among nerve cells and disrupting processes that cells need to survive." Alam ko hindi ako, shu-shunga shunga. Pero bakit hindi ko masyadong ma-gets?

Tinigil ko na ang pag se search. Naiinis lang ako na ewan. Hindi ko maintindihan. Ang na alala ko lang yata ay ALZHEIMER'S at DIE.

"Haist! Bakit ba nangyayari ito?" Tanong ko sa sarili ko.